Αλλαγή γραμματοσειράς

www.gpeppas.gr

Δημιουργία νέου θέματοςΓράψτε το σχόλιο σας Σελίδα 1 από 1   [ 1 Δημοσίευση ]
Συγγραφέας Μήνυμα
 Θέμα δημοσίευσης: Ποιοι παράγοντες οδηγούν τα κράτη στην κατάρρευση
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τρί Φεβ 22, 2011 1:22 pm 
Site Admin
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Σάβ Μαρ 31, 2007 2:39 pm
Δημοσιεύσεις: 7282
Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ
Περιβαλλοντικοί και δημογραφικοί παράγοντες οδηγούν τα κράτη στην κατάρρευση

Οι εξεγέρσεις στην Τυνησία, την Αίγυπτο και στις άλλες χώρες της Μ. Ανατολής, στις αρχές του 2011, μας υπενθυμίζουν απλά, πόσο πολιτικά εύθραυστες είναι ορισμένες χώρες. Αλλά το επίκεντρο της διεθνούς πολιτικής έχει μετατοπισθεί πλέον εδώ και καιρό. Ύστερα από μισόν αιώνα δημιουργίας νέων κρατών εκ των πρώην αποικιών και εκ της διαλύσεως της Σοβιετικής Ένωσης, η διεθνής κοινότητα σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα νέο φαινόμενο: Εκείνο της διάλυσης των ίδιων των κρατών… Όπως σημειώνεται σε ένα άρθρο του περιοδικού Foreign Policy, «Τα σημερινά ‘κράτη που έχουν καταρρεύσει’, έχουν βιώσει μια απίστευτη Οδύσσεια καθώς πέρασαν από την περιφέρεια προς το επίκεντρο της Παγκόσμιας Πολιτικής Σκηνής».
Μετάφραση: Γιάννης Μαστοράκης


Από το κεφάλαιο 7 και 11, του βιβλίου, ‘World on the Edge’, του Lester R. Brown, (N. York: W.W. Norton & Company, 2011 ), διαθέσιμο στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.earth-policy.org.


Ο κατάλογος των ‘κρατών που έχουν καταρρεύσει’, ( ο οποίος φτιάχνεται από τον Οργανισμό ‘Fund for Peace’ και δημοσιεύεται κάθε χρόνο στου τεύχος του Ιουλίου/Αυγούστου του περιοδικού Foreign Policy) κατατάσσει 177 χώρες, σύμφωνα με το κριτήριο του « κατά πόσο είναι ευάλωτες στις βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις και στη βίαιη κοινωνική τους υποβάθμιση». Για να το πετύχει αυτό στηρίζεται σε 12 κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτικούς δείκτες. Το 2005, μόλις 7 χώρες είχαν πιάσει το (αρνητικό) σκορ των 100-120 βαθμών ( με αρνητικό άριστα το 120). Εάν μια χώρα έχει φτάσει στο τελικό σκορ των 120 σημαίνει ότι αυτή η κοινωνία είναι 100/100 αποτυχημένη σύμφωνα με όλα τα κριτήρια βαθμολόγησης. Μέχρι το έτος 2010 – πάνω από τους 100 βαθμούς βρίσκονταν 15 χώρες. Το γεγονός ότι μέσα σε λίγα χρόνια έχει διπλασιαστεί ο αριθμός των χωρών-με τα υψηλότερα αρνητικά ρεκόρ - που βρίσκονται στην κορυφή αυτού του πίνακα (δηλαδή, στους 100-120 βαθμούς) σημαίνει ότι το φαινόμενο των αποτυχόντων κρατών διευρύνεται και εμβαθύνεται.
Τα κράτη αποτυγχάνουν όταν οι εθνικές κυβερνήσεις χάνουν τον έλεγχο ενός τμήματος ή του συνόλου της επικράτειάς τους και δεν δύνανται πια να εξασφαλίσουν την ασφάλεια των ανθρώπων. Τα αποτυχημένα κράτη συχνά εκφυλίζονται μέσω των εμφυλίων πολέμων, στους οποίους συμμετέχουν αντιτιθέμενες ομάδες που ανταγωνίζονται για την εξουσία. Στο Αφγανιστάν για παράδειγμα, οι τοπικοί πολέμαρχοι ή οι Ταλιμπάν -και όχι η κεντρική εξουσία- ελέγχουν την χώρα έξω από την Καμπούλ.
Ένας λόγος για την κατάρρευση των ίδιων των κυβερνήσεων – πράγμα που έχει γίνει πολύ πιο έκδηλο σήμερα – είναι η αδυναμία τους να εξασφαλίσουν τη διατροφική ασφάλεια – όχι απαραίτητα επειδή μια κυβέρνηση είναι λιγότερο ικανή, αλλά επειδή, η απόκτηση επαρκών ποσοτήτων εκ των τροφίμων γίνεται όλο και πιο δύσκολη υπόθεση. Η παροχή επαρκούς τροφής έχει αποδειχτεί ότι είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση, αφ` ότου άρχισε η άνοδος των τιμών των τροφίμων, η οποία ξεκίνησε στις αρχές του 2007. Αν και οι τιμές των σιτηρών υποχώρησαν ξανά για λίγο, παρέμειναν εν τούτοις αρκετά πάνω από τα συνήθη επίπεδα του παρελθόντος και στις αρχές του 2011 γρήγορα πλησίασαν στα ίδια επίπεδα της άνοιξης του 2008- όταν τότε οι τιμές τους είχαν κορυφωθεί.
Ανάμεσα στις 20 πρώτες χώρες του καταλόγου ‘των Αποτυχημένων Κρατών’, του 2010, όλες πλην ελαχίστων χάνουν το στοίχημα ανάμεσα στην παραγωγή τροφίμων και στην αύξηση του πληθυσμού τους. Ο πληθυσμός των 15 εκ των 20 ‘αποτυχόντων κρατών’, που βρίσκονται στην κορυφή της λίστας αυξάνεται με ρυθμούς ανάμεσα στο 2 και στο 4 % ανά έτος. Πολλές κυβερνήσεις δε, πλήττονται από την κόπωση εκ του υπερπληθυσμού τους, καθώς είναι αδύναμες να επιλύσουν τα προβλήματα που δημιουργεί η συρρίκνωση των αποθεμάτων σε γεωργικά προϊόντα και πόσιμο ύδωρ ανά κάτοικο ή η ανάγκη για την ίδρυση νέων σχολείων μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, προκειμένου να καλυφθεί ο εκρηκτικά αυξανόμενος αριθμός των παιδιών.
Στα 14 εκ των 20 ‘αποτυχημένα κράτη’ τουλάχιστον το 40% του πληθυσμού τους βρίσκεται σε ηλικία κάτω των 15 ετών – πρόκειται για έναν δημογραφικό δείκτη, ο οποίος υποδηλώνει αυξημένες πιθανότητες για μια πιθανή πολιτική τους αστάθεια. Πολλές από αυτές τις χώρες είναι ήδη πιασμένες στο δίχτυ της δημογραφικής παγίδας: Δηλαδή, έχουν αναπτυχθεί αρκετά οικονομικά και κοινωνικά, ώστε να μειώσουν τη θνησιμότητα, αλλά δεν έχουν αναπτυχθεί τόσο αρκετά, ώστε να ελαττώσουν τη δημογραφική τους έκρηξη. Έτσι παρουσιάζεται το φαινόμενο οι πολυπληθείς οικογένειες να γεννούν τη φτώχεια και η φτώχεια να γεννά μεγάλες οικογένειες.
Σχεδόν στο σύνολό τους και οι 20 χώρες που βρίσκονται στην κορυφή της παραπάνω λίστας καταστρέφουν μέχρις εσχάτων τα αποθέματα των φυσικών τους πόρων – τα λιβάδια, τα δάση, τα γόνιμα εδάφη και τα υπόγεια ύδατά τους- προκειμένου να συντηρήσουν τον ραγδαία αυξανόμενο πληθυσμό τους. Οι 3 χώρες που βρίσκονται στην κορυφή αυτής της λίστας, ήτοι η Σομαλία, το Τσαντ και το Σουδάν, χάνουν τα επιφανειακά, γόνιμα εδάφη τους εξ αιτίας της αιολικής τους διάβρωσης, πράγμα που υπονομεύει την παραγωγικότητα της γης τους. Κάποιες άλλες χώρες εξ αυτών των 20 υφίστανται μεγάλες υδρολογικές πιέσεις από την υπεράντληση των υπογείων υδάτων τους.
Ύστερα από κάποιο χρονικό σημείο, καθώς ο πληθυσμός αυξάνεται ραγδαία, πράγμα που επιδεινώνει την κατάσταση των οικοσυστημάτων –τα οποία όμως υποστηρίζουν τη ζωή- και καθώς η φτώχεια επιδεινώνει την κατάσταση και των δύο (πληθυσμών και οικοσυστημάτων), η προκύπτουσα αστάθεια καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την προσέλκυση επενδύσεων εκ του εξωτερικού. Ακόμη και αυτά τα προγράμματα παροχής δημόσιας βοήθειας – εκ μέρους ξένων δωρητριών χωρών – μερικές φορές αδυνατούν να υλοποιηθούν, καθώς η ανυπαρξία ασφάλειας απειλεί ακόμη και την ίδια τη ζωή των εργαζομένων σε αυτές τις αποστολές. .
Οι συνθήκες, οι οποίες οδηγούν ένα κράτος στην υποβάθμιση, μπορεί να προ-ετοιμάζονται επί μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά αυτή καθ` εαυτή η κατάρρευση μπορεί να επέλθει ακαριαία. Πριν η επανάσταση στην Τυνησία δώσει το έναυσμα για τις ταραχές στην Υεμένη το Γενάρη του 2011, η χώρα αυτή αντιμετώπιζε ήδη αρκετές απειλητικές καταστάσεις. Η χώρα αυτή έχει ξεμείνει από πετρέλαιο και νερό, ενώ έχει τον πιο φτωχό πληθυσμό ανάμεσα σε όλα τα Αραβικά κράτη. Η ασταθής κυβέρνηση της Υεμένης βρίσκεται αντιμέτωπη α) με μια σιιτική εξέγερση στο βορρά, β) με μια εντεινόμενη σύγκρουση ανάμεσα στο βορά και το νότο και γ) με μια ομάδα περίπου 300 μελών της Al Qaeda, οι οποίοι δρουν εντός των συνόρων της. Η Υεμένη έχοντας μακρά και διάτρητα σύνορα με την Σαουδική Αραβία, θα μπορούσε να αποτελέσει την πύλη για την είσοδο της Al Qaeda στη χώρα αυτή.
Σε ένα ‘αποτυχόν κράτος’ τα προβλήματά του σπάνια περιορίζονται εντός των συνόρων του. Οι εσωτερικές τους συγκρούσεις εύκολα μπορούν να εξαπλωθούν και στις γειτονικές χώρες, όπως στην περίπτωση της Ρουάντας, της οποίας η εμφύλια γενοκτονία επεξετάθη και στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, όπου εκεί η μακροχρόνια εμφύλια σύρραξη οδήγησε στο θάνατο 5.000.000 άτομα, ανάμεσα στα έτη 1998 και 2007. Ομοίως, οι δολοφονίες, οι οποίες σημειώθηκαν στη ζώνη του Νταρφούρ (στο Σουδάν) γρήγορα εξαπλώθηκαν και στο Τσαντ, καθώς τα θύματα προσπάθησαν να διαφύγουν προς τα εκεί μέσω των συνόρων. Τα αποτυχόντα κράτη μπορεί να γίνουν κέντρα διεθνούς εκπαίδευσης διαφόρων τρομοκρατικών ομάδων, όπως συμβαίνει με την περίπτωση του Αφγανιστάν, του Ιράκ, του Πακιστάν και της Υεμένης ή βάσεις πειρατών –όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Σομαλίας ή πηγή ναρκωτικών –όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Μιανμάρ (Μπούρμας) και του Αφγανιστάν.
Ευτυχώς όμως, η κατάρρευση των κρατών δεν είναι πάντοτε ένας μονόδρομος. Η Ν. Αφρική, η οποία θα μπορούσε να έχει μετατραπεί σε ένα θέατρο φυλετικού πολέμου μια γενιά πριν, τώρα είναι πλέον μια λειτουργική δημοκρατία. Η Λιβερία και η Κολομβία, οι οποίες κάποτε ήταν ψηλά στον Κατάλογο του ‘Πίνακα των Αποτυχόντων Κρατών’, σήμερα, η κάθε μια τους έχει προβεί σε μία αξιοσημείωτη αλλαγή πορείας.
Παρ` όλ` αυτά, καθώς ο αριθμός των αποτυχόντων κρατών μεγαλώνει, η αντιμετώπιση των διαφόρων παγκόσμιων κρίσεων γίνεται όλο και πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμη. Καταστάσεις οι οποίες μπορεί να είναι ευκολοδιαχείριστες σε ένα υγιές παγκόσμιο περιβάλλον- όπως είναι η διατήρηση της νομισματικής σταθερότητας ή ο έλεγχος της εμφάνισης μιας μολυσματικής ασθένειας – είναι δύσκολο και μερικές φορές αδύνατον να αντιμετωπιστούν σε ένα κόσμο, όπου ταυτόχρονα πολλά κράτη διαλύονται. Ακόμη και η διατήρηση της διεθνούς ροής των πρώτων υλών, θα μπορούσε να αποβεί μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Σε κάποιο χρονικό σημείο η εξαπλούμενη πολιτική αστάθεια θα μπορούσε να διακόψει την παγκόσμια οικονομική πρόοδο.
Μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η διεθνής κοινότητα σήμερα, είναι το πώς θα εμποδίσει την διολίσθηση των κοινωνιών στο χάος. Εάν συνεχίσουμε να ασκούμε τις επιχειρήσεις μας -και εάν συνεχίσουμε να εκπονούμε τα προγράμματα διεθνούς βοηθείας - με τον τρόπο με τον οποίο το κάνουμε μέχρι σήμερα, δεν φαίνεται ότι θα καταφέρουμε, τελικά, πολλά πράγματα. Για να καταφέρουμε να αντιστρέψουμε την καταστροφική πορεία των αποτυχόντων κρατών, απαιτείται μια επίπονη προσπάθεια πολύ πιο μεγάλη και από εκείνη που απαίτησε η ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων κρατών, ύστερα από τον Β` Παγκόσμιο Πόλεμο. Απαιτείται επίσης, και ένα υψηλό επίπεδο συνεργασίας ανάμεσα στα κράτη – κυρίως όμως ανάμεσα στις υπηρεσίες εκάστου εκ των κρατών, που ωστόσο, καμιά χώρα –χορηγός δεν το έχει επιτύχει ακόμα. Επειδή δε, η αποτυχία ενός κράτους, από τη φύση της είναι συστημική, μια συστημική απάντηση είναι το ζητούμενο. Μια απάντηση δηλαδή, τέτοια που να μπορεί να αντιμετωπίσει τις πολλαπλές και αλληλένδετες πηγές της κατάρρευσης.
Μέσα στο πλαίσια των λειτουργικών δομών της Κυβέρνησης των ΗΠΑ, οι προσπάθειες για την αντιμετώπιση των αδύναμων και αποτυχόντων κρατών είναι κατακερματισμένες. Εκείνο που απαιτείται τώρα είναι μια νέα υπηρεσία –σε επίπεδο Υπουργικού Συμβουλίου – ένα Υπουργείο για την Παγκόσμια Ασφάλεια (DGS) – το οποίο θα προωθούσε μια συνεκτική πολιτική απέναντι σε κάθε αποτυχόν κράτος. Αυτή η ιδέα διατυπώθηκε αρχικά σε μια Έκθεση ‘της Επιτροπής για τα Αδύναμα Κράτη’ και του ‘Εθνικού Συμβουλίου των ΗΠΑ’, και αναγνωρίζει ότι οι απειλές κατά της ασφάλειας προέρχονται τώρα λιγότερο εκ της στρατιωτικής δύναμης και περισσότερο από τους κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες, οι οποίοι υποσκάπτουν τα θεμέλια των ίδιων των κρατών.
Η νέα αυτή υπηρεσία θα μπορούσε να συμπεριλάβει την υπηρεσία AID ( η οποία τώρα ανήκει στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Εξωτερικών) και όλες τις άλλες υπηρεσίες, που ασχολούνται σήμερα με προγράμματα βοήθειας προς τις χώρες του εξωτερικού και οι οποίες ανήκουν σε διάφορες άλλες υπηρεσίες Υπουργείων. Έτσι θα καταστεί περισσότερο αξιόπιστη και υπεύθυνη η πολιτική βοήθειας των ΗΠΑ προς τις χώρες του εξωτερικού. Θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί άμεσα με ένα μέρος εκ του προϋπολογισμού του Υπουργείου Αμύνης ( των ΗΠΑ), μέχρις ότου η νέα αυτή υπηρεσία αποκτήσει έναν αυτοτελή ‘προϋπολογισμό – προορισμένο για την ασφάλεια’. Η υπηρεσία αυτή θα μπορούσε να επικεντρωθεί στην αντιμετώπιση των κύριων αιτίων που οδηγούν στην κατάρρευση ενός κράτους, βοηθώντας τα να σταθεροποιήσουν τον πληθυσμό τους, να αποκαταστήσουν τα φυσικά υποστηρικτικά συστήματα των κοινωνιών τους, να εξαλείψουν τη φτώχεια και να ενισχύσουν το κράτος δικαίου μέσω της ενδυνάμωσης των αστυνομικών δυνάμεων, του συστήματος απονομής της δικαιοσύνης και όπου αυτό απαιτείται μέσω της στρατιωτικής δύναμης.
Η Υπηρεσία αυτή ( DGS) θα μπορούσε να καταστήσει θέματα, όπως η ελάφρυνση του χρέους των φτωχών χωρών και η πρόσβαση στις αγορές μέρος ενός ολοκληρωμένου προγράμματος της πολιτικής των ΗΠΑ. Θα μπορούσε επίσης, να αποτελέσει ένα φόρουμ για το συντονισμό της εθνικής μας και της διεθνούς πολιτικής, εις τρόπον ώστε να εξασφαλίζεται ότι οι πολιτικές μας –που ασκούνται στο εσωτερικό της χώρας μας- δεν θα αποδυναμώνουν τις οικονομίες των χωρών, των οποίων οι κάτοικοι έχουν χαμηλά εισοδήματα ούτε θα οδηγούν στην αύξηση των τιμών των τροφίμων σε δυσβάσταχτα επίπεδα για τους φτωχούς.
Αυτού του είδους οι επενδύσεις είναι κατά μια έννοια η ανθρωπιστική απάντηση που πρέπει να δώσουμε απέναντι στα δεινά των πιο φτωχών χωρών του πλανήτη μας. Αλλά στον οικονομικά και πολιτικά ενιαιοποιημένο κόσμο –στον κόσμο του 21ου αιώνα – στον οποίο βρισκόμαστε, αυτές οι επενδύσεις είναι επίσης μια επένδυση και στο δικό μας μέλλον.


Καλαμάτα, 20/02/11 Μετάφραση , Μαστοράκης Γιάννης


Κορυφή
 Προφίλ  
 
Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση ανά  
Δημιουργία νέου θέματοςΓράψτε το σχόλιο σας Σελίδα 1 από 1   [ 1 Δημοσίευση ]


Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 0 επισκέπτες


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επισυνάπτετε αρχεία σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε:  



cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Mods Βάση δεδομένων
610nm Style by Daniel St. Jules of Gamexe.net

Ελληνική μετάφραση από το phpbbgr.com
phpBB SEO
Portal XL 5.0 ~ Plain 0.2
Create a Forum | Terms of Service | Privacy Policy | Report the forum