Δεν μου ειχε ξανατυχει ποτε αυτη η ασθενεια και επεσα απο τα συνεφα οταν ο γιατρος μου ειπε οτι το ζοω επασχε απο ερλιχιωση και οτι φετος αυτη η ασθενεια ειναι σε εξαρση με παρα πολλα κρουσματα.Λοιπον απο οτι μου ειπε ο γιατρος διακρινεται σε 2 μορφες τη χρονια και την "τωρινη" νοσο το ζωο υποφερει απο υψηλο πυρετο και γενικη ανορεξια.Ο πρωτος γιατρος που πηγα δεν καταφερε να τη διαγνωσει και εχασα πολυτιμο χρονο οποτε το γυρισε σε αναιμια και χαμηλο αιματοκριτη και εχασα το παιχνιδι Να προσεχεται τα μερη οπου συχναζουν προβατα και αλλα ζωα και να ελενχετε τα σκυλια σας μετα απο καθε εξοδο Ελπιζω να βοηθησα καποιον απο εσας αν χρειαζεται καποιος περισσοτερες πληροφοριες ειμαι στη διαθεση του

ΕΡΛΙΧΙΩΣΗ
Ασθενεια που μεταδιδεται στο ζωο απο τους κροτωνες(τσιμπουρια) με επικινδυνες συνεπειες στο ζωο.Ριχνει τον αριθμο των θρομβοκυτταρων(αιμοπεταλια)και προκαλουνται αιμοραγιες στο ζωο με αποτελεσμα να επελθει ο θανατος αν δεν του χωρηγηθει φαρμακευτικη αγωγη.
Η Ερλιχίωση του σκύλου είναι εμπύρετη νόσος του σκύλου και άλλων κυνιδών, και οφείλεται στον ρικετσιακό μικροοργανισμό Ehrlichia Canis, που παρασιτεί τα λευκοκύτταρα του αίματος.Το υπευθυνο μικροβιο πολλαπλασιαζεται μεσα στα λευκοκυτταρα του αιματος,και προκαλει ελαττωση ολων των μορφων κυτταρων(πανκυτοπενια)!Ο θανατος επερχεται λογω της ακατασχετης αιμοραγιας,λογω μειωσης των θρομβοκυτταρων(αιμοπεταλιων),η ξ'αιτιας των δευτερευουσουν λοιμωξεων εξ'αιτιας της μειωσης των λευκοκυτταρων που αποτελουν την αμυνα του οργανισμου.
Η μετάδοση γίνεται από ζώο σε ζώο, μέσω τσιμπουριών του είδους Rhipicephalus Sanguineus.
Η νοσος διακρινεται απο πλευρας συμπτωματων σε τρεις φασεις:
α)οξεια φαση:συνηθως τους ανοιξιατικους μηνες,με την εντονη εμφανιση τσιμπουριων.Τα πρωτα συμπτωματα ελαφριας μορφης,κυματοειδης πυρετος,μερικη ή πληρη ανορεξια,καταπτωση,μικρη απωλια βαρους.Η πρωτη αυτη "εμπειρετη"κατασταση διαρκει απο 4 ημερες εως 3 εβδομαδες και επεται η "υποκλινικη φαση"
β)υποκλινικη φαση:η αυτη φαση διαρκει απο 40 εως 120 ημερες,αν και τα κλινικα συμπτωματα υποχωρουν,το ζωο δειχνει σαν να εχει θεραπευτει,τα αιματολογικα ευρηματα ειναι παρομοια με της οξειας φασης,λευκοκυτταρωση,αναιμια,και εντονη θρομβοκυτταροπενια.
γ)χρονια φαση:ειναι και το τελικο σταδιο της νοσσου.Τα κυρια συμπτωματα ειναι καταπτωση,πυρετος,προδευτικη απωλεια βαρους,λυθαργικοτητα,ωχροτητα βλεννογονων,ρινοραγια,εκχυμωσεις στο δερμα και στους βλεννογονουςΣυνηθως αυτη η φαση εμφανιζεται τους φθινοπωρινους και χειμωνιατικους μηνες που τα ζωα δεν εχουν τσιμπουρια επανω τους.
Η προληψη επιτυγχανεται με την εξαφανιση των τσιμπουριων αο το ζωο,αλλα και το χωρο του.Η εφαρμογη προληπτικων αποπαρασιτικων μεσων ειναι η καλυτερη αντιμετωπιση του κινδυνου.
Θα πρέπει να τονίσουμε ότι η Ερλιχίωση, εφ'όσον διαγνωσθεί εγκαίρως και δοθεί η κατάλληλη θεραπεία, είναι νόσος που θεραπεύεται στις περισσότερες των περιπτώσεων.
Η νοσος δεν προσβαλλει τον ανθρωπο.
Φιλε συλληπητηρια για το ζωο σου.

Η Ερλιχίωση του Σκύλου
(Canine Ehrlichiosis)


Ένα άρθρο του κτηνίατρου Κυριάκου Γ. Κονταδάκη, DVM, PhD cand.,






Έντονοι αναιμία-ωχροί βλεννογόνοι (αρχείο Κ. Γ. Κονταδάκη)


Η νόσος με το όνομα "ερλιχίωση", μπορεί να προκληθεί από διάφορους μικροοργανισμούς του γένους "Ehrlichia".
Η κλασική περίπτωση ερλιχίωσης είναι αυτή που προκαλείται από το είδος "Ehrlichia Canis", που μεταδίδεται
με το καφέ τσιμπούρι "Rhipicephalus sanguineus". Άλλα είδη είναι η "Ehrlichia Ewingi", "Ehrlichia Phagocytophila",
"Ehrlichia Chaffeensis" (που προσβάλει τον άνθρωπο), η "Ehrlichia Risticii" (που προσβάλει τα άλογα, αλλά
πειραματικά έχει αποδειχθεί ότι προσβάλει και τους σκύλους) και η "Ehrlichia Platys" (που προσβάλει τα αιμοπετάλια
και προκαλεί ελάχιστες ή και καθόλου αιμορραγικές τάσεις στο σκύλο).
Η "Ehrlichia Chaffeensis" προσβάλει τον άνθρωπο και μεταδίδεται με μολυσμένα τσιμπούρια. Όμως δεν υπάρχουν
ενδείξεις άμεσης μετάδοσης από το σκύλο στον άνθρωπο.


Έντονοι αναιμία-ωχροί βλεννογόνοι (αρχείο Κ. Γ. Κονταδάκη)

Αιτιολογία και παθογένεση

Η μετάδοση της "Ehrlichia Canis", που είναι και η πιο συχνή αιτία της ερλιχίωσης γίνεται με τα καφέ τσιμπούρια
του είδους "Rhipicephalus Sanguineus". Τα τσιμπούρια αυτά αποτελούν και την κύρια "δεξαμενή" και τον κύριο φορέα
της "Ehrlichia Canis", η οποία μπορεί να παραμείνει μέσα τους για πάνω από 150 μέρες μετά την απόσπασή τους
από το σώμα του σκύλου. Το τσιμπούρι αυτό μπολύνει το σκύλο με το σάλιο του, ακολουθούν 1-3 εβδομάδες
περίοδος επώασης και 3 στάδια της ασθένειας:
Οξύ. Το μικρόβιο διαδίδεται από την περιοχή του δαγκώματος στο σπλήνα, συκώτι και λεμφογάγγλια (όπου και
προκαλεί οργανομεγαλία). Μετά συνεχίζει (υποκλινικά) με ήπια θρομβοκυτταροπενία (χαμηλά αιμοπετάλια),
προσβάλει κυρίως ενδοθηλικά κύτταρα, στη συνέχεια προκαλεί αγγειίτιδες (φλεγμονές των αγγείων), μείωση της
διάρκειας ζωής των αιμοπεταλίων (έτσι προκαλείται θρομβοκυτταροπενία), μεταβλητή λευκοπενία, ήπια αναιμία.
Η σοβαρότητα της κατάστασης βέβαια εξαρτάται από τον οργανισμό.
Υποκλινικό. Με παρουσία του μικροβίου, παρουσία αντισωμάτων και συνέχιση της θρομβοκυτταροπενίας.
Χρόνιο. Ο μυελός των οστών είναι πια εξασθενημένος (μειωμένη παραγωγή αιμοπεταλίων,
ερυθρών αιμοσφαιρίων=αναιμία)!!!
Μετά από μία οξεία νόσο οι σκύλοι παραμένουν φορείς της "Ehrlichia Canis" για τουλάχιστον 29 μήνες κι έτσι
μπορούν να δημιουργήσουν προβλήματα αν χρησιμοποιηθούν ως δότες αίματος σε άλλους σκύλους.
Επομένως θα πρέπει πάντα να ελέγχουμε τους δότες!!!

Συμπτώματα

Συνήθως μια οξεία μορφή εξελίσσεται σε χρόνια νόσο. Σε μία οξεία ερλιχίωση έχουμε πυρετό, γενικευμένη
λεμφαδενοάθεια (διογκωμένοι λεμφαδένες, κάτι που θα διαπιστώσει ο κτηνίατρός μας), κατάπτωση, βήχα ή
δύσπνοια, πυώδες ρινικό και οφθαλμικό έκκριμα. Επίσης, μπορούμε να διαπιστώσουμε μείωση αντοχής, οίδημα
(πρήξιμο-συγκέντρωση υγρού) στα άκρα ή στο όσχεο των αρσενικών ζώων. Συχνά βέβαια, βλέπουμε τσιμπούρια
πάνω στο ζώο ή ο ιδιοκτήτης το αναφέρει. Πολύ συχνά όμως δεν έχουμε δει καθόλου τσιμπούρια στο σκύλο μας
κι όμως ο σκύλος νοσεί! Η εξήγηση είναι περιττή...
Οι περισσότερες οξείες περιπτώσεις συμβαίνουν τους θερμούς μήνες, όταν δηλαδή η δραστηριότητα των
τσιμπουριών είναι μέγιστη.
Οι αιμορραγικές τάσεις (αίμα από τη μύτη για παράδειγμα), προκαλούνται αφ' ενός από τη μείωση των επιπέδων
των θρομβοκυττάρων και αφ' ετέρου από τη φλεγμονή των αγγείων που προκαλεί το μικρίβιο.
Κατά την οξεία φάση της νόσου ο θάνατος είναι σπάνιος. Συνήθως έχουμε ανάρρωση σε 1-2 εβδομάδες μετά
την έναρξη των συμπτωμάτων, ή μπορεί να επακολουθήσει χρόνια νόσος. Σ' αυτή τη φάση έχουμε όπως
είπαμε υποπλασία του μυελού των οστών.
Ανάλογα με το ποια όργανα προσβάλλονται και σε ποιο βαθμό, τα συμπτώματα ποικίλουν. Έτσι μπορεί να
διαπιστωθεί σπληνομεγαλία, σπειραματονεφρίτιδα, νεφρική ανεπάρκεια και μηνιγγίτιδα, αταξία, κατάπτωση
και άλλες νευρολογικές δυσλειτουργίες (λόγω της διήθησης μονοπύρηνων κυττάρων στις μήνιγγες και
αιμορραγιών). Επίσης έχουμε απώλεια βάρους και αιμμοραγίες, κυρίως από τη μύτη όπως είπαμε πιο πάνω.

Ανοσία

Ζώα που αναρρώνουν από μία οξεία κατάσταση είναι συνήθως άνοσα σε μία επιμόλυνση. Μάλιστα έχει
αναφερθεί ότι η απομάκρυνση της "Ehrlichia Canis" από ένα σκύλο-φορέα, τον καθιστά ευάλωτο
σε μία νέα μόλυνση.

Διάγνωση

Βασίζεται: στα κλινικά συμπτώματα, στο ιστορικό (χρησιμοποιούνται ή όχι αντιπαρτασιτικά, ποιά
χρησιμοποιούνται και αν χρησιμοποιούνται σωστά, άν έχουν παρατηρηθεί τσιμπούρια πάνω στο ζώο, αν το ζώο
ζει σε κήπο ή σε διαμέρισμα), την κλινική εξέταση και ειδικές αιματολογικές εξετάσεις.

Πρόγνωση και Θεραπεία

Η πρόγνωση είναι πολύ καλή στις περιπτώσεις οξείας ερλιχίωσης με την κατάλληλη θεραπεία.
Σε χρόνιες καταστάσεις μπορούμε να δούμε ανταπόκριση στη θεραπεία ακόμη και μετά από ένα μήνα, ενώ η
πρόγνωση είναι πολύ δυσμενής αν ο μυελός των οστών είναι σε πολύ κακή κατάσταση (υποπλασία).
Η μετάβαση από την οξεία μορφή σε χρόνια, μπορεί να αποτραπεί εύκολα με την άμεση και αποτελεσματική
θεραπεία, αλλά πολλοί σκύλοι παραμένουν οροθετικοί και μπορεί να εμφανιστεί υποτροπή (ακόμα και χρόνια
μετά). Αναφέρεται ότι οι Γερμανικοί Ποιμενικοί και τα Ντόμπερμαν, είναι πιο ευαίσθητες φυλές στη νόσο.
Για τη θεραπεία χρησιμοποιούνται αντιβιοτικά ευρέους φάσματος, (τετρακυκλίνη, δοξυκυκλίνη),
διπροπιονική ιμιδοκάρβη (κτηνιατρικό φάρμακο για αιμοπαρασιτώσεις), γλυκοκορτικοειδή (για την αντιμετώπιση
των οιδημάτων του νευρικού συστήματος και της θρομβοκυτταροπενίας). Ακόμη μπορούν να χορηγηθούν και
ανδρογονικά στεροειδή για να υποκινηθεί ο μεελός των οστών. Επιπλέον, δίνεται υποστηρικτική αγωγή με
βιταμίνες, ορούς και άλλα σκευάσματα, ανάλογα με το προσβληθέν όργανο.
Σε οξείες περιπτώσεις, έχουμε γρήγορα βελτίωση της κλινικής εικόνας μέσα σε 24-48 ώρες. Σε χρόνιες, έχουμε
σταδιακή βελτίωση, αν και οι ανωμαλίες στις αιματολογικές εξετάσεις παραμένουν για λίγους μήνες.
Μετά από 6 μήνες ελέγχουμε πάλι αιματολογικά το ζώο.

Πρόληψη

Η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη. Δεν αμελούμε ποτε την αντιπαρασιτική τακτική που μας συστήνει ο
κτηνίατρός μας, ώστε να αποκλέισουμε αν είναι δυνατόν την παρουσία τσιμπουριών στο σκύλο μας.
Προληπτικά, μπορούν να χορηγηθούν διάφορα σκευάσματα στα εκτροφεία που βρίσκονται σε περιοχές στις οποίες
η ερλιχίωση είναι ενδημική.

Για οποιαδήποτε διευκρίνηση και επικοινωνία : cryovet@otenet.gr


http://www.bobtailclub.gr/p_000094.htm

Νεότερες απόψεις πάνω στην ερλιχίωση του σκύλου
Μ. Ε. Μυλωνάκης1, Χ. Μπιλλίνης2, Α. Φ. Κουτίνας1

Η ερλιχίωση είναι συχνή στην πράξη νόσος του σκύλου που προκαλείται από διάφορα είδη του γένους Εhrlichia, όπως οι Ε. canis, Ε. risticii, Ε. chaffeensis, Ε. ewingii, Ε. equi, Ε. platys, καθώς και ένα κοκκιοκυτταροτρόπο είδος ή στέλεχος που δεν έχει ακόμα επίσημη ονομασία. Τα είδη αυτά εντοπίζονται στο κυτταρόπλασμα ενός ή περισσοτέρων ειδών αιμοσφαιρίων, ενώ ενδιάμεσοι ξενιστές τους είναι διάφορα είδη κροτώνων. Η λοίμωξη του σκύλου με ένα ή περισσότερα είδη του βακτηριδίου, εκδηλώνεται με ένα ευρύ φάσμα κλινικών εκδηλώσεων με κυριότερες την ανορεξία, την κατάπτωση, την απώλεια του σωματικού βάρους, την περιφερική λεμφαδενοπάθεια, την ωχρότητα των βλεννογόνων και την αιμορραγική διάθεση. Η αναιμία, η θρομβοκυτταροπενία, η λευκοπενία, η υπερσφαιριναιμία και η πρωτεϊνουρία είναι τα συνηθέστερα εργαστηριακά ευρήματα. Η διάγνωση της νόσου εκτός από τα κλινικά και τα εργαστηριακά ευρήματα, θα βασιστεί στην κυτταρολογική εξέταση της στιβάδας των λευκών αιμοσφαιρίων-αιμοπεταλίων της στήλης του αιματοκρίτη, των λεμφογαγγλίων ή του μυελού των οστών, στην ορολογική (ΙFΑ, ΕLΙSΑ) ή / και στην εξέταση της αλυσιδωτής αντίδρασης της πολυμεράσης (ΡCR). Η δοξυκυκλίνη, σε συνδυασμό ή όχι με τη διπροπιονική ιμιδοκάρβη, είναι τα φάρμακα εκλογής για την αιτιολογική θεραπεία, ενώ η μετάγγιση αίματος, τα αναβολικά στεροειδή, τα γλυκοκορτικοειδή, οι ενώσεις σιδήρου και τα βακτηριδιοκτόνα αντιβιοτικά, συνιστούν τη βάση της συμπτωματικής και υποστηρικτικής αγωγής. Η χρησιμοποίηση των κατάλληλων εξωπαρασιτοκτόνων καθ� όλη τη διάρκεια της δραστηριότητας των κροτώνων, είναι το καλύτερο προληπτικό μέτρο.



Τόμος 52 (Τεύχ. 3 σελ. 176 - 186) / 2001

http://www.hvms.gr/el/journal/volume-history/issues2001/61-issue2001/378-2008-11-27-12-12-12.html