Αλλαγή γραμματοσειράς

www.gpeppas.gr

Δημιουργία νέου θέματοςΓράψτε το σχόλιο σας Σελίδα 3 από 3   [ 38 Δημοσιεύσεις ]
Μετάβαση στην σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3
Συγγραφέας Μήνυμα
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Δευτ Μαρ 15, 2010 2:41 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Μάιος 18, 2009 5:38 pm
Δημοσιεύσεις: 363
Τοποθεσία: Αθήνα - Ίλιον
ΤΖΟΡΤΖ ΚΑΛΑΡΙΣ (1922-1995)

Ο Κάλαρις γεννήθηκε το 1922 στη Μοντάνα και σε ηλικία 12 χρόνων επαναπατρίστηκε στην Ελλάδα, όπου εγκλωβίστηκε στη γερμανοκρατούμενη Αθήνα. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και πήγε στην Αμερική για να καταταχθεί στον στρατό, προκειμένου να κρατήσει την αμερικανική ιθαγένεια. Στρατολογήθηκε από τον Καραμεσίνη και παντρεύτηκε την Ισμήνη Μικρούτσικος. Η αδελφή της, Βιολέτα, παντρεύτηκε τον Τζορτζ Ιωαννίδης. Ο Κάλαρις υπηρέτησε στην Αθήνα, Ινδονησία (1959-1962), Λάος (1962-1965), Φιλιππίνες (1970-1974) και στη Βραζιλία. Το 1974 πέρασε στην αντικατασκοπία και ανέλαβε τμηματάρχης στη θέση του Τζέιμς Ανγκλετον, που είναι ύποπτος για την εξαφάνιση του στρατιωτικού αρχείου του πρώην πεζοναύτη και δολοφόνου του JFK, Οσβαλντ.

Ο Κάλαρις ανέλαβε στη συνέχεια τη νευραλγική διεύθυνση Σοβιετικής Ενωσης – Ανατολικής Ευρώπης και, το 1977, έγινε βοηθός του διευθυντή της CIA, ναυάρχου Τέρνερ. Αποστρατεύθηκε το 1980 και πέθανε 74 χρόνων, τον Σεπτέμβριο του 1995 χωρίς να μιλήσει για τίποτα.


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τρί Απρ 13, 2010 1:31 am 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Τρί Ιούλ 14, 2009 9:34 pm
Δημοσιεύσεις: 2484
Τοποθεσία: ΚΥΚΛΑΔΕΣ
Εικόνα

69 χρόνια απο τη μάχη των Οχυρών του Ρούπελ

Εικόνα

Τιμήθηκε και φέτος η επέτειος της μά­χης των Ο­χυ­ρών του Ρού­πελ, με τα γερ­μα­νι­κά στρα­τεύ­μα­τα ει­σβο­λής. Ήταν 6 Α­πρι­λί­ου 1941, όταν στα Οχυρά του Ρούπελ επιτέθηκε το 125 γερ­μα­νι­κό Σύ­νταγ­μα Ε­πί­λε­κτων, το ο­ποί­ο εί­χε καταλάβει δια περιπάτου τη γραμ­μή Μαζινό στη Γαλ­λί­α...



...ενώ σε δεύ­τε­ρη γραμ­μή ήταν και 2η Τ/Θ Γερ­μα­νι­κή και δύ­ο Βουλ­γα­ρι­κές Με­ραρ­χί­ες Πε­ζι­κού.

Η φρου­ρά του ο­χυ­ρού Ρούπελ α­νή­κε στο Σύ­νταγ­μα Σι­δη­ρο­κά­στρου και την αποτελούσαν α­πό 27 Α­ξιω­μα­τι­κοί και 950 μεσήλικες οπλί­τες και τραυ­μα­τί­ες που χρειά­σθη­κε να βγουν γρή­γο­ρα α­πό τα Νο­σο­κο­μεί­α για να ε­παν­δρώ­σουν το ο­χυ­ρό.

Οι Γερ­μα­νοί παρά το σφοδρό βομ­βαρ­δι­σμό από στεριάς και αέρος δεν καταφέρνουν να κάμψουν την αντίσταση των Ελλήνων ενώ τα Γερ­μα­νι­κά τμή­μα­τα λό­γω των α­πω­λειών κα­θη­λώ­νο­νται.

Οι Γερμανοί με βάρκες προσπάθησαν να δια­σχί­σουν τον ποταμό Στρυ­μό­να για να βρε­θούν πί­σω α­πό τα τμή­μα­τά του ελληνικού στρατού όμως α­πο­δε­κα­τί­ζο­νται

Στις 9 Α­πρι­λί­ου, στις πέ­ντε το α­πό­γευ­μα, Γερ­μα­νοί κή­ρυ­κες γνω­ρί­ζο­ντας ό­τι εί­χε υ­πο­γρα­φεί η συν­θη­κο­λό­γη­ση με την Ελ­λη­νι­κή Κυ­βέρ­νη­ση στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, α­παι­τούν την πα­ρά­δο­ση του ο­χυ­ρού. Ο Διοι­κη­τής του «Συ­γκρο­τή­μα­τος Ρούπελ» Ταγ­μα­τάρ­χης Δου­ρά­τσος α­πο­στέλλει τον Αν­θ/λγό Δα­μια­νό α­πό το ύ­ψω­μα Οούσιτα με ε­ντο­λή, ό­πως ε­πα­κρι­βώς α­να­γρά­φε­ται στην έκ­θε­ση πο­λε­μι­κής δρά­σης του, της 12 Αυ­γού­στου 1941 να δια­μη­νύ­σει στον Γερ­μα­νό Α­ξιω­μα­τι­κό τα ε­ξής:

Πρώ­το «Τα ο­χυ­ρά πα­ρα­δί­δο­νται μό­νον ό­ταν κυ­ριευ­θώ­σιν πα­ρά του α­ντι­πά­λου».

Δεύ­τε­ρο «Τοιού­των δια­τα­γών πε­ρί α­να­κω­χής στε­ρού­με­θα πα­ρά των ιε­ραρ­χι­κώς προ­ϊ­στα­μέ­νων μας αρ­χών».

Τρί­το «Δια­τα­γάς λαμ­βά­νο­μεν και ε­κτε­λού­μεν μό­νον τας προ­ερ­χο­μέ­νας εκ των προ­ϊ­στα­μέ­νων μας αρ­χών».

Τέ­ταρ­το «Ο α­γών θα συ­νε­χι­σθεί. Πά­σα δε α­πό­πει­ρα προ­σεγ­γί­σε­ως του ο­χυ­ρού θα συ­ντρι­βεί ».

Υστε­ρα α­πό ε­πι­κοι­νω­νί­α με τους προ­ϊ­στα­μέ­νους του και α­φού έ­λα­βε πλή­ρη ει­κό­να της κα­τα­στά­σε­ως α­πό την ο­ποί­α δια­πι­στώ­θη­κε το ά­σκο­πο των πα­ρα­πέ­ρα θυ­σιών, λαμ­βά­νε­ται η α­πό­φα­ση συμ­μορ­φώ­σε­ως προς τις δια­τα­γές των προ­ϊ­στα­μέ­νων του.

Έτσι την 10η Α­πρι­λί­ου, στις 06.00 το πρω­ί με­τα­βαί­νει ο Τ/χης Δου­ρά­τσος προς συ­νά­ντη­ση Γερ­μα­νού Α­ξιω­μα­τι­κού, ο ο­ποί­ος α­φού τον συγ­χαί­ρει για την η­ρω­ι­κή α­ντί­στα­ση του ζη­τά την πα­ρά­δο­ση του ο­χυ­ρού. Ο Τ/χης Δου­ρά­τσος α­ξιώ­νει «ου­δείς Γερ­μα­νός να ει­σέλ­θει στο ο­χυ­ρό προ της α­να­χω­ρή­σε­ως των Ελ­λή­νων μα­χη­τών» και το αί­τη­μα, με­τά α­πό λί­γο, γί­νε­ται α­πο­δε­κτό α­πό τους Γερ­μα­νούς. Την 11.00 ώ­ρα α­φού οι η­ρω­ι­κοί μα­χη­τές α­πέ­νει­μαν τι­μές προς τους πε­σό­ντες, κι­νή­θη­καν πε­ζοί μέ­σω Σι­δη­ρο­κά­στρου στις Σέρ­ρες.

Κα­τά την κί­νη­σή τους Γερ­μα­νι­κό τμή­μα στο ύ­ψος της γέ­φυ­ρας του πο­τα­μού Στρυ­μό­να, τους α­πέ­δω­σε τι­μές και οι Έλ­λη­νες ή­ρω­ες α­ντα­πέ­δω­σαν τον χαι­ρε­τι­σμό.

Οι α­πώ­λειες α­πό Ελ­λη­νι­κής πλευ­ράς ή­ταν 44 νε­κροί και 38 τραυ­μα­τί­ες, ενώ α­πό γερ­μα­νι­κής πλευ­ράς οι α­πώ­λειες των Γερ­μα­νών κα­τά τις ε­πι­χει­ρή­σεις ε­να­ντί­ον των Ο­χυρών α­πό 6-10 Α­πρι­λί­ου 1941, έ­φτα­σαν σε 555 νε­κρούς, 2134 τραυ­μα­τί­ες και 170 α­γνο­ού­με­νους.

_________________
Εικόνα
http://cazador1.blogspot.com/


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ Απρ 22, 2010 5:07 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Μάιος 18, 2009 5:38 pm
Δημοσιεύσεις: 363
Τοποθεσία: Αθήνα - Ίλιον
Πολυ καλο Δημητρη!!!!


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ Απρ 22, 2010 5:58 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Παρ Φεβ 08, 2008 2:38 am
Δημοσιεύσεις: 362
Τοποθεσία: Ιταλια-Αθηνα
ΗΡΩΕΣ!

_________________
Μαζεψες τους αδειους πλαστικους καλυκες σου?Μην αφηνεις κανενα πλαστικο κ σκουπιδι στην φυση!
Φύση TV - http://www.fisi.tv - Γνώρισε τη Φύση!
Καλημάνα
ΕικόναΕικόναΕικόνα


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Δευτ Αύγ 16, 2010 4:59 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Σάβ Μαρ 07, 2009 10:38 pm
Δημοσιεύσεις: 80
Τοποθεσία: Αθηνα - Ιωαννινα
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ



Θα ήταν άδικο να μην αφιερώσουμε λίγες γραμμές στο βιβλίο αυτό για τον Γιάννη Σακελλαρίου. Τον Έλληνα πιλότο ο οποίος, αντίθετα με την λογική, αποφάσισε να χτυπηθεί με τους εισβολείς σ΄ έναν άνισο αγώνα. Προκάλεσε τον θάνατο πάνω από τον ουρανό της ιδιαίτερης πατρίδας μας, έχασε την μάχη, αλλά πέτυχε να τον θυμόμαστε και να τον τιμάμε για πάντα.
Ο Γιάννης Σακελλαρίου γεννήθηκε στα Βίλλια της Αττικής και ήταν μοναχογιός. Πρώτος μαθητής στο σχολείο, πρώτος μαθητής και αρχηγός στην Σχολή Ικάρων. Είναι ο πρώτος αεροπόρος της Σχολής που εκπαιδεύεται στα καταδιωκτικά. Είναι ο πρώτος αεροπόρος που έδοσε το παρόν στον πόλεμο του 1940. Είναι ο πρώτος αεροπόρος που έπεσε μαχόμενος υπερασπίζοντας την πατρίδα.
Παντού πρώτος όπως πρώτοι είναι οι ήρωες.
Στις 2 Νοεμβρίου 1940 πέφτει, μετά από έναν άνισο αγώνα με τέσσερα ιταλικά αεροπλάνα, στην περιοχή της Μονής των Πατέρων. Οι κάτοικοι των Κουτρουλάδων παίρνουν το άψυχο κορμί του και το ενταφιάζουν στο κοινοτικό μικρό κοιμητήριο. Για να τον έχουν μαζί τους. Για πάντα.
Το 1953 αποφασίζουν να δώσουν στο χωριό τους το όνομά του.
ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΚΟ
Για να μείνει αθάνατος στην ιστορία.
Στις 3 Νοεμβρίου, την επόμενη του θανάτου του οι ανταποκριτές των αγγλικών και αμερικανικών πρακτορείων ειδήσεων γράφουν με θαυμασμό για τον Έλληνα Ίκαρο.
Ο πατέρας του στο άκουσμα του θλιβερού μαντάτου για τον μοναχογιό του, δεν έκλαψε. Περήφανος για τον Γιάννη γράφει αυτούς τους στίχους:
«Ψηλά από τα Γιάννινα φωνή αγγέλου φθάνει
ετοίμασε πατέρα μου το δάφνινο στεφάνι
τις αδελφές μου φίλησε της μάνας μου το χέρι
στάσου στη θέση μου πιστός στο κάθε θέλημά τους
και πέστης υπερήφανη πρώτη αυτή να ξέρει
πως η άλλη μάνα, η Ελλάς με κράτησε κοντά της».
Στις 25 Αυγούστου του 1990 η Αδελφότητα Σακελλαριωτών τίμησε τον ήρωα με την αποκάλυψη της προτομής του στο σχολείο του χωριού. Σε μια εκδήλωση που τίμησαν με την παρουσία τους πολλοί επίσημοι και κάτοικοι των γύρω χωριών καθώς και του δήμου Βιλλίων.Ανάμεσά τους και η ανιψιά του υποσμηναγού Ιωάννη Σακελλαρίου, Ιωάννα Πετροπούλου το γένος Σακελλαρίου


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Mεγάλες Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τρί Οκτ 26, 2010 12:11 pm 
Site Admin
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Σάβ Μαρ 31, 2007 2:39 pm
Δημοσιεύσεις: 7282
Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ
Εικόνα



«Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος» http://www.gpeppas.gr/periodiko/26-10-2010.html


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Δευτ Νοέμ 14, 2011 12:52 am 

Εγγραφή: Δευτ Νοέμ 14, 2011 12:12 am
Δημοσιεύσεις: 2
Takis Valkanas έγραψε:
Κωνσταντίνος Δαβάκης

Ο Κωνσταντίνος Δαβάκης ήταν συνταγματάρχης πεζικού, ήρωας του αλβανικού μετώπου το 1940. Γεννήθηκε στα Κεχριάνικα Λακωνίας το 1897 και πέθανε στην Αδριατική θάλασσα τον Ιανουάριο του 1943.

Ο Κωνσταντίνος Δαβάκης σπούδασε στη Σχολή Ευελπίδων (από την οποία αποφοίτησε ως Ανθυπολοχαγός πεζικού, την 1 Οκτωβρίου του 1916) αλλά και στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου της Αθήνας, και στο Παρίσι (γαλλική Σχολή Αρμάτων). Έλαβε μέρος στο Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όπου διακρίθηκε για την τόλμη και ανδρεία του στο Μακεδονικό Μέτωπο (μάχες Σκρα και Δοϊράνης), όμως παράλληλα η υγεία του βλάφτηκε σοβαρά εκεί, από την επίδραση των ασφυξιογόνων αερίων. Το 1918 προβιβάστηκε σε λοχαγό επ’ ανδραγαθία. Έλαβε μέρος και στην Μικρασιατική Εκστρατεία, όπου το 1921 διακρίθηκε στη μάχη των υψωμάτων του Αλπανός, και τιμήθηκε με το Χρυσούν Αριστείο Ανδρείας. Στο διάστημα μεταξύ 1922 και 1937 υπηρέτησε ως επιτελάρχης της 2ης μεραρχίας και του 1ου σώματος στρατού, φοίτησε και δίδαξε σε στρατιωτικές σχολές, και έγραψε διατριβές για την στρατιωτική ιστορία και την τακτική των τεθωρακισμένων. Το 1931 πήρε το βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Στις 30 Δεκεμβρίου του 1937 και μετά από μεγάλες αναρρωτικές άδειες, αποστρατεύθηκε για λόγους υγείας και τέθηκε σε πολεμική διαθεσιμότητα.

Όταν, τον Αύγουστο του 1940, συντελέστηκε η μερική επιστράτευση, ο Δαβάκης ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία και τοποθετήθηκε διοικητής του 51ου Συντάγματος Πεζικού και στην συνέχεια του Αποσπάσματος Πίνδου (αποτελούμενου από το 51ο ΣΠ υπό άλλον διοικητή και διάφορες μικρομονάδες) το οποίο είχε ως έδρα το Επταχώριο Πίνδου. Η διοίκηση των ελληνικών δυνάμεων ανατέθηκε στον Βασίλειο Βραχνό. Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου του 1940, οπότε εκδηλώθηκε η Ιταλική εισβολή, ο Δαβάκης αντιμετώπισε την 3η Ιταλική Μεραρχία Αλπινιστών ΤΖΟΥΛΙΑ με ένα απόσπασμα 2.000 ανδρών, υπό τις εντολές και τις οδηγίες του Τμήματος Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας. Η τακτική του σε ολόκληρη την έκταση της ζώνης ευθύνης του (35 χιλιόμετρα) ήταν αμυντική, και μάλιστα έκανε υποχρεωτικό ελιγμό, αναμένοντας ενισχύσεις. Την 1η Νοεμβρίου 1940, οπότε έφτασαν οι ενισχύσεις που περίμενε ο Δαβάκης, οι ελληνικές δυνάμεις έκαναν αντεπίθεση και κύκλωσαν τις ιταλικές, που αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Κατά την αντεπίθεση αυτή, και συγκεκριμένα την 6η ημέρα από την έναρξη των επιχειρήσεων, στον Προφήτη Ηλία Κάντσικου (μετέπειτα Δροσοπηγής), ο Δαβάκης τραυματίστηκε στο στήθος. "Στον αξιωματικό, που τον πλησίασε για να τον περιποιηθεί, πρόσταξε, μαζεύοντας όσες δυνάμεις τού 'μεναν ακόμα: "Άσε με εμένα, πες με πεθαμένο! Και κοίτα να μη σου πάρουν τις θέσεις! Τράβα!" Στη συνέχεια τον μετέφεραν αναίσθητο με το φορείο στο Επταχώρι.Ο τραυματισμός προκάλεσε προβλήματα σε συσχετισμό με την παλαιά στηθική του νόσο. Έτσι χρειάστηκε να αποχωρήσει από το μέτωπο, όπου τον αντικατέστησε ο τότε ταγματάρχης Ιωάννης Καραβίας.

Η νίκη του αποσπάσματος του Δαβάκη είχε αποφασιστική σημασία στην έκβαση του πολέμου. Μάλιστα θεωρήθηκε η πρώτη ήττα του άξονα. Η επιτυχία του Δαβάκη συνίσταται "στην άμεση διάγνωση ενός τακτικού λάθους, που έκανε ο Ιταλός μέραρχος να προχωρήσει γοργά προς τη Σαμαρίνα, χωρίς να καλύψει το πλευρό της φάλαγγάς του". Ο Δαβάκης το είδε αμέσως και από τη δεύτερη μέρα του σκληρού αγώνα ήταν σίγουρος ότι χάρη σ' αυτό το λάθος "θα μάντρωνε τους Ιταλούς

Κατά την διάρκεια της μακρόχρονης νοσηλείας του Δαβάκη, οι πολεμικές επιχειρήσεις έληξαν και η χώρα βρέθηκε υπό κατοχή. Τον Δεκέμβριο του 1942, και ενώ ακόμα νοσηλευόταν στην Αθήνα, ο Δαβάκης συνελήφθη ως όμηρος από τις Ιταλικές αρχές κατοχής, μαζί με πολλούς διακεκριμένους αξιωματικούς, γιατί θεωρήθηκαν ύποπτοι αντιστασιακής δράσης. Οι συλληφθέντες επιβιβάστηκαν στην Πάτρα στο ατμόπλοιο Τσιτά ντι Τζένοβα (Πόλη της Γένοβα) για να μεταφερθούν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ιταλία. Το πλοίο αυτό τορπιλίστηκε από συμμαχικό υποβρύχιο και βυθίστηκε στα ανοιχτά των νότιων αλβανικών ακτών, με αποτέλεσμα να πνιγούν οι επιβαίνοντες στα νερά της Αδριατικής. (Ιανουάριος 1943). Το πτώμα του Δαβάκη περισυνελέγη, αναγνωρίστηκε και ετάφη στον Αυλώνα. Μεταπολεμικά τα οστά του διακομίστηκαν και ενταφιάστηκαν στην Αθήνα.

Ο Κωνσταντίνος Δαβάκης υπήρξε από τους πρωτοπόρους της ιδέας της μηχανοκίνησης του πεζικού και της χρησιμοποίησης αρμάτων ως κύριου όπλου για την διάσπαση και καταδίωξη του εχθρού, καθώς πρόκρινε την ευελιξία των μηχανοκίνητων μονάδων έναντι της γραμμής οχυρών. Έγραψε αρκετά στρατιωτικά έργα, μεταξύ των οποίων και το βιβλίο «ο πόλεμος του μέλλοντος» (1939).

Ο Σ. Μελάς έχει χαρακτηρίσει τον Κωνσταντίνο Δαβάκη ως "μοναδική σύνθεση προσόντων, που σπάνια πάνε μαζί: Σπουδαίος 'τρουπιέ' όπως λένε οι Γάλλοι, πολέμαρχος, καπετάνιος με καρδιά βουνό, αισιοδοξία τρελή, θάρρος απροσπέλαστο, διοικητής ασύγκριτος, χέρι δυνατό, θέληση αλύγιστη, αλλά και ιδιοφυία στρατηγική, κάτοχος του εδάφους όσο λίγοι διοικητές στρατευμάτων. Ακούραστος μελετητής και γνώστης βαθύτατος της τέχνης του πολέμου, πρωτεύων στις ξένες πολεμικές Ακαδημίες, δάσκαλος αξιωματικών σπάνιος, συγγραφεύς στρατιωτικός πρωτότυπος και πρωτοπόρος - ολόκληρη βιβλιοθήκη τα έργα του - μοναδικός ιχνηλάτης των 'τακτικών καταστάσεων', ξάστερος στην κρίση, ευφάνταστος και γοργότατος στη σύλληψη του σχεδίου κι εκτελεστής άμεσος, μεγάλος μαέστρος του ελιγμού, επίμονος και παράφορος στον αγώνα". (Η δόξα του 40, σελ. 21).

Μετά τον θάνατό του η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε το αργυρό μετάλλιο της αυτοθυσίας, ενώ στον δήμο της Καλλιθέας υπάρχει πλατεία με το όνομά του, και μια προτομή του. Οδοί-προτομές και ανδριάντες του ήρωα υπάρχουν και στην Ήπειρο. Καλλιθέα Αττικής.


Άστρο εβγήκε λαμπερό μαζί με τον Αυγερινό,
πάνου στου Πίνδου την κορφή και βγάνη λάμψη φοβερή.
Φωτίζει τ’αψηλά βουνά σ’όλο τον Κόσμο το Ντουνιά
σκορπά το φώς της λευτεριάς στη θάλασσα και στη στεριά.

Καίει τα όρνια τα θεριά του Φασισμού τ’αγριμικά
και τους αντάρτες οδηγά στη δόξα και στη λεβεντιά!
Αυτό το άστρο το λαμπρό δίπλ’από τον Αυγερινό,
έναι κορώνα του στρατού – χρυσό φανάρι του Λαού!

Της Μάνης έναι σταυραητός – συνταγματάρχης ξακουστός
Δαβάκης ο πολεμιστής – του φασισμού ο νικητής!
Κώστα Δαβάκη μαχητή – της λευτεριάς αγωνιστή,
που ζ’ έπνιξε ο φασισμός στης Μεσογείου το βυθό.

Κάστρο εγίνης θρυλικό και σύμβολο ηρωϊκό
κι’έδωκες δόξα και τιμή στη Μάνη την Ιστορική.
Εδίδαξες και το Ντουνιά πώς η Ελλάδα πολεμά,
για δόξα και για λευτεριά στα χούματα τα Ιερά!

Εικόνα


Παρακαλώ να μου επιτραπεί να συμπληρώσω στα τόσα εκτενή που ανεφέρθησαν παραπάνω ότι ο Συν/χης Δαβάκης ήταν παντρεμένος με την Καλλιόπη Σταρόγιαννη εκ Μαγούλας Σπάρτης.

[album][/album][album][/album]


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Δευτ Νοέμ 14, 2011 1:46 am 

Εγγραφή: Δευτ Νοέμ 14, 2011 12:12 am
Δημοσιεύσεις: 2
Takis Valkanas έγραψε:
Κωνσταντίνος Δαβάκης

Ο Κωνσταντίνος Δαβάκης ήταν συνταγματάρχης πεζικού, ήρωας του αλβανικού μετώπου το 1940. Γεννήθηκε στα Κεχριάνικα Λακωνίας το 1897 και πέθανε στην Αδριατική θάλασσα τον Ιανουάριο του 1943.

Ο Κωνσταντίνος Δαβάκης σπούδασε στη Σχολή Ευελπίδων (από την οποία αποφοίτησε ως Ανθυπολοχαγός πεζικού, την 1 Οκτωβρίου του 1916) αλλά και στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου της Αθήνας, και στο Παρίσι (γαλλική Σχολή Αρμάτων). Έλαβε μέρος στο Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όπου διακρίθηκε για την τόλμη και ανδρεία του στο Μακεδονικό Μέτωπο (μάχες Σκρα και Δοϊράνης), όμως παράλληλα η υγεία του βλάφτηκε σοβαρά εκεί, από την επίδραση των ασφυξιογόνων αερίων. Το 1918 προβιβάστηκε σε λοχαγό επ’ ανδραγαθία. Έλαβε μέρος και στην Μικρασιατική Εκστρατεία, όπου το 1921 διακρίθηκε στη μάχη των υψωμάτων του Αλπανός, και τιμήθηκε με το Χρυσούν Αριστείο Ανδρείας. Στο διάστημα μεταξύ 1922 και 1937 υπηρέτησε ως επιτελάρχης της 2ης μεραρχίας και του 1ου σώματος στρατού, φοίτησε και δίδαξε σε στρατιωτικές σχολές, και έγραψε διατριβές για την στρατιωτική ιστορία και την τακτική των τεθωρακισμένων. Το 1931 πήρε το βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Στις 30 Δεκεμβρίου του 1937 και μετά από μεγάλες αναρρωτικές άδειες, αποστρατεύθηκε για λόγους υγείας και τέθηκε σε πολεμική διαθεσιμότητα.

Όταν, τον Αύγουστο του 1940, συντελέστηκε η μερική επιστράτευση, ο Δαβάκης ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία και τοποθετήθηκε διοικητής του 51ου Συντάγματος Πεζικού και στην συνέχεια του Αποσπάσματος Πίνδου (αποτελούμενου από το 51ο ΣΠ υπό άλλον διοικητή και διάφορες μικρομονάδες) το οποίο είχε ως έδρα το Επταχώριο Πίνδου. Η διοίκηση των ελληνικών δυνάμεων ανατέθηκε στον Βασίλειο Βραχνό. Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου του 1940, οπότε εκδηλώθηκε η Ιταλική εισβολή, ο Δαβάκης αντιμετώπισε την 3η Ιταλική Μεραρχία Αλπινιστών ΤΖΟΥΛΙΑ με ένα απόσπασμα 2.000 ανδρών, υπό τις εντολές και τις οδηγίες του Τμήματος Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας. Η τακτική του σε ολόκληρη την έκταση της ζώνης ευθύνης του (35 χιλιόμετρα) ήταν αμυντική, και μάλιστα έκανε υποχρεωτικό ελιγμό, αναμένοντας ενισχύσεις. Την 1η Νοεμβρίου 1940, οπότε έφτασαν οι ενισχύσεις που περίμενε ο Δαβάκης, οι ελληνικές δυνάμεις έκαναν αντεπίθεση και κύκλωσαν τις ιταλικές, που αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Κατά την αντεπίθεση αυτή, και συγκεκριμένα την 6η ημέρα από την έναρξη των επιχειρήσεων, στον Προφήτη Ηλία Κάντσικου (μετέπειτα Δροσοπηγής), ο Δαβάκης τραυματίστηκε στο στήθος. "Στον αξιωματικό, που τον πλησίασε για να τον περιποιηθεί, πρόσταξε, μαζεύοντας όσες δυνάμεις τού 'μεναν ακόμα: "Άσε με εμένα, πες με πεθαμένο! Και κοίτα να μη σου πάρουν τις θέσεις! Τράβα!" Στη συνέχεια τον μετέφεραν αναίσθητο με το φορείο στο Επταχώρι.Ο τραυματισμός προκάλεσε προβλήματα σε συσχετισμό με την παλαιά στηθική του νόσο. Έτσι χρειάστηκε να αποχωρήσει από το μέτωπο, όπου τον αντικατέστησε ο τότε ταγματάρχης Ιωάννης Καραβίας.

Η νίκη του αποσπάσματος του Δαβάκη είχε αποφασιστική σημασία στην έκβαση του πολέμου. Μάλιστα θεωρήθηκε η πρώτη ήττα του άξονα. Η επιτυχία του Δαβάκη συνίσταται "στην άμεση διάγνωση ενός τακτικού λάθους, που έκανε ο Ιταλός μέραρχος να προχωρήσει γοργά προς τη Σαμαρίνα, χωρίς να καλύψει το πλευρό της φάλαγγάς του". Ο Δαβάκης το είδε αμέσως και από τη δεύτερη μέρα του σκληρού αγώνα ήταν σίγουρος ότι χάρη σ' αυτό το λάθος "θα μάντρωνε τους Ιταλούς

Κατά την διάρκεια της μακρόχρονης νοσηλείας του Δαβάκη, οι πολεμικές επιχειρήσεις έληξαν και η χώρα βρέθηκε υπό κατοχή. Τον Δεκέμβριο του 1942, και ενώ ακόμα νοσηλευόταν στην Αθήνα, ο Δαβάκης συνελήφθη ως όμηρος από τις Ιταλικές αρχές κατοχής, μαζί με πολλούς διακεκριμένους αξιωματικούς, γιατί θεωρήθηκαν ύποπτοι αντιστασιακής δράσης. Οι συλληφθέντες επιβιβάστηκαν στην Πάτρα στο ατμόπλοιο Τσιτά ντι Τζένοβα (Πόλη της Γένοβα) για να μεταφερθούν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ιταλία. Το πλοίο αυτό τορπιλίστηκε από συμμαχικό υποβρύχιο και βυθίστηκε στα ανοιχτά των νότιων αλβανικών ακτών, με αποτέλεσμα να πνιγούν οι επιβαίνοντες στα νερά της Αδριατικής. (Ιανουάριος 1943). Το πτώμα του Δαβάκη περισυνελέγη, αναγνωρίστηκε και ετάφη στον Αυλώνα. Μεταπολεμικά τα οστά του διακομίστηκαν και ενταφιάστηκαν στην Αθήνα.

Ο Κωνσταντίνος Δαβάκης υπήρξε από τους πρωτοπόρους της ιδέας της μηχανοκίνησης του πεζικού και της χρησιμοποίησης αρμάτων ως κύριου όπλου για την διάσπαση και καταδίωξη του εχθρού, καθώς πρόκρινε την ευελιξία των μηχανοκίνητων μονάδων έναντι της γραμμής οχυρών. Έγραψε αρκετά στρατιωτικά έργα, μεταξύ των οποίων και το βιβλίο «ο πόλεμος του μέλλοντος» (1939).

Ο Σ. Μελάς έχει χαρακτηρίσει τον Κωνσταντίνο Δαβάκη ως "μοναδική σύνθεση προσόντων, που σπάνια πάνε μαζί: Σπουδαίος 'τρουπιέ' όπως λένε οι Γάλλοι, πολέμαρχος, καπετάνιος με καρδιά βουνό, αισιοδοξία τρελή, θάρρος απροσπέλαστο, διοικητής ασύγκριτος, χέρι δυνατό, θέληση αλύγιστη, αλλά και ιδιοφυία στρατηγική, κάτοχος του εδάφους όσο λίγοι διοικητές στρατευμάτων. Ακούραστος μελετητής και γνώστης βαθύτατος της τέχνης του πολέμου, πρωτεύων στις ξένες πολεμικές Ακαδημίες, δάσκαλος αξιωματικών σπάνιος, συγγραφεύς στρατιωτικός πρωτότυπος και πρωτοπόρος - ολόκληρη βιβλιοθήκη τα έργα του - μοναδικός ιχνηλάτης των 'τακτικών καταστάσεων', ξάστερος στην κρίση, ευφάνταστος και γοργότατος στη σύλληψη του σχεδίου κι εκτελεστής άμεσος, μεγάλος μαέστρος του ελιγμού, επίμονος και παράφορος στον αγώνα". (Η δόξα του 40, σελ. 21).

Μετά τον θάνατό του η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε το αργυρό μετάλλιο της αυτοθυσίας, ενώ στον δήμο της Καλλιθέας υπάρχει πλατεία με το όνομά του, και μια προτομή του. Οδοί-προτομές και ανδριάντες του ήρωα υπάρχουν και στην Ήπειρο. Καλλιθέα Αττικής.


Άστρο εβγήκε λαμπερό μαζί με τον Αυγερινό,
πάνου στου Πίνδου την κορφή και βγάνη λάμψη φοβερή.
Φωτίζει τ’αψηλά βουνά σ’όλο τον Κόσμο το Ντουνιά
σκορπά το φώς της λευτεριάς στη θάλασσα και στη στεριά.

Καίει τα όρνια τα θεριά του Φασισμού τ’αγριμικά
και τους αντάρτες οδηγά στη δόξα και στη λεβεντιά!
Αυτό το άστρο το λαμπρό δίπλ’από τον Αυγερινό,
έναι κορώνα του στρατού – χρυσό φανάρι του Λαού!

Της Μάνης έναι σταυραητός – συνταγματάρχης ξακουστός
Δαβάκης ο πολεμιστής – του φασισμού ο νικητής!
Κώστα Δαβάκη μαχητή – της λευτεριάς αγωνιστή,
που ζ’ έπνιξε ο φασισμός στης Μεσογείου το βυθό.

Κάστρο εγίνης θρυλικό και σύμβολο ηρωϊκό
κι’έδωκες δόξα και τιμή στη Μάνη την Ιστορική.
Εδίδαξες και το Ντουνιά πώς η Ελλάδα πολεμά,
για δόξα και για λευτεριά στα χούματα τα Ιερά!

Εικόνα



Παρακαλώ να μου επιτραπεί να συμπληρώσω , στα τόσα αναλυτικά που περετέθησαν , ότι ο συν/χης Δαβάκης ήταν παντρεμένος με την Καλλιόπη Σταρόγιαννη εκ Μαγούλας Σπάρτης.
Παραθέτω φωτ/φία του συν/χη με σημείωμα στον αδελφό της γυναίκας του Γεώργιο Σταρόγιαννη


Κορυφή
 Προφίλ  
 


Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση ανά  
Δημιουργία νέου θέματοςΓράψτε το σχόλιο σας Σελίδα 3 από 3   [ 38 Δημοσιεύσεις ]
Μετάβαση στην σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3


Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 0 επισκέπτες


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επισυνάπτετε αρχεία σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε:  



cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Mods Βάση δεδομένων
610nm Style by Daniel St. Jules of Gamexe.net

Ελληνική μετάφραση από το phpbbgr.com
phpBB SEO
Portal XL 5.0 ~ Plain 0.2
Create a Forum | Terms of Service | Privacy Policy | Report the forum