Αλλαγή γραμματοσειράς

www.gpeppas.gr

Δημιουργία νέου θέματοςΓράψτε το σχόλιο σας Σελίδα 1 από 1   [ 14 Δημοσιεύσεις ]
Συγγραφέας Μήνυμα
 Θέμα δημοσίευσης: H Eλλάδα που αγαπώ
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Σάβ Απρ 07, 2007 3:24 pm 
Site Admin
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Σάβ Μαρ 31, 2007 2:39 pm
Δημοσιεύσεις: 7296
Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ
:lol: Η άλλη Ελλάδα, η αφανής !
Η δικιά μου Ελλάδα και είμαι σίγουρος ότι είναι και η δικιά σας .
Μία Ελλάδα που κάθε μικρή γωνιά της , πέτρα, μέρος , περιοχή , κρύβει και μία ιστορία πολιτισμού , ιστορία που είναι γεμάτη από παραδόσεις που σφράγισαν το πέρασμα του χρόνου και παραμένουν ανεξίτηλα χαραγμένα στις μνήμες των ανθρώπων. ενός ευλογημένου τόπου από πάσης απόψεως.
Μία Ελλάδα πραγματική που ζει μοναχικά και ονειρεύεται πώς κάποτε οι Έλληνες θα γυρίσουν σε αυτές τις μικρές πατρίδες με τις αληθινές ρίζες και θα τους δώσουν την ζωή που τoυς αρμόζει .
Μία Ελλάδα που ούτε γνωρισμα του πολιτισμού της ούτε του περιββάλλοντος υπήρξε ποτέ η υλική αφθονία .
Aς μάθουμε ν' αγαπούμε και να εκτιμούμε την ιδιαιτερότητα κάθε μορφής , την ποικιλία , τη σπανιότητα, τη μικρή κλίμακα , το λίγο, το μικρό, το λιτό την ομορφιά του δικού μας οικείου .
Αυτή είναι η βαθύτερη ουσία και το κρυφό μήνυμα της φυσικής μας κληρονομιάς και ότι καλό και μεγάλο πρόσφερε και μπορεί να προσφέρει στο μέλλον ο ελληνικός πολιτισμός .
:lol:


Τελευταία επεξεργασία από gpeppas και Παρ Απρ 20, 2007 7:41 pm, έχει επεξεργασθεί 1 φορά/ες συνολικά

Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Παρ Απρ 20, 2007 5:29 pm 
ΦΙΛΕ ΓΙΩΡΓΟ ΕΧΩ ΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΚΑΝΩ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΑΡΧΕΣ ΣΕΠΤΕΒΡΙΟΥ.
ΠΡΑΓΑΜΑΤΙΚΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΕΙ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΕΙΣΑΣΤΕ ΤΥΧΕΡΟΙ ΠΟΥ ΖΗΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ.ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΔΕΝ ΤΟ ΕΚΤΥΜΟΥΜΕ ΣΩΣΤΑ ΟΤΑΝ ΟΜΩΣ ΤΟ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΟΥ. ΕΧΩ ΠΑΗ ΣΕ ΑΡΚΕΤΕΣ ΧΩΡΕΣ ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΟΜΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΠΑΝΙΑ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ,ΤΑ ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ ΝΗΣΙΑ ΤΗΣ, ΕΙΜΑΙ ΤΥΧΕΡΟΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑΤΙ ΓΙΑ ΑΚΟΜΑ 4-5 ΧΡΟΝΙΑ ΑΚΟΜΑ ΘΑ ΕΡΧΟΜΕ ΠΙΟ ΣΥΧΝΑ ΓΙΑΤΙ ΣΠΟΥΔΑΖΗ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΣΤΗ ΕΛΛΑΔΑ.ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΝ ΘΕΟ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΝΟΩ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ


Κορυφή
  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τρί Ιουν 26, 2007 11:06 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Ιουν 11, 2007 6:48 pm
Δημοσιεύσεις: 105
Τοποθεσία: ΘΡΑΚΗ - ΑΤΤΙΚΗ
ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ έγραψε:
ΦΙΛΕ ΓΙΩΡΓΟ ΕΧΩ ΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΚΑΝΩ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΑΡΧΕΣ ΣΕΠΤΕΒΡΙΟΥ.
ΠΡΑΓΑΜΑΤΙΚΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΕΙ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΕΙΣΑΣΤΕ ΤΥΧΕΡΟΙ ΠΟΥ ΖΗΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ.ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΔΕΝ ΤΟ ΕΚΤΥΜΟΥΜΕ ΣΩΣΤΑ ΟΤΑΝ ΟΜΩΣ ΤΟ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΟΥ. ΕΧΩ ΠΑΗ ΣΕ ΑΡΚΕΤΕΣ ΧΩΡΕΣ ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΟΜΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΠΑΝΙΑ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ,ΤΑ ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ ΝΗΣΙΑ ΤΗΣ, ΕΙΜΑΙ ΤΥΧΕΡΟΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑΤΙ ΓΙΑ ΑΚΟΜΑ 4-5 ΧΡΟΝΙΑ ΑΚΟΜΑ ΘΑ ΕΡΧΟΜΕ ΠΙΟ ΣΥΧΝΑ ΓΙΑΤΙ ΣΠΟΥΔΑΖΗ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΣΤΗ ΕΛΛΑΔΑ.ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΝ ΘΕΟ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΝΟΩ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ


Νάσαι καλά ρε Αντώνη το θέμα είναι ότι δεν το κατανοούμε όλοι αυτό την ευτυχία να ζούμε στην Ελλάδα και να είμαστε Έλληνες.
Έτσι και για το κυνήγι κάποιοι μάλλον δεν θέλουν να καταλάβουν τι πάμε να χάσουμε δυστυχώς !
Πολύ θα ήθελα τώρα να είμαι σε σκηνή στην Ελαφόννησο και να κάνω το βραδινό μου μπάνιο ! :lol:

_________________
Ο Έβρος είναι ένα από τα άβατα μας .


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τρί Νοέμ 25, 2008 11:45 am 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Ιούλ 30, 2007 7:55 pm
Δημοσιεύσεις: 633
Τοποθεσία: Σέρρες
Ανάμεσα στα ατάκτως ερριμένα δικόγραφα που σαν Λερναία Ύδρα θα μας φάνε όλους καμιά μέρα, βρίσκω λίγα λεπτά να στείλω ένα κειμενάκι που είχα γράψει το 2004, έτσι για να αναπολήσω λιγάκι την όμορφη εκείνη καλοκαιρινή μέρα.




ΜΗΝ ΧΑΘΗΚΑΝ ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΙΝΔΙΑΝΟΙ;


Σήμερα προς το απογευματάκι είχα την τύχη να βρεθώ σε μια πλαγιά του βουνού. Ξάπλωσα στη σκιά που έχυνε ένας ογκώδης βράχος και επέκτεινα το βλέμμα μου στις αντικρινές βουνοκορφές που ορθώνονταν μέσα από μια συστάδα μικρών κοιλάδων, λόφων, βράχων και δέντρων. Κάπου ψηλά, αντίκρυ, ανάμεσα σε έλατα, οξιές και γκριζωπούς ψαμμίτες απλώνονταν λιβάδια. Πράσινα λιβάδια που έσφιγγαν χαριτωμένα τους βράχους και με τις διαφοροποιήσεις των αποχρώσεων άφηναν να διαφανεί η μορφολογία του εδάφους. Βεβαίως η απόσταση ήταν πολύ μεγάλη –ίσως δυο και τρεις χιλιάδες μέτρα- ώστε να μπορώ να διακρίνω λεπτομέρειες ή να ξεχωρίσω το είδος των φυτών. Πιθανότατα φτέρες, αγριοθυμάρι, λουλούδια διάφορα, αγριοτριανταφυλλιές και τρυφερά ελατάκια.
Το να προσπαθήσω να περιγράψω το τοπίο δεν θα ήταν σκόπιμο γιατί, όπως και να 'χει δεν θα κατορθώσω ποτές να το μεταδώσω ορθά.
Καθώς παρακολουθούσα σαγηνευμένος την εικόνα αυτή με το δέος να 'ναι το μόνο αίσθημα που μπορούσα να νοιώσω, φαντάστηκα -ή μάλλον κατασκεύασα- μιαν άλλη εικόνα. Μιαν εικόνα, η οποία θα άξιζε πολύ να είναι αλήθεια: Εκεί ψηλά, στα αλπικά αυτά λιβάδια, με μένα να τα κοιτώ από τα χαμηλώματα, να έβοσκαν ελάφια. Δυο-τρεις δεκάδες από αυτά που να φαίνονται σαν ελάχιστες κηλίδες. Να μετακινούνται σιγανά και τακτικά καθώς βοσκούν, να κρύβονται λιγάκι πίσω από τις σκιές, να σταματούν να κοιτάξουν.
Ασφαλώς είναι αρκετά δύσκολο κάτι τέτοιο να συμβεί, τουλάχιστον μέσα σε έναν ανθρώπινο περίγυρο που επιμένει να θεωρεί το βουνό σαν μια πλούσια μητέρα πρόθυμη συνεχώς να δίνει.
Τα ελάφια δεν ήταν εκεί. Ούτε μπόρεσα να δω κάποιο ζαρκάδι, έστω από τα λιγοστά που σίγουρα θα υπήρχαν εκεί απάνω. Δεν πειράζει. Και η σκέψη μόνο πως κάποιο τετράποδο ανασαίνει ανάμεσα στις οξιές αρκεί να με κάνει να αισθανθώ όμορφα.
Βεβαίως για να αποδώσω ετούτο που πρέπει στο βουνό, πρέπει να αναφέρω πως μου έκανε την τιμή και μου χάρισε τη θωριά κάμποσων πλασμάτων. Ειδικά σε μια στιγμή, όπως ξάπλωνα ακίνητος, άκουσα ένα δυνατό φτερούγισμα και δυο φάσσες σηκώθηκαν από μια συστάδα οξιές εκεί κοντά για να περάσουν ακριβώς από πάνω μου. Ήταν μια όμορφη στιγμή.
Φτάνοντας λοιπόν σε κάποια επαφή με τα στοιχεία εκείνα. Φτάνοντας στο σημείο όπου θα έπρεπε να αισθανθώ χαρά, ευτυχία, ικανοποίηση, συνέβη το απρόσμενο: δεν κατάφερα να νοιώσω χαρά. Δεν κατάφερα να νοιώσω οποιοδήποτε αίσθημα. Μονάχα έφτασα να χάνομαι καθώς ήθελα να αγκαλιάσω τα βουνά, να γίνω ένα με αυτά, να τα αρπάξω, να τα βαστάξω, να τα ερωτευτώ. Στ’ αλήθεια είναι έρωτας. Είναι έρωτας, γιατί ένοιωθα άσχημα, ένοιωθα τόσο απειροελάχιστος μπροστά τους, τόσο ανίκανος να εκφραστώ, να τους μιλήσω. Δεν ένοιωσα χαρά. Ένοιωσα ματαιότητα.
Τι τάχα να ‘μαι γω μπροστά τους; Τι τάχα αξία να 'χει η αξία όλων μας απέναντί τους; Τα χελιδόνια γεννιούνται, ζουν για μια δεκάδα χρόνια και πεθαίνουν. Εμείς γεννιόμαστε, ζούμε μερικές δεκάδες χρόνια και... στεκόμαστε στιγμιαία να θαυμάσουμε τα βουνά και χανόμαστε. Τι γινόμαστε; Η αγκαλιά μας δεν χωρά ούτε ένα κορμό πεύκου.
Ορθώθηκα κατόπιν και όσο ψηλός και αν ένοιωσα, δεν μίκραινα ούτε στο ελάχιστο τη διαφορά που μας χώριζε. Έπιασα το βράχο. Είχε αρχίσει να φθείρεται απ’τον καιρό, απ’τις βροχές και τους αέρηδες παίρνοντας ένα χαρακτηριστικά τυραννισμένο σχήμα. Σκέφτηκα πως παρ’όλα τα στοιχεία της φύσης και τις κακουχίες που του έμελλαν να περάσει, θα κατόρθωνε να βρίσκεται στο σημείο για 100 τουλάχιστον ακόμη χρόνια.
Όταν εγώ θα έχω πεθάνει, όταν θα είμαι απλά ένα νέο θύμα της ανυπαρξίας, αυτός ο βράχος θα είναι ακόμη εκεί. Θα έχει μικρύνει σε μέγεθος, θα έχει φθαρεί, μα θα συνεχίζει να προσφέρει τη σκιά του στο ίδιο σημείο που ξάπλωσα σήμερα, κάθε 29 του Ιούνη το απόγευμα. Δεν γνωρίζω για πόσα χρόνια θα με αξιώσει ο Θεός να τον επισκέπτομαι, να βρίσκομαι εκεί ανά τακτά διαστήματα, μα είναι σίγουρο πως ο βράχος θα με ξεπεράσει. Ίσως τα παιδιά όλων μας, ίσως τα παιδιά των παιδιών μας φτάσουν τελικά στο σημείο εκείνο να τον δουν να φθείρεται τόσο, ώστε να μην προσφέρει πλέον σκιά. Ίσως μετά δυο-τρεις αιώνες όλα τα μόρια που τον συνθέτουν να έχουν κυλήσει με τις βροχές προς τη μικρή λιμνούλα που αντανακλούσε σήμερα τον ήλιο λίγα μέτρα παρακάτω.
Το βουνό σήμερα με δίδαξε. Φύτεψε στο μυαλό μου μιαν ιδέα, την οποία φτάνω να λησμονώ: η ύπαρξή μας είναι μια ματαιότητα. Όχι πεσιμιστικά, όχι με τάσεις μεμψιμοιρίας, πίκρας ή θλίψης. Όχι. Το αίσθημα ματαιότητας αυτό δεν γεννιέται από την ανικανότητα του ανθρώπου να ορίσει τη μοίρα του. Γεννιέται από τη συνειδητοποίηση του γεγονότος πως εσύ, εγώ, όλοι μας ήμαστε μέτοχοι ετούτης της αέναης, αόριστης, συνεχούς και μαζικής κοσμογονίας.
Κάθε στιγμή μια ύπαρξη γεννιέται. Κάθε στιγμή όλοι μας γεννιόμαστε και πεθαίνουμε. Γεννιόμαστε σαν αντικρίζουμε τα ψηλά βουνά και πεθαίνουμε σαν αντιλαμβανόμαστε τη θέση μας στην αιώνια λειτουργία τους. Το αίσθημα το αποκρυσταλλώνω τώρα: ποθώ. Ποθώ να αδράξω κάτι από όλα τούτα, ποθώ να τα αγαπήσω. Δεν μπορώ. Πονώ. Γεννιέμαι και πεθαίνω κάθε λεπτό. Πάνω και πέρα από ό,τι μπορεί ο έρωτας ποτέ να σημαίνει.
Το μόνο αρεστό, το μόνο ικανό στοιχείο της ματαιότητας αυτής, που την καθιστά ανεκτή, είναι το γεγονός πως πρόκειται για μια ματαιότητα της ύπαρξης και όχι μια ματαιότητα του να υπάρχεις. Η ύπαρξη σου έχει νόημα, έχεις μέσα σου ζωή, την οποία μπορείς και οφείλεις να αναδείξεις. Και τούτο δεν είναι ματαιότητα ακριβώς. Είναι μια λέξη πάνω από αυτήν, την οποία κανείς δεν έχει ακόμα εφεύρει. Είναι συμμετοχή στο θείο, είναι μέθεξη ονειρική.
Η ματαιότητα του να υπάρχεις είναι βλαπτική. Η ματαιότητα του να υπάρχεις για να δημιουργείς φαιδρά προσωπεία υλικών αντικειμένων, υποκείμενων στην ίδια φθορά με εσένα. Η ματαιότητα του να υπάρχεις είναι η εξέλιξη που οδηγεί τον άνθρωπο μακριά από καθετί, το οποίο πάντοτε ήταν: ένα ελάφι σε μια βουνοπλαγιά.
Αποτυχαίνουμε καθημερινά να δούμε τα ελάφια στις βουνοπλαγιές. Αποτυχαίνουμε καθημερινά να βρούμε τον σκοπό για τον οποίο υπήρξαμε κάποτε και συνεχίζουμε ως τα τώρα. Αποτυχαίνουμε διότι ποτές δεν σταθήκαμε κάτω από έναν βράχο να γεράσουμε μαζί. Εμείς μετρώντας λεπτά από τη ζωή μας και εκείνος κόκκους υλικού παραδομένους στον γέρα.
Τη σκοπιμότητα των πάντων μας διδάσκει το βουνό και μεις την αντιλαμβανόμαστε σαν τη ματαιότητα της ύπαρξης. Τη ματαιότητα του να υπάρχεις την εφηύραμε εμείς και έμελλε να μας οδηγήσει στο σημείο ετούτο: να χάσουμε τα ελάφια από τις βουνοπλαγιές…


Σε μια κορυφή
29-06-2004



Το βάζω εδώ γιατί δεν μπορούσα να εξακριβώσω που ακριβώς θα άρμοζε, άλλωστε ελληνικό βουνό μου έδωσε την αφορμή.


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τετ Νοέμ 26, 2008 12:13 am 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Παρ Οκτ 26, 2007 5:12 pm
Δημοσιεύσεις: 59
Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ
ΦΙΛΕ ΙΑΣΩΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΟΥΝ ΤΑ ΓΡΑΦΟΜΕΝΑ ΣΟΥ, ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΨΥΧΗΣ. :oops:


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τετ Νοέμ 26, 2008 12:17 am 
Site Admin
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Σάβ Μαρ 31, 2007 2:39 pm
Δημοσιεύσεις: 7296
Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ
Ιάσωνα αν το επιτρέπεις και αυτό πάει πρώτη σελίδα , τα συγχαρητήρια μου για μία κατάθεση ψυχής :lol: :lol: :lol:


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τετ Νοέμ 26, 2008 10:16 am 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Ιούλ 30, 2007 7:55 pm
Δημοσιεύσεις: 633
Τοποθεσία: Σέρρες
Βεβαίως φίλε Γιώργο, με τιμά η πρωτοβουλία σου.


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης:
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τετ Νοέμ 26, 2008 2:37 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Πέμ Μάιος 17, 2007 11:31 am
Δημοσιεύσεις: 65
Τοποθεσία: ΡΟΔΟΣ ΑΘΗΝΑ
Αγαπητέ Ιάσων έναι υπέροχο :oops:


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: H Eλλάδα που αγαπώ
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ Μάιος 20, 2010 12:13 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Πέμ Μάιος 20, 2010 11:40 am
Δημοσιεύσεις: 3
Οι καλλονές του Ερύμανθου

Πάνε σίγουρα πολλά χρόνια από τότε που, όπως μας διηγείται ο Όμηρος, «η σαγιτεύτρα Άρτεμη κατηφόριζε του Ερύμανθου τις ράχες, κάπρους σαγιτεύοντας κι αλάφια γρήγορα». Κι όμως το μαγευτικό βουνό κρατάει ακόμη κάτι από τη μαγεία και το μυστηριακό μεγαλείο εκείνων των εποχών. Βουνό ιερό για τους αρχαίους Έλληνες, ήταν ευλογημένο από την παρουσία θεών και ηρώων στα σκοτεινά του δάση και στις χαμένες, στις ομιχλώδεις κορυφές του. Εκτός από αγαπημένος τόπος της Άρτεμης, ο Ερύμανθος ήταν ένα από τα αγαπημένα ενδιαιτήματα και του θεού Πάνα. Στα σκοτεινά ελατοδάση του Ερύμανθου συναντήθηκαν εξάλλου κάποτε η νύμφη Καλλιστώ με το γιο της Αρκά. Μια περίεργη συνάντηση -μα την αλήθεια!-, καθώς η Καλλιστώ ήταν μεταμορφωμένη σε αρκούδα, τιμωρημένη από την Άρτεμη γιατί έχασε την παρθενιά της (η Καλλιστώ ανήκε στην ανέραστη συνοδεία νυμφών της επίσης ανέραστης Άρτεμης) για την αγάπη του Δία, καρπός της οποίας ήταν βέβαια ο Αρκάς. Καθώς ο γιος ετοιμαζόταν να σκοτώσει με το βέλος του την άγρια αρκούδα -χωρίς να ξέρει ότι ήταν κάποτε μάνα του!- ο νεφεληγερέτης Ζευς τους λυπήθηκε και τους ανέβασε από τον Ερύμανθο στο ουράνιο στερέωμα μεταμορφωμένους σε αστέρια -την Καλλιστώ σε Μεγάλη Άρκτο (καθώς ήταν όντως άρκτος) και τον Αρκά στον αστερισμό Αρκτούρο- για να φωτίζουν τις ασέληνες νύχτες του βουνού.
Απ΄ όλους τους μύθους όμως για τον Ερύμανθο ο πλέον γνωστός, ο απόλυτα ταυτισμένος στη μνήμη όλων με τη μυθολογική παράδοση του βουνού, ήταν ο περιλάλητος τρίτος άθλος του Ηρακλή, δηλαδή το κυνήγι και η σύλληψη του Ερυμάνθιου κάπρου. Ο Ηρακλής, προσπαθώντας να πιάσει το αγριογούρουνο ζωντανό (όπως απαιτούσε εξάλλου η εντολή του Ευρυσθέα), το κυνήγησε μέχρι τις χιονισμένες πλαγιές του Ερύμανθου, όπου το ζώο κουράστηκε μέσα στο παχύ χιόνι και ο ήρωας κατάφερε να το συλλάβει, κάπου κοντά στον ομώνυμο ποταμό.
Ο ταξιδιώτης που θα μπει σήμερα στα δάση του Ερύμανθου δε θα συναντήσει βέβαια κάποιο υπερφυσικό κάπρο αλλά ίσως, αν είναι τυχερός, να δει κάποιο από τα πάμπολλα αγριογούρουνα τα οποία ζουν σήμερα στα απάτητα δάση και τις ρεματιές του βουνού και τα οποία είναι αρκετά, καθώς η αρχική ομάδα των ζώων από τη Βόρεια Ελλάδα που έφεραν κυνηγετικοί σύλλογοι σήμερα υπερπολλαπλασιάστηκε.
Στα δάση του Ερύμανθου κυριαρχεί το έλατο αλλά υπάρχουν και αρκετές δρύες, πρίνοι και ελάχιστοι πλέον σπάνιοι κέδροι. Στα κλαριά των δέντρων φωλιάζουν άφθονο κοτσύφια, τσίχλες, μπεκάτσες στον καιρό τους, και ελάχιστες πλέον δυστυχώς πέρδικες (πριν μερικές δεκαετίες ήταν τόσο άφθονες και άφοβες που πλησίαζαν τη Βλασία κοπαδιαστά με τα περδικόπουλά τους). Στο βουνό υπάρχουν ακόμη κάμποσοι λαγοί, όπως βέβαια και αρκετοί κυνηγοί - οι διόλου μυθολογικοί πυροβολισμοί της κυνηγετικής περιόδου δε θυμίζουν σε τίποτε το κυνήγι του Ηρακλή στο μαγευτικό βουνό. Ο Ερύμανθος έχει πολλά ονόματα στις κατά τόπους περιοχές του: το νότιο κομμάτι του είναι η Λάμπεια (με ψηλότερη κορυφή τα 1793 μ.), στο ανατολικό τμήμα δεσπόζει το Καλλιφώνι (με ύψος 1.996 μ.) και στο κεντρικό του τμήμα οι μυτερές κορυφές του Ωλενού (ή Ωλονού), με ψηλότερη από αυτές το Γρανίτη μετά 2.222 μέτρο του. Στα ψηλότερα αλπικά λιβάδια του βουνού φυτρώνει το διάσημο τσάι της περιοχής, ενώ στο βουνό υπάρχουν και άλλα ωραία και σημαντικό βότανα, όπως η βαλεριάνα και το σπανιότατο και πανάκριβο ρεβέντι.
Ο Ερύμανθος με τα συναρπαστικά του τοπία δημιουργούσε πολύ έντονα συναισθήματα σε όλους τους κατά καιρούς ταξιδιώτες της περιοχής. Απολαύστε τι έγραψε ο Γάλλος περιηγητής Herni Belle, περνώντας στα μέσα του 19ου αιώνα από τον Ερύμανθο: «Σπάνια έχω δει ένα τέτοιο ανακάτεμα από βουνά και λαγκάδια. Οι απότομες πλαγιές είναι σκεπασμένες με σκοτεινά δάση πάνω από τα οποία δεσπόζουν μεγάλοι οδοντωτοί βράχοι, σαν παλιό οχυρό που δέχτηκε κλοτσιά από περαστικό θεό του Ολύμπου...».


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: H Eλλάδα που αγαπώ
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ Μάιος 20, 2010 7:46 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Κυρ Απρ 26, 2009 10:04 pm
Δημοσιεύσεις: 77
Ιασωνα θα χαρακτηριζα τη φράση σου "Τη σκοπιμότητα των πάντων μας διδάσκει το βουνό" σοφή


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: H Eλλάδα που αγαπώ
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ Μάιος 20, 2010 11:06 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Κυρ Οκτ 21, 2007 5:36 pm
Δημοσιεύσεις: 62
Τοποθεσία: Πάτρα
Φίλε Jean καταπληκτική η περιγραφή σου άπο τα μυθολογικά χρόνια στο σήμερα...έχω ανέβει αμέτρητες φορές στον Ερύμανθο απο όλα τα σημεία προσέγγισης και κάθε φορά εξακολουθεί να είναι μαγική!!! Καλά ποστ..


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: H Eλλάδα που αγαπώ
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ Σεπ 22, 2011 3:05 pm 
Site Admin
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Σάβ Μαρ 31, 2007 2:39 pm
Δημοσιεύσεις: 7296
Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ
Εικόνα

Όλα όσα χρειάζεται να ξέρεις για ένα Σ/Κ στο Καρπενήσι!


«I N: Η διαδρομή μέχρι τη Λίμνη Κρεμαστών -τη μεγαλύτερη τεχνητή της χώρας- και η επίσκεψη στο φαράγγι Πάντα Βρέχει.

OUT: Η εικόνα άναρχης δόμησης που αντικρίζεις με το που πρωτομπείς στην πόλη.

ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΠΑΣ: Γιατί θα χορτάσεις πράσινο, εκδρομές και... τσίπουρο. Επίσης αποτελεί την ιδανική βάση για να δεις τα πανέμορφα αυθεντικά χωριά της τριγύρω περιοχής.

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ: Θα εξερευνήσεις την πόλη. Ξεκίνησε από την κεντρική Πλατεία Μάρκου Μπότσαρη, περπάτησε στην κεντρική Ζηνοπούλου και τη Καρπενησιώτη με τα πολλά καταστήματα και café-bars και αφέσου στα κάθετα γραφικά δρομάκια. Θα εκδράμεις στην ευρύτερη περιοχή και τους οικισμούς της. Σου συστήνω την διαδρομή προς Προυσό, όπου θα συναντήσεις τους ιστορικούς Καρυσχάδες, το κατάφυτο Βουτύρο, το Μικρό και το Μεγάλο Χωριό, καθώς και τα περίφημα Πατήματα της Παναγίας (7 πατήματα πάνω σε βράχο που πιστεύεται πως είναι της Θεοτόκου). Ένα από τα must do του Μεγάλου Χωριού είναι αναμφισβήτητα το Γαλακτομπούρεκο του Καρβέλη (τηλ. 22370 41339), που θα σε κάνει να γλείφεις τα δάχτυλά σου! Άλλα χωριά που αξίζει να δεις είναι η πετρόκτιστη Δομνίστα, το γραφικό Κρίκελλο και τα κουκλίστικα Φιδάκια. Για το φαγητό σου προτίμησε τον Μέτοικο με την παραδοσιακή κουζίνα ( Δομνίστα, τηλ. 22370 92210) και τον Χρήστο στο Νέο Μικρό Χωριό. (Τηλ. 22370 41454, http://www.xristos-tavern.gr)

ΠΟΥ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙΣ: Στο all time classic Hotel Spa Montana ( Καρπενήσι, τηλ. 22370 80400, http://www.montana.gr), λίγα λεπτά έξω από την πόλη ή στον ξενώνα Σεμέλη, με τα ζεστά δωμάτια και τις φινετσάτες σουίτες. Τιμή: Από €50 το δίκλινο με πρωινό. (Μ. Αλεξάνδρου 22, Καρπενήσι, τηλ. 22370 80150, http://www.semeli.com.gr). Στο εκλεπτυσμένο 4* Dryas Resort. Τιμή: Από €60 το δίκλινο. (Μεγάλο Χωριό, τηλ. 22370 41131, http://www.drias.gr)

ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΣ: Οδικώς μέσω της Ε.Ο. Αθηνών-Λαμίας θα βρεθείς στο Καρπενήσι σε περίπου 4 ώρες (298 χλμ. από Αθήνα). Διαφορετικά υπάρχουν και τα δρομολόγια του ΚΤΕΛ, με τιμή εισιτηρίου στα €25 (τηλ. ΚΤΕΛ Καρπενησίου: 22370 80013).


Για τους εκτός κυνηγίου η έστω ο συνδυασμός του ;)


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: H Eλλάδα που αγαπώ
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Παρ Οκτ 31, 2014 8:29 pm 
Site Admin
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Σάβ Μαρ 31, 2007 2:39 pm
Δημοσιεύσεις: 7296
Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ
Κόζιακας - Η ομορφιά της φύσης ... http://www.gpeppas.gr/periodiko/30-10-2014.html


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: H Eλλάδα που αγαπώ
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τετ Ιαν 13, 2016 5:19 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Πέμ Ιουν 27, 2013 2:06 pm
Δημοσιεύσεις: 719
Τοποθεσία: Ιωαννινα
Παρακάτω θα δείτε ένα βιντέακι που θέλησα να μοιραστώ μαζί σας ... ενα βράδυ του Σεπτεμβρίου κοντα στα Γιάννενα με καλούς φίλους ψήναμε πέστροφες ακούγοντας τραγούδια που μόνο στα βουνά τα ζεις πραγματικά ..... στο κλρανίνο ο πολυ καλός φίλος Νίκος Τομαράς

https://www.facebook.com/10000803874508 ... =3&theater

_________________
ΕικόναΕικόναΕικόνα
ΕικόναΕικόνα
Με καλη παρεα και ποιντερ ολα γινονται


Κορυφή
 Προφίλ  
 


Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση ανά  
Δημιουργία νέου θέματοςΓράψτε το σχόλιο σας Σελίδα 1 από 1   [ 14 Δημοσιεύσεις ]


Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επισυνάπτετε αρχεία σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε:  



cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Mods Βάση δεδομένων
610nm Style by Daniel St. Jules of Gamexe.net

Ελληνική μετάφραση από το phpbbgr.com
phpBB SEO
Portal XL 5.0 ~ Plain 0.2
Create a Forum | Terms of Service | Privacy Policy | Report the forum