Αλλαγή γραμματοσειράς

www.gpeppas.gr

Δημιουργία νέου θέματοςΓράψτε το σχόλιο σας Σελίδα 2 από 3   [ 38 Δημοσιεύσεις ]
Μετάβαση στην σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3  Επόμενο
Συγγραφέας Μήνυμα
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τετ Μαρ 10, 2010 12:33 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Μάιος 18, 2009 5:38 pm
Δημοσιεύσεις: 363
Τοποθεσία: Αθήνα - Ίλιον
Τζιμ Λόντος 1897 – 1975

Σούπερ σταρ της επαγγελματικής πάλης (κατς), που πρόσφερε ώρες χαράς και ξεγνοιασιάς στους δοκιμαζόμενους από το οικονομικό κραχ Αμερικανούς. Γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1897 στο Κουτσοχώρι του Άργους ως Χριστόφορος Θεοφίλου και ήταν το μικρότερο από τα 13 παιδιά της οικογένειάς του.

Η μητέρα του ήθελε να γίνει ιερέας, ενώ ο πατέρας του τον ονειρευόταν στρατιωτικό. Ο ίδιος προτίμησε να γίνει μετανάστης και σε ηλικία μόλις 13 ετών εγκατέλειψε το σπίτι του, ταξίδεψε στην Αμερική κι έπιασε δουλειά ως λαντζέρης σ' ένα εστιατόριο της Νέας Υόρκης.

Η ιδέα να ασχοληθεί με την πάλη τού δημιουργήθηκε όταν βρέθηκε τυχαία σ' έναν αγώνα, καθώς «εξερευνούσε» τους δρόμους του Μανχάταν, λίγες ημέρες μετά την άφιξή του. Με τα πρώτα χρήματα που κέρδισε από τη δουλειά του, γράφτηκε σ' ένα προπονητήριο και άρχισε να μαθαίνει τα μυστικά του αθλήματος.

Πολύ σύντομα, προσέλκυσε το ενδιαφέρον των οργανωτών αγώνων, καθώς διέφερε απ' όλους τους άλλους παλαιστές. Ήταν μικρόσωμος και χωρίς κανένα ψεγάδι τερατομορφίας, ενώ διέθετε δύναμη, ευκινησία, ευστροφία και πονηριά. Αυτή η διαφορετικότητά του ταύτιζε τους θεατές μαζί του, στο ρόλο του «καλού» που μάχεται και τελικά νικάει τον γιγαντόσωμο «κακό» αντίπαλό του. Δεκάδες χιλιάδες κόσμου συνέρεαν σε κάθε αγώνα του για να παρακολουθήσουν τα κατορθώματά του και να απολαύσουν τις θεαματικές λαβές και τα «αεροπλανικά» του.

Ο Τζιμ Λόντος -προσωνύμιο που του δόθηκε από τον αθλητικογράφο Ρόσκο Φόσετ, έπειτα από μία νίκη του στην ομιχλώδη αρένα «Λονδίνο» (London) του Πόρτλαντ- υπήρξε από τους πρωτεργάτες τους είδους της πάλης που αργότερα έγινε γνωστό διεθνώς ως «κατς». Στις 8 Ιουνίου του 1930 ανακηρύχθηκε από την Ομοσπονδία Πάλης της Πολιτείας της Νέας Υόρκης παγκόσμιος πρωταθλητής βαρέων βαρών, τίτλο που κράτησε έως το 1946, οπότε και αποσύρθηκε. Σε αυτά τα 16 χρόνια έδωσε περισσότερους από 2.500 αγώνες και ηττήθηκε σε λιγότερους από δέκα!

Οι Έλληνες τον απολάμβαναν κατά καιρούς στο Παναθηναϊκό Στάδιο, όταν ερχόταν για να κατατροπώσει τον Κβαριάνι, τον Μεμέτ Αλή, τον Βάντερβαλντ και το 1959 (στα 64 χρόνια του!) κάποιον άγγλο παλαιστή τριάντα χρόνια νεότερό του...

Η λαμπρή πορεία του στα ρινγκ υπήρξε ιδιαίτερα προσοδοφόρα για τον Λόντο. Αλλά και ο ίδιος υπήρξε γενναιόδωρος, προσφέροντας σημαντικά χρηματικά ποσά για τα ελληνόπουλα που έμειναν ορφανά κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πέθανε στην Καλιφόρνια στις 19 Αυγούστου 1975, από ανακοπή καρδιάς.

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τετ Μαρ 10, 2010 12:44 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Μάιος 18, 2009 5:38 pm
Δημοσιεύσεις: 363
Τοποθεσία: Αθήνα - Ίλιον
Αλκιβιάδης Τσάφος έγραψε:
Tο πρωτότυπο γράμμα της Ελένης Ιωαννίδου, βρίσκεται στο μουσείο πολέμου στο Καλπάκι.



fassajim έγραψε:
Kαι όχι μόνο!!!Απλά υπέροχο το θέμα!! :D Τάκη για την Ελένη Ιωαννίδου πρόσφατα το καλοκαίρι,άρχισαν εργασίες και βρέθηκε χώρος δίπλα στον κεντρικό δρόμο που ανεβαίνει στην πάνω πόλη της Κυπαρισσίας και έχει στηθεί η προτομή της,και απο εκεί είναι η φωτό που δημοσίευσες.



Εαν και εχω παει Κυπαρισσια και γενικα κατεβαινω Μεσσηνια δεν γνωριζα την ιστορια. Την ανακαλυψα καταλαθος τον Οκτωβριο στο νετ ψαχνοντας κατι ασχετο και πραγματικα εντυπωσιαστηκα. Σκεφτομουν ποσες μαναδες τωρα εχουν τοσο ελληνικη ψυχη ωστε να κανουν το ιδιο....????


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τετ Μαρ 10, 2010 1:10 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Μάιος 18, 2009 5:38 pm
Δημοσιεύσεις: 363
Τοποθεσία: Αθήνα - Ίλιον
Σωτήρης Σταυριανάκος, ο ήρωας της Κύπρου

«Ακόμη κι αν περάσουν από πάνω μας τα τάνκς εμείς θα μείνουμε για να χτυπήσουμε το πεζικό που τα ακολουθεί. Δεν θα υποχωρήσουμε, είμαστε Έλληνες και πολεμάμε για την Ελλάδα». Μ' αυτά τα λόγια εμψύχωνε, μέχρι την τελευταία του πνοή τους στρατιώτες του ο Λοχαγός (ΜΗΧ.) Σωτήρης Σταυριανάκος από το Σκουτάρι της Κάτω Μάνης.

Γεννήθηκε στις 11/1/1941 και το τούρκικο βόλι τον βρήκε το πρωινό της 16/8/1974. Νυμφευμένος, με δυο παιδιά, ο Σωτήρης Σταυριανάκος λίγο πριν την τουρκική εισβολή είχε μετατεθεί - αρνήθηκε όμως να φύγει από την Κύπρο λέγοντας στη σύζυγό του πως δεν μπορούσε ν’ αφήσει "τα μεγάλα του παιδιά", εννοώντας τους Στρατιώτες του! Δίκαια λοιπόν εκείνοι, όσοι επέζησαν, όπου βρεθούν κι όπου σταθούν - πολλοί τραυματίες μάλιστα από τις συγκρούσεις εκείνες - μιλούν με συγκίνηση και περηφάνια για το Λοχαγό τους...

Αντί άλλου δημοσιεύουμε ποίημα του Κύπριου Κώστα Σωκράτους, ποίημα που πρωτοδημοσιεύτηκε στις 15/4/1976 με τίτλο «Η Μάχη της ΕΛ.ΔΥ.Κ.» (αφιερωμένο στον φίλο Ήρωα λοχαγόν Σωτήριο Σταυριανάκο)

«Μπόρα βαρεία και όλεθρος και σίφουνας και σκόνη
και αντηχάει και βροντά το τούρκικο κανόνι
και εσύ αητός ακοίμητος εις τα στενά κει κάτου
ακούεις τα πατήματα του φοβερού θανάτου,
κι όμως πατάεις δεν δειλιάς, κι έχεις στον κόρφο Ελλάδα
κι έχεις της Μάνης τη φωνή ορθόστητη λαμπάδα.

«Δεν θα περάσουν!» αντηχεί φωνή αντρειωμένη
και βάζεις βουνό τα στήθια σου και σ' ανεμίζει η χλαίνη.
Κοχλάζει αφρός το αίμα σου και η ψυχή σου φλόγα
βγαίνει ψηλά στον ουρανό της Λευτεριάς μας ρόγα
να πιουν εδώ θείο κρασί όσοι διψάν Πατρίδα
όσοι διψάν στην σκοτεινιά τη λαμπερή λιαχτίδα.

Πόσο το σίδερο βαστά εις το γυμνό το χέρι
πόσο η σάρκα σου κρατά κι αντέχει το μαχαίρι
κι εσύ ο λιονταρόψυχος δεν τον δειλιάς τον δράκο
δεν τον δειλιάς του χάροντα τον ανοιγμένο λάκκο,
κι ας καίουν γύρω οι φωτιές και τα αστραποβρόντια,
θάλασσα οι Τούρκοι χύνονται κι αστράφτουν γύρω οι λόφοι
βαριαστενάζουν τα βουνά του χάροντα συντρόφοι
και συ Ακρίτας στέκεσαι και λες «δεν θα περάσουν»
και η Κύπρος η αιματόβρεκτος στέκει κι αυτή κοντά σου.

Δεν θα περάσουν, χάνονται, μάρχονται κι άλλοι
έρχονται πλήθος άμετρο βροντή κι ανεμοζάλη.
Δεν θα περάσουν, να, βαστά το χέρι του τη δάδα
και την καρφώνεις στα βουνά να μας φωτά Ελλάδα.
Σωτήρη, ακρίτα λευτεριάς, θάρθει εκείνη ώρα
το φως σου το ανέσπερο να μας φωτά τη χώρα.

Θάρθει η ώρα η τρανή όλοι εκεί στο μνήμα
να βγήτε στρατός ανίκητος μ' ανδρειωμένο βήμα
να πάρετε πάλι τα βουνά βήμα το βήμα ως πέρα
φωνή τρανή της Λευτεριάς να σμίξη στον αγέρα.

Εμπρός, εμπρός στα χέρια σας πάρτε ξανά τη νιότη
να δη το φως τ' ανέσπερο η ψεύτρα Ανθρωπότη.
Εμπρός, εμπρός τα στήθια σας σηκώστε ως τα άστρα
να γίνουν φωτιά και σίδερο και ατσαλένια κάστρα.
Εμπρός, εμπρός το δρόμο σας ας πάρει η πατρίδα
τώρα που εσάς τ' αδέλφια μου νεκρούς εδώ σας είδα!»

«Σωτήρη καλώς όρισες ξανά στο χωριό σου» είπε στην ομιλία του o στρατηγός Ζαφείρης Δεμέστιχας, κατά τη διάρκεια λαμπρής εκδήλωσης που έγινε στο Σκουτάρι της Κάτω Μάνης τον Αύγουστο του 2002. Με πρωτοβουλία του Συλλόγου «Η Βορδώνα» μαζεύτηκαν τα απαιτούμενα χρήματα και κατασκευάστηκε προτομή (από το Μανιάτη γλύπτη Πέτρο Γεωργαρίου) του ήρωα της Κύπρου Σωτήρη Σταυριανάκου.

Παρόντες στην εκδήλωση πλήθος κόσμου, βουλευτές, οι αρχές του Ν. Λακωνίας, του Δήμου Γυθείου και Σπάρτης, η σύζυγός του και οι δυο θυγατέρες του, καθώς συναγωνιστής του Αντώνιος Δούλας. Υπόψη ότι το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ στη Κύπρο φέρει το όνομα του Μανιάτη ήρωα Λοχαγού Σωτήρη Σταυριανάκου.

Εικόνα


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τετ Μαρ 10, 2010 1:51 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Μάιος 18, 2009 5:38 pm
Δημοσιεύσεις: 363
Τοποθεσία: Αθήνα - Ίλιον
Σερ Βασιλ Ζαχαρωφ 1849 - 1936


Γεννήθηκε στα Μούγλα της Μικράς Ασίας το 1849 πέθανε το 1936 στο Μόντε Κάρλο . Η οικογένεια του φτωχή αστική οικογένεια των Μούγλων της Μ. Ασίας, το πραγματικό του όνομα ήταν: Ζαχαριάδης Ζαχαρίας Βασίλειος, έκανε σύντομες σπουδές στην Αγγλική σχολή της Κωνσταντινούπολης και μετά από παραμονή του στην στη Ρωσία άλλαξε το όνομα του σε Ζαχάρωφ, ασχολήθηκε κατ’ αρχάς με το εμπόριο υφασμάτων σαν υπάλληλος του θείου στην Κωνσταντινούπολη και συνέταιρός του αργότερα, με τον οποίο γρήγορα ήρθε σε σύγκρουση ο οποίος τον κατηγόρησε για κατάχρηση, αλλά απαλλάχτηκε από την κατηγορία.
Ο Ζαχάρωφ έφυγε με ψεύτικο όνομα για την Αθήνα και μετά στην Αγγλία, όπου τις παραμονές του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1877-1878) άρχισε να ασχολείται με το εμπόριο όπλων.
Χρημάτισε αντιπρόσωπος των εταιρειών Nordenfeldt και μετέπειτα της Maxim (!888-90) και στην συνέχεια κύριος μέτοχος των εταιρειών Vickers Armstrong (1897-1922)

Από αυτή την θέση πλέον ο Ζαχάρωφ διέπρεψε παγκοσμίως δεν υπήρξε πόλεμος που να μην τον αντιληφθεί εγκαίρως, και να μη γίνει προμηθευτής οπλικών συστημάτων σε ένα τουλάχιστον των εμπολέμων, μερικές φορές δε και των δύο. Έτσι ήταν ο κύριος προμηθευτής όπλων στους Βαλκανικούς πολέμους, τον Α παγκόσμιο πόλεμο, τον πόλεμο των Μπόερς και τον Ισπανοαμερικάνικο πόλεμο και γενικά σε όποια σύγκρουση γίνηκε στον πλανήτη υπήρξε ο κατ’ εξοχήν προμηθευτής όπλων.
Εφάρμοσε δε μια αποτελεσματικότατη μέθοδο πώλησης η οποία μέχρι σήμερα εφαρμόζεται σαν μέθοδος πώλησης στον εν λόγω κλάδο, ονομάστηκε δε «σύστημα Ζαχάρωφ». Αυτή εν ολίγοις περιλάμβανε : Μεθόδους προπαγάνδας, πληροφοριών, διαφθοράς, και μοχλούς πίεσης σε Κυβερνητικούς και διπλωματικούς κύκλους και λοιπά μέσα.

Αυτός ο ιδεολόγος του μεταπρατισμού, τα φτοχώπαιδο των Μούγλων της Μ Ασίας, ήταν σεβαστός στην παγκόσμια σκακιέρα και επηρέασε το Παγκόσμιο γίγνεσθαι καθοριστικά. Του δόθηκαν πάμπολλα προσωνύμια όπως: « Έμπορος θανάτου», « Ο Μυστηριώδης άνθρωπος της Ευρώπης», «Βασιλιάς της πολεμικής Βιομηχανίας», «Ο χρυσός Έλληνας» κλπ.

Το επιχειρηματικό δαιμόνιο της Ελληνικής φυλής το προσκύνησαν οι ισχυροί του κόσμου, 298 παράσημα ήταν η συγκομιδή του από την διεθνή ενασχόληση του. Στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο είχε την θέση του ανεπίσημου συμβούλου του Βρετανού πρωθυπουργού Λόυντ, το 1918 τιμήθηκε από τον Βασιλιά της Αγγλίας Γεώργιο Ε με το Μεγαλόσταυρο του Λουτρού και το 1919 με τον τίτλο του SIR, η Ελλάδα του έδωσε το Μεγαλόσταυρο του σωτήρος.

Βέβαια ένας τέτοιος άντρας δεν είχε μόνο διακρίσεις αλλά και επικρίσεις. Αυτόν τον εν δυνάμει αντίπαλο του βιομηχανικού κολοσσού των Κρουπ, τον οποίο κατατρόπωσε στον συσχετισμό των δυνάμεων που έγινε κατά τον Α Παγκόσμιο πόλεμο, τον κατηγόρησαν ότι πουλούσε ταυτόχρονα σε όλους τους εμπολέμους, έτσι ενώ έδινε στην Ελλάδα ένα υπερσύχρονο υποβρύχιο τύπου NORDENFELT, πουλούσε και στον Σουλτάνο δύο όμοια υποβρύχια ( Η Τουρκία την εποχή αυτή πλήρωνε όσο - όσο προκειμένου να εξουδετερώσει το πλεονέκτημα της Ελλάδος). Αλλά αυτά είναι μέσα στο εμπορικό παιχνίδι, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Σερ Βασίλ ήταν έμπορος όπλων και όποιος πλήρωνε, αυτός είχε υποχρέωση να του πουλά.

Ο Σερ Βασιλ Ζαχάρωφ αν και είχε πάρει ήδη την Γαλική υπηκοότητα από το 1913, δεν ξεχνούσε ότι ήταν Έλληνας και φυσικά σαν Μικρασιάτης ήταν και Βενιζελικός, ταυτίστηκε λοιπόν με τον εθνάρχη, ήρθε σε επαφή μαζί του μέσω «κάποιου Αβέρωφ» όπως διαβάζουμε σε Γαλλικά αρχεία της εποχής, τόσο μεγάλος ήταν που ο πολύς Αβέρωφ ήταν «κάποιος», και έκτοτε λόγω της σπουδαίας θέσης του βοήθησε την εθνική προσπάθεια 1909-1922. Από την θέση του συμβούλου του πρωθυπουργού Λόυντ μεσολάβησε ανάμεσα στον Ε Βενιζέλο και την Αγγλική Κυβέρνηση για την ικανοποίηση των εθνικών επιδιώξεων. Εφοδίασε τον στρατό της Ελλάδος με οπλισμό και σπατάλησε το μισό της τεραστίας περιουσίας του για να βοηθήσει την απελευθέρωση της Μικρασιατικής πατρίδας. Ανεκτίμητη η συμβολή του στην επίτευξη των εθνικών δικαίων. Τόσο πολύ πικράθηκε με την Μικρασιατική καταστροφή που το 1922 εγκατέλειψε το εμπόριο όπλων και ασχολήθηκε με άλλες επιχειρήσεις.

Μετά το 1922 πικραμένος για την απώλεια των πατρώων εδαφών της ανατολής έπαψε οριστικά να ασχολείται με την πολεμική βιομηχανία. Επιδόθηκε με την διύλιση πετρελαίου και την εκμετάλλευση του Καζίνου του Μόντε Κάρλο το οποίο και αγόρασε.

Ο Σερ Ζαχάρωφ μετά από πολυετή γάμο χώρισε με την πρώτη γυναίκα του και είχε μακρύ δεσμό με την Δουκέσα ντε Βαλιαφρανκα, σύζυγο του Φρανθίσκο ντε Μπομπόν μέλους του Ισπανικού Βασιλικού οίκου, ( ο οποίος ήταν φρενοβλαβής), ξαδέλφη του Ισπανού Βασιλιά.

Όταν πέθανε ο Δούκας το 1923 παντρεύτηκε την χήρα του, το 1926 μετά τον θάνατο της 2ης συζύγου του αποσύρθηκε στο Μόντε Κάρλο όπου διεύθυνε το Καζίνο.

Εκτός από τις άλλες δραστηριότητες του δεν ξέχασε το καθήκον του κάθε ευκατάστατου Έλληνα, να βοηθήσει την πατρίδα και αυτό έκανε. Έτσι εκτός από τα τεράστια χρηματικά ποσά που έδωσε υπέρ του εξοπλισμού των Ενόπλων Δυνάμεων, προσέφερε και τα πιο κάτω:
- Το 1919 έδωσε 500.000 FF για την ίδρυση του Ελληνικού Ιστιτούτου Pasteur (ΠΑΣΤΕΡ)
- Ίδρυσε πολυκλινική για παιδιά .
- Έκανε γενναία δωρεά στο Θεραπευτήριο Ευαγγελισμός.
- Αγόρασε πολυτελές κτήριο στο Παρίσι το οποίο δώρισε στην Ελλάδα για την στέγαση της Ελληνικής Πρεσβείας στο Παρίσι.
- Χορήγησε υποτροφίες σε άπορους φοιτητές.
- Θεσμοθέτησε το Βραβείο Μπαλζάκ το οποίο συνοδευόταν από χρηματικό ποσό 200.000 FF.

Απ’ ότι βλέπεις η ζωή αυτού του χρησιμότατου για τα Ελληνικά ζητήματα Έλληνα μοιάζει πάρα πολύ με την ζωή του Αρ Ωνάση, ο οποίος προφανώς αντέγραψε, τόσο στην ιδιωτική ζωή όσο και στην κοινωνική προσφορά και διεθνή καταξίωση. Άγνωστος ανώνυμος αλλά αποτελεσματικός για τους Έλληνες, Θρύλος για τους ξένους, ελάχιστα έως καθόλου τον γνωρίζουν οι ευεργετηθέντες Έλληνες, πρότυπο για τους ξένους, αν περπατήσεις στο ξενόγλωσσο internet με το όνομα του θα πρέπει να έχει Ιώβεια υπομονή για να ανατρέξεις στο πλήθος των ξενόγλωσσων αναφορών, θαυμασμού ζήλειας, στον Μικρασιάτη των Μούγλων, Οι Έλληνες μόνο τα αρνητικά παρουσιάζουν από την θυελλώδη ζωή του στις ελάχιστες ελληνόγλωσσες αναφορές τους .

Ωστόσο το μέγεθος του άνδρα επιβεβαίωσαν αγγλικές πηγές με το άνοιγμα απορρήτων αρχείων του Βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών, της περιόδου 1873-1939.

Έτσι την 1 Απριλίου 2005 οι Βρετανικές εφημερίδες, TIMES και DAILY TELEGRAPH αποκαλύπτουν για πρώτη φορά, τους μέσω των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών χρηματισμούς κατά την εν λόγω περίοδο των 63 ετών, για τη συγκέντρωση ζωτικών πληροφοριών ξένων χωρών και τον επηρεασμό υπέρ της Βρετανικής εξωτερικής πολιτικής των εν λόγω κρατών, με την εξαγορά σημαντικών ηγετικών πολιτικών και άλλων προσωπικοτήτων τους.

Στους χρηματισμούς των πολιτικών και στην προσπάθεια των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών με τη δημιουργία δυσμενών εντυπώσεων σε βάρος του Βασιλιά Κωνσταντίνου, περιλαμβάνεται στα αρχεία και η Ελλάδα την περίοδο 1914-1918, με σκοπό να απομακρυνθεί η χώρα από την ουδετερότητα και να προσχωρήσει στη Συμμαχία της Αντάντ (Entente).

Μια πρώτη εικόνα , δίνει o Keith Hamilton, υψηλόβαθμο στέλεχος (Chief Historian) του Βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών και της Κοινοπολιτείας.

Ο Keith Hamilton, αναφέρεται στη δράση του Έλληνα μεγαλέμπορου όπλων και πολύφερνης προσωπικότητας της εποχής, του Βασιλείου Ζαχαρία Ζαχαρειάδη, την περίοδο 1914-1918.

Ο πολυπράγμονας και δαιμόνιος Έλληνας, επέτυχε να αναγορευθεί για τις υπηρεσίες που προσέφερε στη Βρετανία σε Knight Grand Cross of the Order of the British Empire και έμεινε ευρύτατα γνωστός ως Sir Basil Zaharoff.

Με βάσει τα αρχεία, ο Keith Hamilton επισημαίνει ότι η Αγγλία, έχοντας προηγουμένως προσφέρει Ελληνικά εδάφη ως ανταλλάγματα στη Βουλγαρία για να την προσελκύσει προς την Entente και μετά την αποτυχία αυτής της προσπάθειας και την προσχώρηση της Βουλγαρίας στις Κεντρικές δυνάμεις, προσπάθησε να βγάλει στον πόλεμο την Ελλάδα στο πλευρό των Αγγλογάλλων.

Στα πλαίσια αυτών των σχεδίων οι Αγγλικές Μυστικές Υπηρεσίες , τονίζει ο Keith Hamilton, τόνιζαν την γερμανόφιλη στάση του Βασιλιά της Ελλάδας Κωνσταντίνου, σαν αφορμή έπαιρναν το γεγονός ότι η σύζυγός του Σοφία, ήταν αδελφή του Γερμανού Κάϊζερ.

Ο Keith Hamilton, σημειώνει ότι οι Σύμμαχοι προσέβλεπαν στον Πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, με τη βοήθεια του οποίου, Βρετανικές και Γαλλικές Ένοπλες Δυνάμεις είχαν καταλάβει τη Θεσσαλονίκη.

Στην Ελλάδα ο Sir Basil Zaharoff χρησιμοποιήθηκε από το 1914 για διείσδυση και ανάπτυξη προπαγάνδας υπέρ της προσχωρήσεως της Ελλάδας στην Entente. Για να κερδιθεί η Ελλάδα προς την πλευρά της Entente, o Basil Zaharoff ισχυρίζεται σε επιστολή του που βρίσκεται στα αρχεία και απευθύνεται προς υψηλόβαθμο σύνδεσμό του με το Βρετανό Πρωθυπουργό, ότι χρειάζεται να δαπανηθεί γιά χρηματισμούς στην Ελλάδα συνολικό ποσό Λιρών Αγγλίας 1.500.000. Από αυτά τα χρήματα ο Zaharoff έγραφε ότι είχε ήδη δαπανήσει στην Ελλάδα τα τελευταία 9 χρόνια 1.200.000 λίρες και με ένα συμπληρωματικό ποσό 300.000 λιρών , θα επιτύγχανε μέσα σε 20 ημέρες την προσχώρηση της Ελλάδας στην Entente . Σημείωνε επίσης ο Zaharoff, ότι ο Αρχηγός του Κόμματος των Φιλελευθέρων Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν αγαπητός του φίλος και επίσης ο παλαιός του φίλος και τότε Πρωθυπουργός Στέφανος Σκουλούδης, θα ακολουθούσε τις προτροπές του.

Ο Zaharoff συνέχιζε ότι αυτό που τότε προείχε, ήταν η εξαγορά 45 Ελλήνων Βουλευτών, των Γερμανόφιλων Ελληνικών εφημερίδων και ενός Στρατιωτικού Διοικητού των Ελληνικών συνόρων, προκειμένου να επιταχυνθεί το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο Βρετανός Πρωθυπουργός, παρά τους ενδοιασμούς των επιτελών του, τελικά δέχτηκε γραπτώς την 11 Δεκεμβρίου 1915 τις προτάσεις της επιστολής Zaharoff, εκτιμώντας μεταξύ άλλων ότι οι Γερμανία είχε περί τους 3.000 δικούς της πράκτορες μέσα στην Ελλάδα και τον έλεγχο των Ελληνικών εφημερίδων.

Ακολούθως η Βρετανική Κυβέρνηση έθεσε στη διάθεση του Zaharoff το ποσόν των 1.407.000 λιρών, καταθέτοντας τα χρήματα εις πίστωση του Zaharoff, σε λογαριασμό του στην Barclay's Bank. Αμέσως μετά τη λήψη των χρημάτων ο Zacharoff, σημειώνει ο Keith Hamilton, ενημέρωσε τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Ο Zaharoff φρόντισε να ιδρυθεί στην Αθήνα το 1916 Αγγλο-Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, που πήρε τη μορφή Ραδιοφωνικού Πρακτορείου. Από δικά του χρήματα ο Zaharoff χρηματοδότησε κατά τα αρχεία με 37.000 λίρες, την ίδρυση Εκδοτικού Οίκου των Φιλελευθέρων. Επειδή όμως μέχρι τον Ιούλιο του 1916, δεν είχε επιτευχθεί η κήρυξη πολέμου εκ μέρους της Ελλάδας κατά της Βουλγαρίας, ο Zaharoff, ζήτησε και πέτυχε τη Γαλλο-Αγγλική χρηματοδότηση του Κόμματος των Φιλελευθέρων με επί πλέον 5.000.000 δραχμές, για προβλεπόμενα προεκλογικά έξοδα. Δεν έγιναν εκλογές όμως στην Ελλάδα.

Η ιστορία του Ελληνικού διχασμού είναι εν ολίγοις γνωστή και δεν θα χρειαζόντουσαν τα Αγγλικά αρχεία , αλλά οι εν λόγω αποκαλύψεις δείχνουν το έντονο ενδιαφέρον του Sir Basil για τα Ελληνικά πράγματα και κυρίως στο να κατευθυνθή η Ελλάδα σε πόλεμο ώστε μετά την νίκη των συμμάχων να μπορέσουν να απελευθερωθούν τα εδάφη της Μ Ασίας.

Εικόνα

Εικόνα

Η φυσιογνωμία του χρησιμοποιήθηκε σε καρτούν .

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Στα καρτούν με ήρωα τον ΤΕΝ ΤΕΝ.

Εικόνα

Τουρκική έκδοση βιβλίου με την ζωή του Zaharoff.

Εικόνα

Εικόνα

Ο κινηματογράφος ασχολήθηκε με την ζωή του δαιμόνιου αυτού Έλληνα με το έργο Mr Arkadin του Orson Welles.


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τετ Μαρ 10, 2010 3:04 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Σάβ Μαρ 07, 2009 9:36 pm
Δημοσιεύσεις: 485
Τοποθεσία: Μεσσηνία
Takis Valkanas έγραψε:

Εαν και εχω παει Κυπαρισσια και γενικα κατεβαινω Μεσσηνια δεν γνωριζα την ιστορια. Την ανακαλυψα καταλαθος τον Οκτωβριο στο νετ ψαχνοντας κατι ασχετο και πραγματικα εντυπωσιαστηκα.

Όταν είναι να ξαναρθείς Κυπαρισσία ειδοποίησέ με να βρεθούμε βρε Τάκη!!!!! :D :D

_________________
ΕικόναΕικόναTσάφος Δημήτρης


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ Μαρ 11, 2010 1:38 am 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Τετ Μαρ 04, 2009 11:50 pm
Δημοσιεύσεις: 232
Τοποθεσία: Νοτιοδυτικα της Ελλαδας
Ο ΓΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΩΡΙΑ





Μια πολύ καλή δουλειά απο τον Μαμαλακη. Αξίζει να δείτε όλα τα επεισόδια. Όταν τελειώνει το καθε επεισόδιο βγάζει αυτομάτως κάποιες επιλογές. Διαλέγετε πάντα την πρώτη και τα βλέπετε με την σειρά.

_________________
Alpinian Setter


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ Μαρ 11, 2010 6:43 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Μάιος 18, 2009 5:38 pm
Δημοσιεύσεις: 363
Τοποθεσία: Αθήνα - Ίλιον
fassajim έγραψε:
Takis Valkanas έγραψε:

Εαν και εχω παει Κυπαρισσια και γενικα κατεβαινω Μεσσηνια δεν γνωριζα την ιστορια. Την ανακαλυψα καταλαθος τον Οκτωβριο στο νετ ψαχνοντας κατι ασχετο και πραγματικα εντυπωσιαστηκα.

Όταν είναι να ξαναρθείς Κυπαρισσία ειδοποίησέ με να βρεθούμε βρε Τάκη!!!!! :D :D



Με μεγαλη μου χαρα.... :D


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Δευτ Μαρ 15, 2010 12:03 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Μάιος 18, 2009 5:38 pm
Δημοσιεύσεις: 363
Τοποθεσία: Αθήνα - Ίλιον
Ο Απόστολος Αρσάκης (1792-1874) ήταν Έλληνας ευεργέτης & πρωθυπουργός της Ρουμανίας.

Γεννήθηκε στη Χοταχόβα της Βόρειου Ηπείρου[1] και ήταν γιός του Κυριάκου Αρσάκη, ο οποίος ήταν ξάδερφος με τους αδερφούς Τοσίτσα[1]. Στάλθηκε απο τον πατέρα του για σπουδές, το 1804, στον θείο του Γεώργιο Αρσάκη, όπου διέμενε στη Βιέννη. Αρχικά εκπαιδεύτηκε στο Βουκουρέστι και στη Βιέννη, όπου είχε την τύχη να έχει δάσκαλο τον Νεόφυτο Δούκα, και στη συνέχεια σπούδασε ιατρική στη Χάλλη της Σαξονίας. Το 1811 σε ηλικία 19 ετών έγραψε βουκολικό ειδύλλιο σε δωρική διάλεκτο κατ΄ απομίμηση του Θεοκρίτου. Μ΄ αυτό προσπάθησε να πείσει τον Μέγα Ναπολέοντα να βοηθήσει στην απελευθέρωση των Ελλήνων από τους Τούρκους. Το 1813 ανακηρύχτηκε χειρουργός και διδάκτορας με τη εναίσιμο διατριβή του στη λατινική γλώσσα «Περί του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού των ιχθύων». Η διατριβή αυτή μεταφράσθηκε σχεδόν σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες θεωρούμενη ότι προήγαγε τη συγκριτική ανατομία. Παράλληλα δημοσίευσε[2] στον «Λόγιο Ερμή» άρθρα σχετικά με την ιστορία της ιατρικής. Το 1814 εγκατάσταθηκε στο Βουκουρέστι, όπου άσκησε το επάγγελμα του ιατρού.

Το 1822 μπήκε στη διπλωματική υπηρεσία του ηγεμόνα της Βλαχίας ενώ την περίοδο 1836-1839 διετέλεσε γραμματέας επικρατείας του ηγεμόνα της Βλαχίας Αλέξανδρου Γκίκα. Το 1857 πρωτοεκλέχθηκε βουλευτής και την περίοδο 1857-1859 χρημάτισε μέλος της τετραμελούς επιτροπής για την ένωση της Βλαχίας & Μολδαβίας, οι οποίες θα αποτελέσουν την Ρουμανία. Το 1860 διορίζεται υπουργός εξωτερικών της Ρουμανίας και δύο χρόνια αργότερα στις 22 Ιανουαρίου του 1862 αντικαθιστά τον δολοφονημένο πρωθυπουργό Καρατζίο. Στον πρωθυπουργικό θώκο παρέμεινε μεχρι τις 24 Ιουνίου του 1862, οπότε και ανέλαβε ο Αλέξανδρος Καντακουζηνός. Το 1866 αποχώρησε απο την ενεργό πολιτική δράση όπου και αρχίζει να χρονολογούνται οι πρώτες του δωρεές προς τη Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία.

Ο Απόστολος Αρσάκης συγκαταλέγεται σε αυτόυς που χαρακτηρίζονται «Εθνικοί ευεργέτες». Με δικές του δαπάνες βοήθησε στην αποπεράτωση[3] τού Μεγάρου τής οδού Πανεπιστημίου της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας ενώ διέθεσε μεγάλα ποσά (αρχικά 250.000 δραχμές και στη συνέχεια τρεις ακόμη αποστολές ύψους 560.000 δραχμών) για την συντήρηση του. Σήμερα το κτίριο φέρει το όνομα του "Αρσάκειο". Επίσης είχε δωρίσει σημαντικά ποσά για την ανέγερση σχολείων στη πατρίδα του και ναών. Είχε δημοσιεύσει την αρχαιολογική πραγματεία «Περί του ει εξήν ταις γυναιξί ταις δραματικαίς επιδείξεσι παρείναι».

Απεβίωσε στις 16 Ιουλίου του 1874 στο Βουκουρέστι. Τον θάνατό του πένθησε το προσωπικό του Άρσακείου ιδρύματος επί 40 ημέρες και κάθε χρόνο οι τρόφιμοι της Σχολής σε τελετή των εξετάσεων ψάλλουν τον "Αρσάκειο ύμνο".

Εικόνα


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Δευτ Μαρ 15, 2010 12:30 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Μάιος 18, 2009 5:38 pm
Δημοσιεύσεις: 363
Τοποθεσία: Αθήνα - Ίλιον
Ρόζα Εσκενάζυ 1890 – 1980

Κορυφαία ερμηνεύτρια του ρεμπέτικου και του σμυρναίικου τραγουδιού. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ των ετών 1883 - 1890 από γονείς Εβραίους, σεφαρδίτικης καταγωγής (Ισπανοεβραία). Το πραγματικό όνομά της ήταν Σάρα Σκενάζι.

Γύρω στο 1900 η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Δέκα χρόνια αργότερα και παρά τις αντιρρήσεις των γονιών της, η Ρόζα ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία ως χορεύτρια σε θέατρα και κέντρα διασκέδασης, ενώ σύντομα άρχισε και να τραγουδά, ελληνικά, τούρκικα και αρμένικα τραγούδια.

Στα μέσα της δεκαετίας του '20 κατέβηκε στην Αθήνα κι έπιασε δουλειά ως τραγουδίστρια στα στέκια των μουσικών της προσφυγιάς. Ο Παναγιώτης Τούντας δεν άργησε να την ανακαλύψει κι έτσι το 1928-29 έκανε τις πρώτες της ηχογραφήσεις. Γρήγορα έγινε αρκετά γνωστή και κατά τη δεκαετία του 1930 ηχογράφησε πάνω από 500 ρεμπέτικα, σμυρναίικα και δημοτικά τραγούδια, ενώ συνεργάστηκε με μεγάλους συνθέτες της Σμύρνης και της Πόλης, όπως ο Κώστας Σκαρβέλης, ο Ιάκωβος Μοντανάρης, ο Ιωάννης Δραγάτσης (ή Ογδοντάκης), ο Κώστας Τζόβενος, ο Σπύρος Περιστέρης, ο Κώστας Καρίπης, ο Γρηγόρης Ασίκης, ο Σωτήρης Γαβαλάς, ο Μανώλης Χρυσαφάκης, ο Βαγγέλης Παπάζογλου και άλλοι.

Τα δημοφιλέστερα τραγούδια της: «Δημητρούλα», «Τα κεριά τα σπαρματσέτα», «Ναυτάκι», «Χαρικλάκι», «Κάτω στα λεμονάδικα», «Μπαμπέσα», «Καναρίνι μου γλυκό», «Αμανές», «Μπαμ και μπουμ», «Μη βιάζεσαι μικρή μου θα σ' αρραβωνιαστώ», «Γύφτισσα», «Λιλή η σκανταλιάρα», «Σέρβικος πολίτικος», «Έλα φως μου», «Μού 'χεις πάρει το μυαλό», «Αερόπλανο θα πάρω», «Πατρινιά», «Μαρικάκι μου», κ.ά.

Η Ρόζα Εσκενάζυ υπήρξε η πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που τραγούδησε σε πάλκο. Άψογη ερμηνεύτρια, με ύφος, τεχνική και πάθος, αποτέλεσε σημείο αναφοράς και πρότυπο όλων των μετέπειτα τραγουδιστριών. Τραγική σύμπτωση, το ρεμπέτικο του τεκέ, που τόσο ιδανικά υπηρέτησε, έμελλε να σβήσει με αφορμή ένα δικό της τραγούδι: Το «Πρέζα όταν Πιεις» στάθηκε η αφορμή για την επιβολή της Μεταξικής λογοκρισίας, που άνοιξε το δρόμο στη σχολή Τσιτσάνη, θέτοντας στο περιθώριο τους ρεμπέτες του μεσοπολέμου.

Τη δεκαετία του 1940 και πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ταξίδεψε ως τραγουδίστρια στα Βαλκάνια, την Τουρκία και τη Μέση Ανατολή. Μετά τον πόλεμο, έκανε περιοδείες στις Η.Π.Α. και την Τουρκία. Παρέμεινε «μάχιμη» ως τα γεράματά της, διατηρώντας τις ωραίες ανατολίτικες φορεσιές της (σαλβάρια) που είχε από τα νεανικά της χρόνια. Μετά το 1977 έπασχε από άνοια και παρουσίαζε κρίσεις αμνησίας. Πέθανε στο σπίτι της, στην Κηπούπολη Περιστερίου, στις 2 Δεκεμβρίου του 1980.

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Δευτ Μαρ 15, 2010 12:40 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Μάιος 18, 2009 5:38 pm
Δημοσιεύσεις: 363
Τοποθεσία: Αθήνα - Ίλιον
Ασήμω Γκούρα ; – 1827

Γυναικεία μορφή του '21, σύζυγος του στρατηγού Γιάννη Γκούρα. Στην εποχή της ήταν γνωστή ως Γκούραινα ή Νταλιάνα, επειδή ήταν υψηλόσωμη και ωραία (νταλιάνι, το μακρύ καριοφίλι και κατ' επέκταση νταλιάνα, η ψηλή και όμορφη γυναίκα).

Ήταν κόρη του κοτσαμπάση του Λιδωρικίου Αναγνώστη Λιδωρίκη και αδελφή του αγωνιστή και πολιτικού Αναστάση Λιδωρίκη. Στις 23 Φεβρουαρίου 1823 παντρεύτηκε το πρωτοπαλίκαρο του Οδυσσέα Ανδρούτσου, Γιάννη Γκούρα, που είχε διακριθεί ιδιαίτερα στη μάχη της Γραβιάς και τώρα ήταν φρούραρχος Αθηνών.

Λόγω της ιδιότητάς του ζούσε με την Ασήμω και τους συγγενείς τους στο Ερεχθείο και ήταν γνωστός για τη φιλοχρηματία του. Είχε σωρεύσει τεράστια περιουσία, όχι μόνο από τη λαφυραγωγία, αλλά και από κάθε διαθέσιμη πηγή. Πάντως, στη διαθήκη του άφησε μεγάλη ποσά σε κοινωφελή και μορφωτικά ιδρύματα, αλλά και ευχή και κατάρα στη γυναίκα του να μην παντρευτεί μετά τον θάνατό του.

Η Ασήμω από την πρώτη στιγμή άρχισε να φέρεται περιφρονητικά στην μάνα και την γυναίκα του Ανδρούτσου και ψυχρά στον πολέμαρχο. Να σημειώσουμε ότι η οικογένεια των Λιδωρίκηδων βρισκόταν σε οξεία πολιτική αντιδικία με τον Ανδρούτσο. Όταν το έμαθε ο Οδυσσέας και για να μη χαλάσει τις σχέσεις τους με τον Γκούρα πήρε τις δύο γυναίκες από την Αθήνα και τις εγκατέστησε στο άντρο του στη «Μαύρη Τρύπα» Παρνασσού. Η Γκούραινα, όμως, δεν ησύχασε κι άρχισε να κρυφοσταλάζει στην ψυχή του Γκούρα το μίσος κατά του αρχηγού και ευεργέτη του.

Όπως είναι γνωστό, ο Γκούρας με διαταγή της κυβέρνησης του Ναυπλίου θα συλλάβει τον Ανδρούτσο ως προδότη στις 7 Απριλίου 1825 και θα τον κλείσει στη φυλακή της Ακρόπολης, όπου θα πεθάνει κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες στις 4 Ιουνίου 1825. Ο ίδιος θα σκοτωθεί στις 30 Σεπτεμβρίου 1826 από τουρκικό βόλι, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Ακρόπολης από τον Κιουταχή. Η Ασήμω με περισσή αποφασιστικότητα και προτού καν θάψει το νεκρό άνδρα της θα αναλάβει την αρχηγία των πολιορκημένων, μέχρι την έλευση του Νικόλαου Κριεζώτη. Τα παλικάρια του Γκούρα ορκίστηκαν ενώπιόν της ότι θα τιμήσουν τη μνήμη του νεκρού αρχηγού τους μέχρι θανάτου.

Ο νέος φρούραρχος της Ακρόπολης, ηλικίας 42 ετών, ήταν φίλος του Καραϊσκάκη και ανερχόμενο αστέρι στο ελληνικό επαναστατικό στερέωμα. Θαμπώθηκε από την ομορφιά της Γκούραινας και αυτή φαίνεται να ανταποκρίθηκε στον έρωτά του, παρότι δεν είχαν περάσει τρεις μήνες από το θάνατο του συζύγου της. Το ζευγάρι αρραβωνιάστηκε ανεπίσημα, με τη σύμφωνη γνώμη της οικογένειας Λιδωρίκη.

Όμως, η ειμαρμένη τους έπαιξε άσχημο παιγνίδι. Το βράδυ της 12ης Ιανουαρίου 1827 δύο τουρκικές βόμβες έπεσαν πάνω στη σκεπή του Ερεχθείου, η οποία κατέρρευσε και καταπλάκωσε την οικογένεια Γκούρα. Νεκρές ανασύρθηκαν η Γκούραινα, η αδελφή της Κάρμαινα με τα τρία παιδιά της, μία ανεψιά του Γκούρα και μία υπηρέτρια. Κάποιοι εκείνη την εποχή μίλησαν για νέμεση, ενθυμούμενοι την εμπλοκή της στην υπόθεση Ανδρούτσου και την ασέβεια προς το πρόσωπο του θανόντος συζύγου της.

Εικόνα


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Δευτ Μαρ 15, 2010 1:33 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Μάιος 18, 2009 5:38 pm
Δημοσιεύσεις: 363
Τοποθεσία: Αθήνα - Ίλιον
Ο Ανδρέας Μιαούλης - Βώκος (Ύδρα 20 Μαΐου 1769 - 11 Ιουνίου 1835 Πειραιάς) ήταν Έλληνας καραβοκύρης, δηλαδή πλοιοκτήτης, ο οποίος διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επανάσταση του 1821, ως διοικητής ναύαρχος του ελληνικού στόλου, αλλά και στην μετέπειτα πολιτική ζωή του τόπου με αποκορύφωμα την ανταρσία της Ύδρας κατά του Καποδίστρια, που είχε σαν αποτέλεσμα την πυρπόληση του εθνικού στόλου στον Πόρο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τιμήθηκε πλείστες φορές απο το Οθωνικό καθεστώς ενώ συμπεριλήφθηκε και στην τριμελή επιτροπή που προσέφερε το στέμμα στον νεαρό τότε Όθωνα. Υπήρξε ο γενάρχης της οικογένειας των Μιαούληδων και γιος του ήταν ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αθανάσιος Μιαούλης.

Γεννήθηκε στις 20 Μαΐου του 1769 στην Ύδρα[i] και το πραγματικό του επώνυμο ήταν Βώκος[ii]. Ήταν το δεύτερο παιδί του Υδραίου πλοιοκτήτη και κοτζαμπάση Δημήτριου Βώκου, γόνου αρχοντικής Υδραίικης οικογένειας, η οποία προερχόταν από τα Φύλλα, κοντά στη Χαλκίδα και ήταν εγκαταστημένη στην Ύδρα απο το 1668. Οι Βώκοι εξαιτίας μιας διαμάχης με τον Τούρκο Γκεζαΐρ Πασά, γνωστό και ως Χαζναντράραγα, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους και να καταφύγουν αρχικά στην Δοκό και στη συνέχεια στην ημιαυτόνομη Ύδρα.[1] Η μητέρα του λεγόταν Ανδριανή και ήταν χήρα του Ανδρέα Βόχα ή Βοχαΐτου.

Ο πατέρας του προσπάθησε ανεπιτυχώς να του μάθει γράμματα· ο νεαρός τότε Ανδρέας στράφηκε στην ναυτιλία, στην οποία είχε δείξει ιδιαίτερη κλίση από τα εφηβικά του χρόνια. Σε ηλικία μόλις 16 ετών και παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του έγινε πλοίαρχος στο οικογενειακό πλοίο. Ανέλαβε να παραδώσει σιτάρι στη Νίκαια , παραλιακή πόλη της Γαλλίας. Το κέρδος ήταν τεράστιο για την εποχή. Αμέσως μετά πούλησε το πλοίο της οικογένειας και αγόρασε από έναν Οθωμανό της Χίου το εμπορικό πλοίο Μιαούλ. Από τότε εμφανίζεται με το επώνυμο Μιαούλης.

Στη συνέχεια, και αφού η περιουσία του συνεχώς αυξανόταν, ανέθεσε στον Υδραίο ναυπηγό Μαστρογεώργη την κατασκευή ενός νέου μεγάλου εμπορικού πλοίου. Η χωρητικότητα του νέου αυτού πλοίου ήταν 498 τόνοι, ήταν εφοδιασμένο με 22 κανόνια ενώ το πλήρωμα υπερέβαινε τα 100 άτομα. Με το ξέσπασμα του Αγγλογαλλικού πολέμου ο Ανδρέας Μιαούλης απέκτησε τεράστια περιουσία διασπώντας τους αγγλικούς αποκλεισμούς. Σε ένα ταξίδι όμως, περίπου το 1802, κοντά στο Κάδιξ συνελήφθη το πλοίο του από περιπολικό και ρυμουλκήθηκε στην ναυαρχίδα του Άγγλου ναύαρχου Νέλσωνα. Ο Ναύαρχος, ύστερα απο την ειλικρινή ομολογία του και θαυμάζοντας τη τόλμη του τον άφησε ελεύθερο.[iii] Μάλιστα έχει διασωθεί κατά την ναυτική παράδοση η ακόλουθη στιχομυθία μεταξύ ναυάρχου Νέλσωνα και Μιαούλη που πιθανώς έγινε στην ισπανική γλώσσα, την οποία μιλούσε ο Μιαούλης:[2]

-Είσαι Έλληνας;
-Μάλιστα Ναύαρχε!
-Το ξέρεις πως σ' αυτά τα μέρη εφαρμόζω αποκλεισμό;
-Το γνωρίζω πολύ καλά κύριε ναύαρχε!
-Και τότε γιατί τον παραβιάζεις;
-Για το συμφέρον μου ναύαρχε!
-Αν ήμουν εγώ στη θέση σου και εσύ στη δική μου τι θα έκανες;
-Θα σε κρεμούσα απ' το λαιμό, στο πινό της μαΐστρας, Ναύαρχέ μου! (=σημείο ανακρέμασης άγκυρας)

Είχε όμως την ατυχία λίγους μήνες αργότερα το πλοίο του να χτυπήσει σε ύφαλο κοντά στο Γιβραλτάρ και να βουλιάξει. Ύστερα απο αυτό αναγκάστηκε να καταφύγει στην Γένοβα και να ναυπηγήσει νέο πλοίο, χωρητικότητας 400 τόνων και αξίας 160.000 πιάστρων, ποσό που του στέρησε την πρωτιά μεταξύ των Υδραίων πλοιοκτητών. Ο ιστορικός Yemeniz αναφέρει ότι σε ένα από τα πρώτα του ταξίδια είχε συλληφθεί από Μαλτέζους πειρατές, οι οποίοι αρχικά είχαν σκοπό να τον σκοτώσουν, στη συνέχεια όμως τους έπεισε να τον πάνε στην Πελοπόννησο για να τους δώσει ένα χρηματικό ποσό με αντάλλαγμα την ελευθερία του. Τελικά το πειρατικό, αφού αποβίβασε τον Μιαούλη και έξι πειρατές σε κάποιο χωριό αναγκάστηκε να αποχωρήσει, αφήνοντάς τον ελεύθερο, λόγω της εμφάνισης ελληνικού πλοίου που το καταδίωκε.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Μιαούλης λόγω της γενναιότητας του αλλά και της ισχυρογνωμοσύνης του είχε εμπλακεί σε πολλές διαμάχες. Η πιο διάσημη ήταν αυτή με ένα γαλλικό πλοίο λίγο έξω από τις ακτές της Ιταλίας. Η ναυμαχία διήρκεσε τρεις ολόκληρες μέρες και τελικά είχε σαν αποτέλεσμα την υποχώρηση του γαλλικού πλοίου.[3]

Το 1807 αναγκάστηκε να διαμείνει στην Αθήνα για θεραπεία λόγω της υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ και του υπερβολικού καπνίσματος. Από τότε σταμάτησε να πίνει και να καπνίζει. Το ίδιο έτος πρωταγωνίστησε στην εμφύλια διαμάχη που παραλίγο να ξεσπάσει στην Ύδρα. Αιτία ήταν η πρόσκληση των Ρώσων στους Υδραίους να επαναστατήσουν κατά των Τούρκων, κάτι που μεγάλη μερίδα των κοτζαμπάσηδων και των πλοιοκτητών αποστρεφόταν. Ο Γεώργιος Βούλγαρης, διοικητής του νησιού, κατέφυγε στην Αθήνα και έδωσε εντολή στον Μιαούλη να συγκροτήσει στρατιωτικό σώμα και να ανακαταλάβει την εξουσία. Ο Μιαούλης, όντας άνθρωπος με επιρροή, κατάφερε μυστικά να συγκεντρώσει Υδραίους στρατιώτες και να παραδώσει πάλι την εξουσία στον Βούλγαρη.[4]

Μετά την πτώση του Ναπολέοντα ο Μιαούλης από το 1816 έπαψε να ταξιδεύει και αποσύρθηκε στην Ύδρα όπου και ασχολήθηκε με το εμπόριο παραδίδοντας ουσιαστικά την ναυτιλιακή επιχείρηση στον γιό του, Δημήτριο. Παράλληλα τα πλοία του ταξίδευαν στις Ευρωπαϊκές ακτές.

Ο Ανδρέας Μιαούλης ήταν αντίθετος με την εθνική εξέγερση γιατί πίστευε ότι οι Έλληνες δεν ήταν ακόμα επαρκώς προετοιμασμένοι για να αντιμετωπίσουν τον τουρκικό στρατό. Ήταν απολύτως λογικό να φοβάται λοιπόν μια επικείμενη επανάσταση αφού μια ενδεχόμενη αποτυχία θα έπληττε τα συμφέροντα της Ύδρας, η οποία ήταν ημιαυτόνομη, πλην όμως είδε με ευχαρίστηση την εκλογή του γιου του στη θέση του μοίραρχου - αρχηγού των υδραίικων πλοίων.

Σημασία έχει ότι στις 27 Μαρτίου του 1821 ο Αντώνιος Οικονόμου ξεσήκωσε τους Υδραίους, κήρυξε την επανάσταση στο νησί και ουσιαστικά ανάγκασε κάτω από την πίεση του λαού τους κοτζαμπάσηδες, μεταξύ αυτών και τον Μιαούλη, να συμμετάσχουν στον απελευθερωτικό αγώνα. Την επόμενη μέρα ο Μιαούλης προσέφερε υπέρ της ανεξαρτησίας 3.625 σπανικά τάλιρα ενώ στις 31 Μαρτίου υπέγραψε ως Αντώνη Βοκού την εκλογή του Οικονόμου ως διοικητή του νησιού. Ύστερα από αυτή την εξέλιξη αποσύρθηκε στην οικία του και απλά παρακολουθούσε τα γεγονότα. Σύμφωνα με τους ιστορικούς δεν φαίνεται να ενεπλάκη καθόλου στην δολοφονία του Οικονόμου ενώ τον πρώτο χρόνο δεν πήρε μέρος σε καμία ναυμαχία σε αντίθεση με τον γιο του, Δημήτριο Μιαούλη (1782-1829), ο οποίος ήταν πλοίαρχος και συμμετείχε σε πολλές ναυμαχίες στον Κορινθιακό κόλπο, στις Σπέτσες κ.λπ.[5]

Στις 20 Ιουλίου του 1821 ο Μιαούλης μαζί με τους Φραγκίσκο Βούλγαρη, Μανώλη Τομπάζη και Γεώργιο Κιβώτο έθεσαν με έγγραφο τους τα πλοία τους και τους εαυτούς τους στην διάθεση της πατρίδας.[6] Μέχρι τα τέλη Αυγούστου ο Μιαούλης απλώς προστάτευε τα ευρωπαϊκά πλοία και παρατηρούσε τις κινήσεις των τουρκικών. Στις 19 Σεπτεμβρίου ξεκίνησε επικεφαλής 21 Υδραϊκών πλοίων να συναντηθεί με 9 Σπετσιώτικα για να κατευθυνθούν όλα μαζί στο Νιόκαστρο. Πράγματι στις 28 Σεπτεμβρίου έφτασαν και δύο μέρες αργότερα συγκρούστηκαν με τον τουρκικό στόλο. Όμως ο ελληνικός στόλος αναγκάστηκε να υποχωρήσει αφού τα τουρκικά πλοία ήταν καλύτερα ενώ παράλληλα είχαν την υποστήριξη της Αγγλίας, η οποία τα τροφοδοτούσε από τα Ιόνια νησιά. Μετά από αυτή τη ναυμαχία επέστρεψε στις 10 Οκτωβρίου στην Ύδρα.

Τον Ιανουάριο του 1822 εκλέχθηκε, μετά την παραίτηση του Ιάκωβου Τομπάζη, ναύαρχος του στόλου της Ύδρας. Στις 8 Φεβρουαρίου, ως ναύαρχος πια, ξεκίνησε για την Ζάκυνθο. Εκεί συναντήθηκε με τα Ψαριανά και τα Σπετσιώτικα και στις 20 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε η ναυμαχία των Πατρών, όπου ο τουρκικός στόλος ηττήθηκε και αναγκάστηκε να αποχωρήσει. Η ιδέα της ναυμαχίας ανήκε στον Μιαούλη και σύμφωνα με τον ιστορικό Διονύσιο Κόκκινο η νίκη ήταν δικό του επίτευγμα. Σημειώνει επίσης ότι από τότε αναγνωρίστηκε από όλους ως αρχηγός του ελληνικού στόλου.[7]

Το Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, και αφού είχε λάβει μέρος σε μερικές αψιμαχίες στην Χίο, βρέθηκε στο Ναύπλιο. Εκεί αντιμετώπισε με επιτυχία το στόλο του Καπιτάν πασά που αριθμούσε πάνω από 80 πλοία, σε αντίθεση με τον ελληνικό που είχε μόλις 60. Ο Μιαούλης σε συνεργασία και με τους άλλους πλοιάρχους, και κυρίως με τον Υδραίο Αντώνη Κριεζή, κατάφερε να τρέψει σε φυγή τον τουρκικό στόλο και να εμποδίσει τον ανεφοδιασμό του τουρκικού φρουρίου του Ναυπλίου, το οποίο πολιορκούνταν από τους Έλληνες. Στις 30 Σεπτεμβρίου ο Στάικος Σταϊκόπουλος κατέλαβε το κάστρο του Ναυπλίου και ο Μιαούλης παρέλαβε τον τουρκικό πληθυσμό για να τον μεταφέρει στην Μικρά Ασία, απ' όπου επέστρεψε τον Ιανουάριο του 1823.

Στις 11 Ιανουαρίου ανακηρύχτηκε αρχηγός των Υδραίων με τη σύμφωνη γνώμη προκρίτων και λαού. Στη συνέχεια απέπλευσε για την Σαμοθράκη, όπου απλώς παρακολουθούσε τις κινήσεις του τουρκικού στόλου. Επιστρέφοντας, τα πλοία του δέχθηκαν επίθεση στο Άγιο Όρος ενώ στις 20 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε ναυμαχία στην Σκιάθο. Εκεί ο ελληνικός στόλος αναγκάστηκε να τραπεί σε φυγή προκαλώντας όμως στον εχθρικό στόλο μεγάλες ζημιές. Στις 4 Ιουλίου του 1824 ο Μιαούλης έσπευσε καθυστερημένα στα Ψαρά, όπου βρήκε μια μικρή μοίρα του τούρκικου στόλου, την οποία και κατέστρεψε. Στις 24 Αυγούστου του 1824 ενεπλάκη με τον ενωμένο Τουρκοαιγυπτιακό στόλο, τον οποίο παρέσυρε στον κόλπο του Γέροντα. Στις 29 Αυγούστου πραγματοποιήθηκε η Ναυμαχία του Γέροντα, στην οποία ο εχθρικός στόλος έχασε 27 πολεμικά πλοία. Ο Μιαούλης επιτέθηκε στον τουρκοαιγυπτιακό στόλο, ο οποίος αριθμούσε 101 πλοία και 50.000 ναύτες, και τον ανάγκασε να υποχωρήσει, αποτρέποντας έτσι τους Τούρκους από το να αποβιβαστούν στην Σάμο. Επι 20 ημέρες ο ελληνικός στόλος παρενοχλούσε τον εχθρικό με αποτέλεσμα ο τουρκικός να αποχωρήσει για τον Ελλήσποντο και ο Αιγυπτιακός να καθυστερήσει να αποβιβάσει στρατιωτικά σώματα στην Πελοπόννησο.[8]

Τους επόμενους μήνες πραγματοποιήθηκαν διάφορες ναυμαχίες ήσσονος σημασίας κοντά στην Χίο, στην Ικαρία κ.α. Την 1η Νοεμβρίου του 1824 ο ελληνικός στόλος επιτέθηκε στον Αιγυπτιακό κοντά στην Κρήτη. Η σφοδρότητα της μάχης ήταν μεγάλη και ο Αιγυπτιακός στόλος αναγκάστηκε να υποχωρήσει έχοντας τεράστιες απώλειες. Ο Παναγιώτης Ι. Καρατζάς γράφει απο την Πίζα στον Μιαούλη για την επιτυχία του: «Μόνος ο Μιαούλης είναι ο μη θαυμάζων τον Μιαούλην».[9]

Τους πρώτους μήνες του 1825 ο Μιαούλης βρισκόταν μεταξύ Πελοποννήσου και Κρήτης ανήμπορος να εμποδίσει την απόβαση στρατιωτικών σωμάτων απο τον Αιγυπτιακό στόλο. Στις 2 Απριλίου βρέθηκε στο Ναυαρίνο ενώ λίγες μέρες αργότερα ο ελληνικός στρατός κατατροπώθηκε στη Σφακτηρία εξαιτίας της αδυναμίας του ελληνικού στόλου να τον ενισχύσει. Τις επόμενες μέρες όμως ο ελληνικός στόλος υπό τον Μιαούλη αιφνιδίασε τον Αιγυπτιακό στην Μεθώνη. Οι καταστροφές που προκάλεσε ήταν μεγάλες και καθυστέρησαν αρκετά τον Ιμπραήμ. Η σημασία της νίκης ήταν τεράστια για τους Έλληνες αφού ανυψώθηκε το ηθικό τους και παράλληλα κέρδισαν χρόνο για να αντιμετωπίσουν τον Ιμπραήμ.

Στις 31 Μαΐου συγκρούστηκε με τον τουρκικό στόλο στην Σούδα και στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς την Ύδρα. Στις 14 και 25 Νοεμβρίου συναντήθηκε με τον τουρκικό στόλο στην Γλαρέντζα και στο Μεσολόγγι αντίστοιχα, στον οποίο προκάλεσε μεγάλες καταστροφές. Στην πρώτη σύγκρουση φονεύθηκε και ο καπετάνιος Θεόδωρος Βώκος.

Σημαντική ήταν και η προσφορά του στην ενίσχυση της άμυνας του Μεσολογγίου. Ο Μιαούλης κατα την πρώτη πολιορκία κατάφερνε συνεχώς να διασπά τον ναυτικό αποκλεισμό. Τον Ιανουάριο του 1826 βρέθηκε στην πόλη την οποία και ανεφοδίασε. Η εντύπωση τότε που σχημάτισε ήταν θλιβερή. Σε γράμμα προς την κυβέρνηση ανέφερε ότι το Μεσολόγγι δεν θα μπορούσε να αντέξει για πολύ καιρό ακόμα. Λόγω έλλειψης τροφίμων αναγκάστηκε να φύγει αλλά επανήλθε στις 25 Μαρτίου του ίδιου χρόνου. Στις 5 Απριλίου σε γράμμα του προς τους προκρίτους της Ύδρας αναφέρει: «Λογαριάσετε ως χαμένον το Μεσολόγγι». Πράγματι τα λόγια του επαληθεύθηκαν πέντε μέρες αργότερα οπότε και πραγματοποιήθηκε η ηρωική έξοδος. Μετά την καταστροφή του Μεσολογγίου ο Μιαούλης αναχώρησε για το Αιγαίο, όπου στις 28-30 Αυγούστου, κοντά στην Μυτιλήνη συγκρούστηκε με τον τουρκικό στόλο. Στη συγκεκριμένη ναυμαχία και οι δύο πλευρές είχαν μεγάλες απώλειες.

Από πολιτικής πλευράς ο Μιούλης υποστήριζε ανοιχτά από το 1825 την Αγγλία. Μάλιστα ήταν ένας από αυτούς που υπέγραψαν την επιστολή, την οποία είχε συντάξει ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, με την οποία ζητούσε το νεοσύστατο ελληνικό κράτος την προστασία της Αγγλίας. Σύμφωνα με τον Γενναίο Κολοκοτρώνη ο Μιαούλης αναφερόταν μέσα στο έγγραφο «ως πρόεδρος της θαλάσσης».[10] Η αγγλική επιρροή, συγκεκριμένα αυτή του Μαυροκορδάτου, θα τον οδηγήσει και στην ανταρσία της Ύδρας. Ενδεικτικό της σχέσης του με το αγγλικό κόμμα είναι ότι την επιστολή της κυβέρνησης προς τον Άγγλο υπουργό εξωτερικών ανέλαβε να την παραδώσει ο Δημήτριος Μιαούλης. Σε τοπικό επίπεδο ο Μιαούλης είχε εναντιωθεί στην οικογένεια Κουντουριώτη. Η κόντρα μεταξύ των δύο οικογενειών ανάγκασε τον πρώτο στις 22 Νοεμβρίου του 1826 να εγκαταλείψει την Ύδρα ενώ παράλληλα το σπίτι του δεχόταν επίθεση από τον λαό, ο οποίος είχε υποκινηθεί από τους Κουντουριώτηδες.

Κατά τη διάρκεια της επανάστασης διαδραματίζονταν σε παρασκηνιακό επίπεδο διπλωματικά παιχνίδια εις βάρος της Ελλάδας αλλά και εις βάρος διαφόρων αγωνιστών. Ένα από αυτά είχε σχέση και με τον διορισμό του Κόχραν στη θέση του αντιναυάρχου του ελληνικού στόλου. Η Αγγλία εκβιάζοντας την ελληνική κυβέρνηση για το θέμα του δανείου, την ανάγκασε να διορίσει τον Κόχραν αντιναύαρχο του ελληνικού στόλου, διορισμός που επικυρώθηκε στις 16 Μαρτίου του 1827 από την Γ΄ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας. Ο Κόχραν ήδη από τις αρχές Μαρτίου είχε φθάσει στην Ελλάδα και συμπεριφερόταν σαν αρχηγός του στόλου με αποτέλεσμα ο Μιαούλης, προβλέποντας την απομάκρυνση του, να υποβάλλει την παραίτηση του χωρίς όμως να αφήσει τον παραμικρό υπαινιγμό για την πράξη της κυβέρνησης. Μετά την παραίτηση του περιορίστηκε στην διοίκηση του πολεμικού πλοίου Ελλάς.

Με τον ερχομό του Καποδίστρια, ο Μιαούλης αντικατέστησε τον Κόχραν, ο οποίος είχε φύγει κρυφά για το Λονδίνο. Η κύρια αποστολή που του ανατέθηκε ήταν η πάταξη της πειρατείας, η οποία βασάνιζε την ελληνική κυβέρνηση αφού η Ελλάδα γι' αυτό το θέμα γινόταν συχνά στόχος των εφημερίδων στο εξωτερικό. Μέσα σε λίγους μόνο μήνες κατάφερε να καταστήσει ασφαλή τα ελληνικά χωρικά ύδατα πατάσσοντας την πειρατεία.

Αρχικά ο Μιαούλης κατάφερε να πείσει τους οπλαρχηγούς του Ολύμπου να σταματήσουν την πειρατεία και να υπακούσουν στην ανώτατη αρχή. Στη συνέχεια αφού συνέλαβε μερικά πειρατικά αναχώρησε για την Χίο με σκοπό να βοηθήσει στην υπεράσπιση της. Τον Ιανουάριο του 1828 φτάνει στη Χίο όπου η κατάσταση είναι τραγική. Οι στρατιώτες λιποτακτούν ενώ ο τουρκικός στρατός ενισχύεται ακόμα περισσότερο. Λόγω του περιορισμένου αριθμού πολεμικών που είχε υπό τη διοίκηση του δεν είχε την δυνατότητα να αντιμετωπίσει τον τουρκικό στόλο. Τελικά στις 5 Μαρτίου ο Φαβιέρος και οι στρατιώτες του επιβιβάστηκαν στο πλοίο του Μιαούλη και μεταφέρθηκαν στα Ψαρά και στη Σύρο.

Στα τέλη Μαΐου ο ελληνικός στόλος υπό τον Μιαούλη συγκρούστηκε στη Μυτιλήνη με τον τουρκικό. Ο τουρκικός στόλος νικήθηκε και τράπηκε σε φυγή αφήνοντας αφύλαχτα μερικά τουρκικά εμπορικά πλοία, τα οποία και μεταφέρθηκαν στην Αίγινα. Η νίκη όμως αυτή ήταν σημαντική γιατί έτσι αποτράπηκε η απόβαση 8.000 Τούρκων στρατιωτών στην Σάμο. Ύστερα και από αυτή τη νίκη ο Καποδίστριας για να τον τιμήσει όρισε να του δοθούν 2.000 γρόσια για να καλύψει τις τυχόν ανάγκες του. Τον Ιανουάριο του 1829 συνάντησε τον Γάλλο στρατηγό Μαιζόν για να του επιδώσει ευχαριστήρια επιστολή. Τον Μάρτιο απέπλευσε για τη Ναύπακτο και το Μεσολόγγι αποκλείοντας τα. Μετά από λίγες μέρες και τα δύο φρούρια παραδόθηκαν με συνθήκη. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Μιαούλης φρόντισε να τηρηθεί η συνθήκη και όλοι οι Τούρκοι να φτάσουν ασφαλείς στις Τουρκικές ακτές.[11]

Στις 14 Αυγούστου εκλέχθηκε γερουσιαστής πρώτου τμήματος, θέση όμως από την οποία παραιτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου. Από τότε ουσιαστικά ξεκινάει η κόντρα μεταξύ των δύο ανδρών αφού ο Μιαούλης περνάει στην αντιπολίτευση διαμαρτυρόμενος για την πολιτική του κυβερνήτη απέναντι στους Υδραίους πλοιοκτήτες. Στις 18 Μαρτίου του 1830 παραχωρήθηκε στον Δημήτριο Μιαούλη, ύστερα από απαίτηση του Ανδρέα και παρέμβαση του Καποδίστρια, εθνική γή στην Γλυκεία του Ναυπλίου.

Η προσπάθεια του Καποδίστρια να παραγκωνίσει από τις θέσεις εξουσίας προσωπικότητες της επανάστασης είχε σαν αποτέλεσμα την δημιουργία χάσματος μεταξύ των μεγάλων πολιτικών οικογενειών και του Καποδίστρια. Στις μεταρρυθμίσεις και στον τρόπο διακυβέρνησης του κράτους αντιτάχθηκαν κυρίως οι οικογένειες των Μαυρομιχαλέων και των Κουντουριωτέων καθώς και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος. Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, αρχηγός της φατρίας των Μαυρομιχαλέων αντιπροσώπευε την γαλλική παράταξη ενώ ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και ο Λάζαρος Κουντουριώτης την αγγλική. Και οι δύο όμως παρατάξεις συνεργάστηκαν προκειμένου να διώξουν τον Ρωσόφιλο, όπως τον χαρακτήριζαν, Ιωάννη Καποδίστρια.[13]

Γρήγορα λοιπόν η Μάνη, προπύργιο της οικογενείας Μαυρομιχάλη, και η Ύδρα, προπύργιο της οικογένειας Κουντουριώτη, εξελίχτηκαν σε αντικαποδιστριακά κέντρα. Στην Ύδρα και στην Μάνη οι πρόκριτοι ξεκίνησαν τις επαφές και με προκρίτους άλλων περιοχών για την προετοιμασία εξέγερσης. Ο Μιαούλης παρόλο που είχε ευεργετηθεί απο τον Καποδίστρια, προσχώρησε στην ομάδα των Υδραίων προκρίτων.

Στα μέσα Ιουλίου του 1831 ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης υποκίνησε εξέγερση στη Μάνη αναγκάζοντας τον Καποδίστρια να στείλει στρατιωτικά σώματα για να την καταστείλει. Την 14η Ιουλίου οι Μιαούλης και Κριεζής με 200 Υδραίους στρατιώτες κατέλαβαν τον ναύσταθμο στον Πόρο. Η φρουρά του νησιού στάθηκε ανίκανη να τους αντιμετωπίσει αφού στήριξη από το ναυτικό δεν υπήρξε.

Ο Μιαούλης μαζί με τον Μαυροκορδάτο προσπάθησαν να πείσουν τον Κωνσταντίνο Κανάρη να συνταχθεί μαζί τους χωρίς όμως επιτυχία. Αμέσως έσπευσαν οι αντιπρέσβεις των τριών μεγάλων δυνάμεων προκειμένου να διαπραγματευθούν. Ο Μιαούλης στις συναντήσεις αυτές, ως διοικητής του ναύσταθμου του Πόρου πια, είχε βαρύνουσα γνώμη. Ήταν όμως χαρακτηριστική η εμπάθεια με την οποία αντιμετώπιζε τον Ρώσο αντιπρόσωπο, εμπάθεια που δεν είχε διαφανεί τα προηγούμενα χρόνια. Σύμφωνα με τον Γάλλο πλοίαρχο Vaillant που βρισκόταν εκείνη την εποχή στον Πόρο, σε κατ' ιδίαν συνάντηση του με τον Μιαούλη ο δεύτερος αποκάλεσε τον Καποδίστρια, Ρώσο και τύραννο.[14]

Οι Άγγλοι και οι Γάλλοι αιφνιδιάζοντας τους εξεγερμένους τάχθηκαν υπέρ της νόμιμης κυβέρνησης και απαίτησαν την παράδοση των επαναστατών. Έτσι οι Αγγλικοί, Γαλλικοί και Ρωσικοί στόλοι είχαν αποκλείσει τα λιμάνια του Πόρου και της Ύδρας έτσι ώστε να μην επιτραπεί η ένωση των στόλων των επαναστατών. Ο ελλιμενισμένος εθνικός στόλος στον Πόρο ήταν υπό την αρχηγία του Μιαούλη ενώ μια μικρή μοίρα ήταν υπο την αρχηγία του Κανάρη, που δεν δεχόταν να υπακούσει στους επαναστάτες.

Την 1η Αυγούστου κατέφθασε και ο Ρωσικός στόλος στο λιμάνι του Πόρου, όπου και απαίτησε την άμεση εγκατάλειψη των πλοίων. Το βράδυ της ίδιας μέρας εκρήξεις ακούστηκαν από την πλευρά των επαναστατών ενώ με την ανατολή του ηλίου ανατινάχθηκε το πολεμικό πλοίο «Ελλάς». Στη συνέχεια ανατινάχτηκαν και τα υπόλοιπα πλοία. Υπαίτιος για αυτή την καταστροφή ήταν ο Ανδρέας Μιαούλης, ο οποίος είχε απειλήσει τις ξένες δυνάμεις να μην επιχειρήσουν έφοδο γιατί θα κατέστρεφε τον ελληνικό στόλο. Τελικά, ύστερα και από πιέσεις του Μαυροκορδάτου και των Υδραίων προκρίτων, έκανε πράξη τις απειλές του. Μετά την καταστροφή και του τελευταίου πλοίου διέφυγε με λέμβο μαζί με τον Μαυροκορδάτο στην Ύδρα.

Με εγκύκλιο του ο Καποδίστριας πληροφορεί τον ελληνικό λαό για τα γεγονότα στον Πόρο ενώ ο Κωνσταντίνος Κανάρης ανέφερε σε επιστολή του προς τον Καποδίστρια: «Εν Πόρω 1 Αυγούστου 10 1/2 ώρας προς μεσημβρίας. Ο Μιαούλης παρέδωκεν εις τας φλόγας την Ελλάδα και την κορβέτταν η Ύδρα είθε παραδοθή το όνομα του αυτουργού τοιαύτης πράξεως βαρβαροτάτης εις αιώνιον ανάθεμα! Τα στρατεύματα κατέλαβον την πόλιν, το φρούριον και τα διασωθέντα ατμοκίνητα. Ευρέθησαν δε εις τ'ατμοκίνητα αυτά εις τον ναύσταθμον και εις τας αποθήκας φιτύλια εις τα υπονόμους, αι οποία έμελλον να αποκαταστήσουν τον Πόρον σωρόν ερειπίων και φαίνεται οτι ολίγον έλειψεν ώστε να τελειώσουν ο Μιαούλης και οι συναίτιοι του τοιαύτην πράξιν καταστροφής και ερημώσεως».[15]

Η πράξη του Μιαούλη ξεσήκωσε την γενική κατακραυγή όλων των σημαινόντων προσωπικοτήτων, εκτός βέβαια απο αυτών της Μάνης και της Ύδρας. Η αλήθεια είναι ότι ο Μιαούλης άθελα του έγινε όργανο του Μαυροκορδάτου[iv] και των συμφερόντων του, χωρίς όμως αυτό να δικαιολογεί την πράξη της πυρπόλησης του στόλου[vi]. Ο Κωνσταντίνος Κούμας θα σημειώσει: «Αγαθέ ποτέ Μιαούλη κοσμοπεριβόητε δια τας κατά των εχθρών ανδραγαθίας σου πως έστερξας να γείνης όργανον αδικίας ανηκούστου και να περικαλύψης με όνειδος την μέχρι τούδε με κλέος στεφανωμένην κεφαλήν σου;».[16] Σίγουρη είναι πάντως η μεταμέλεια του Μιαούλη αφού σύμφωνα με τον Νικόλαο Δραγούμη, ο Μιαούλης είχε πει στον Σπυρίδωνα Τρικούπη το 1833: «Αν σε είχα σιμά μου εις τον Πόρον να με συμβουλεύσης οταν αποφάσισα να καύσω την φρεγάτα δεν θα την έκαια».

Στις 13 Αυγούστου παραπέμφθηκαν σε δίκη, αν και δεν είχαν συλληφθεί, ενώ στις 14 Αυγούστου ο Καποδίστριας τους διεμήνυσε ότι σε περίπτωση που σταματήσουν τις εχθρικές τους ενέργειες προς την κυβέρνηση, «η κυβέρνησις είναι έτοιμη να λησμονήση τα παρελθόντα προς χάριν αυτών». Τελικά όλα έληξαν με την δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια στο Ναύπλιο στις 27 Σεπτεμβρίου του 1831.

Μετά την δολοφονία του Καποδίστρια ο Μιαούλης εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο. Τον Μάϊο του 1832 αρνήθηκε την θέση του στολάρχου του ελληνικού στόλου, χωρίς ουσιαστικά να δικαιολογεί πειστικά την απόφαση του. Μερικοί ιστορικοί θεωρούν ότι η άρνηση του να αναλάβει στόλαρχος ήταν συνέπεια των τύψεων που τον βασάνιζαν για την πυρπόληση του στόλου και οτι δεν οφειλόταν στο αίσθημα της μετριοφροσύνης.[18]

Τον Οκτώβριο του 1832 επιλέχθηκε από την Βαυαρική αυλή ως ένας από τους τρεις Έλληνες που θα παρέδιδαν το στέμμα και το σχετικό ψήφισμα στον νεαρό τότε Όθωνα.[v] Η τριμελής επιτροπή αποτελείτο από τους Δημήτριο Πλαπούτα, Κωνσταντίνο Μπότσαρη και Ανδρέα Μιαούλη. Το 1833 με βασιλικό διάταγμα διορίστηκε αρχηγός του ναυτικού διευθυντηρίου και πρόεδρος της επιτροπής απόδοσης τιμών σε ήρωες του ναυτικού της επανάστασης, του παραχωρήθηκε τιμητική σύνταξη και εθνική γή, περιλήφθηκε στους ναυτικούς ανωτέρας τάξης, τιμήθηκε με βασιλικό παράσημο και τέλος δόθηκε το όνομα του σε πολεμικό πλοίο. Με νέο βασιλικό διάταγμα του 1835 διορίστηκε γενικός επιθεωρητής του στόλου και σύμβουλος επικρατείας ενώ προβιβάσθηκε και σε αντιναύαρχο.

Απεβίωσε, λόγω της φυματίωσης που τον ταλαιπωρούσε μέρες, το απόγευμα της Κυριακής της 11ης Ιουνίου του 1835 στην οδό Αιόλου 9, κοντά στην εκκλησία της Αγίας Ειρήνης στον Πειραιά. Λίγες μέρες πριν αφήσει την τελευταία του πνοή ο Όθωνας τον είχε επισκεφθεί δύο φορές και μάλιστα την πρώτη του είχε επιδώσει τον Μεγαλόσταυρο του Σωτήρος. Η νεκρώσιμος ακολουθία πραγματοποιήθηκε στην εκκλησία της Αγίας Ειρήνης παρουσία της Ιεράς Συνόδου, της κυβέρνησης, αρκετών ξένων διπλωματούχων και πλήθους λαού. Την πομπή προς την τελευταία του κατοικία συνόδευε ιππικό και πεζικό ενώ προπορευόντουσαν και έξι κανόνια. Τον επικήδειο λόγο εκφώνησε ο πολιτικός και καθηγητής του πανεπιστημίου Αθηνών, Περικλής Αργυρόπουλος.

Ενταφιάστηκε σε ακτή του Πειραιά, η οποία από τότε ονομάστηκε Ακτή Μιαούλη. Ο τόπος ταφής δεν ήταν τυχαίος αφού σύμφωνα με την παράδοση εκεί βρισκόταν και ο τάφος του Θεμιστοκλή.[19] Το 1952 τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και το 1986 στην Ύδρα. Η καρδιά του τοποθετήθηκε σε ασημένια λήκυθο και φυλάσσεται στο Μουσείο Ύδρας, ενώ προς τιμήν του κόπηκαν αναμνηστικά μετάλλια που δόθηκαν τιμητικά σε αγωνιστές του 1821.[20]

Ήταν παντρεμένος από το 1792 με την Ειρήνη Μπίκου, κόρη του ιερέα Ιωάννη. Παντρεύτηκε δεύτερη φορά την Ευαγγελίδου και το 1823, σε τρίτο γάμο, την χήρα του Κωνσταντίνου Γκιούστου. Παιδιά του από τον πρώτο γάμο ήταν:

1. ο Δημήτριος Μιαούλης (1794-1836), αγωνιστής του 1821 και πλοίαρχος
2. ο Αντώνιος Μιαούλης(1800-1836), υπασπιστής του Όθωνα
3. ο Ιωάννης Μιαούλης (1803-1830), αγωνιστής του 1821, απεβίωσε στην Αθήνα απο τύφο
4. ο Αθανάσιος Μιαούλης (1815-1867), πρωθυπουργός της Ελλάδας και ναύαρχος
5. ο Εμμανουήλ Μιαούλης(1812-1871), αξιωματικός του βασιλικού ναυτικού, γιος του οποίου ήταν ο ζωγράφος Νικόλαος Βώκος
6. ο Νικόλαος Μιαούλης (1818-1872), αξιωματικός του βασιλικού ναυτικόυ και υπασπιστής του Όθωνα
7. η Μαρία, σύζυγος του Θεόδωρου Γκίκα και μετέπειτα του Λαζάρου Πινότση


Εικόνα

Εικόνα

Ο Ανδρέας Μιαούλης στο πλοίο "Κως"


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Δευτ Μαρ 15, 2010 1:35 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Μάιος 18, 2009 5:38 pm
Δημοσιεύσεις: 363
Τοποθεσία: Αθήνα - Ίλιον
Γκαστ Αβρακότος 1938 – 2005

Θρυλικός πράκτορας της CIA, με καταγωγή από τη Λήμνο, γνωστός στους κύκλους των μυστικών υπηρεσιών με τα προσωνύμια «Μίστερ Βρόμικος» και «Τζέιμς Μποντ των φτωχών». Έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην ήττα των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν, αλλά προετοίμασε άθελά του το φαινόμενο Μπιν Λάντεν.

Ο Γκαστ Αβρακότος (Αβράκωτος) γεννήθηκε το 1938 στην πόλη Αλικίπα της Πενσυλβάνιας και ήταν γιος έλληνα μετανάστη από τη Λήμνο. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει μικρός το σχολείο για να βοηθήσει τη φτωχή οικογένειά του. Δούλεψε αρχικά σε χαλυβουργείο και αργότερα πουλούσε τσιγάρα στις ταβέρνες της περιοχής. Επανήλθε στο σχολείο και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ το 1962.

Την ίδια χρονιά προσλήφθηκε από τη CIA, όταν το «ευαγές ίδρυμα του Λάνγκλεϊ» άνοιξε τις πόρτες του και σε αποφοίτους μη ονομαστών πανεπιστημίων. Η γνώση της Ελληνικής ήταν το κύριο προσόν που τον έφερε στην Αθήνα λίγο πριν από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου. Παρέμεινε στο κλιμάκιο της CIA στην ελληνική πρωτεύουσα έως το 1978, όταν ανακλήθηκε στην Ουάσιγκτον, επειδή «κάηκε» ως πράκτορας από τις αποκαλύψεις του συναδέλφου του Φίλιπ Έιτζι.

Στην Αθήνα ήταν ο σύνδεσμος της υπηρεσίας με τους χουντικούς και ιδιαίτερα με τον αόρατο δικτάτορα Δημήτριο Ιωαννίδη. Συνεργάστηκε άψογα μαζί τους, αφού τους συνέδεε ο σκληρός αντικομμουνισμός. Τους συμβούλεψε, μάλιστα, να μη δώσουν στον Ανδρέα Παπανδρέου διαβατήριο για το εξωτερικό, όπως ζητούσε ο Λευκός Οίκος, αλλά «να... εκτελέσουν τον αλήτη, γιατί θα επιστρέψει και θα τον βρείτε μπροστά σας»!

Η δυσκολότερη στιγμή της ελληνικής του καριέρας ήταν η δολοφονία του προϊσταμένου του Ρίτσαρντ Γουέλς από την πρωτοεμφανιζόμενη τότε «17 Νοέμβρη» (23 Δεκεμβρίου 1975). Ζήτησε από τους προϊσταμένους του στην Αμερική να του δώσουν το «πράσινο φως» για να ανακαλύψει τους δολοφόνους και να τους πληρώσει με το ίδιο νόμισμα. Το αίτημά του απερρίφθη.

Μετά την Αθήνα, ο Αβρακότος έμεινε χωρίς δουλειά, αφού η CIA αδυνατούσε να του βρει μια αποστολή. Τον θεωρούσε άξεστο, αγροίκο και βρωμόστομο. Το προφίλ του έλληνα μετανάστη δεν ταίριαζε με τους ραφινάτους τρόπους ενός αγγλοσάξονα πράκτορα της «Εταιρείας». Αφού επέζησε μιας μεγάλης εκκαθάρισης στα τέλη της δεκαετίας του '70, τελικά βρήκε μια θέση στο σταθμό της CIA στη Βηρυτό, όπου διέπρεψε και έκανε το μεγάλο όνομα.

Στο γραφείο της Βηρυτού υπαγόταν και η περιοχή του Αφγανιστάν, στην οποία από το 1979 είχαν εισβάλει οι Σοβιετικοί για να υποστηρίξουν το φιλικό τους καθεστώς. Οι Αμερικανοί ανησύχησαν και ο πρόεδρος Κάρτερ συνέστησε ένα γραφείο στο Λευκό Οίκο για την παρακολούθηση της κατάστασης. Αρχικά, το γραφείο υπολειτουργούσε, αλλά η έλευση του Ρόναλντ Ρίγκαν στην εξουσία άλλαξε το σκηνικό.




Με την υποστήριξη της πανίσχυρης επιτροπής του Κογκρέσου για τις μυστικές υπηρεσίες, της οποίας προΐστατο ένας παθιασμένος αντικομουνιστής, ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Τσαρλς Γουίλσον, προετοιμάστηκε μια γιγαντιαία συγκεκαλυμμένη επιχείρηση για την ενίσχυση των αφγανών μουτζαχεντίν, που μάχονταν τους Σοβιετικούς. Ήταν η μεγαλύτερη επιχείρηση στην ιστορία της CIA, που της απορρόφησε το 70% του προϋπολογισμού της.

Ο Αβρακότος ήταν ο άνθρωπος που την έφερε σε πέρας. Πήγε στο Κάιρο και αγόρασε εκατοντάδες χιλιάδες «Καλάσνικοφ» από τα αποθέματα του αιγυπτιακού στρατού, ενώ σε συμφωνία με τους Πακιστανούς, οι μουτζαχεντίν εκπαιδεύτηκαν στο έδαφός τους από άνδρες της CIA. Το πρόβλημα της μεταφοράς του οπλισμού στα κακοτράχαλα εδάφη του Αφγανιστάν το αντιμετώπισε με ευφάνταστο τρόπο. Αγόρασε μουλάρια από την Κύπρο, τα φόρτωσε σε ένα καράβι και μέσω Πακιστάν τα πολεμοφόδια έφθασαν και στα πιο δυσπρόσιτα λημέρια των ανταρτών από τα συμπαθή τετράποδα.

Η χαριστική βολή για τους Σοβιετικούς ήλθε με τους αντιαεροπορικούς πυραύλους «Στίγκερ», που προμήθευσε ο Αβρακότος στους αντάρτες. Οι πύραυλοι αυτοί προκάλεσαν μεγάλες απώλειες στη Σοβιετική Αεροπορία. Και χωρίς ικανή αεροπορική κάλυψη ήσαν καταδικασμένοι. Οι Σοβιετικοί βρέθηκαν τότε σε πολύ δύσκολη θέση. Η επιχείρηση «Αφγανιστάν» τους κόστιζε πάνω από 3 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο, τα θύματα ήταν πολλά, η οικονομία της χώρας παρέπαιε. Έτσι, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ πήρε την απόφαση να αποσύρει τις σοβιετικές δυνάμεις από την περιοχή το 1989.

Η συνεισφορά του ελληνοαμερικανού πράκτορα ήταν καθοριστική στο αποκληθέν «ρωσικό Βιετνάμ», που αποτέλεσε τον επιθανάτιο ρόγχο της Σοβιετικής Ένωσης. Όμως, σε βάθος χρόνου, η επιχείρηση αυτή γύρισε εις βάρος των Αμερικανών και ο οπλισμός και τα χρήματα που έδωσαν στους Μουτζαχεντίν έθρεψαν το φαινόμενο των Ταλιμπάν και του Μπιν Λάντεν, τους οποίους σήμερα μάχονται οι Αμερικανοί στο Αφγανιστάν και όχι μόνο.

Ο Αβρακότος συνταξιοδοτήθηκε το 1989 και στη συνέχεια απασχολήθηκε ως δημοσιογράφος και αναλυτής στη News Corp. του Ρούμπερτ Μέρντοχ. Το 1997 επανήλθε ως σύμβουλος στη CIA, όταν στο τιμόνι της βρισκόταν ένας άλλος ελληνοαμερικανός, ο Τζορτζ Τένετ. Το 2003 εγκατέλειψε οριστικά το πρακτοριλίκι και την 1η Δεκεμβρίου 2005 τα εγκόσμια. Τέλεσε δύο γάμους και απέκτησε ένα γιο.

Η δράση του καλυπτόταν από πέπλο σιωπής, μέχρις ότου έγινε γνωστή το 2003 από τον αμερικανό δημοσιογράφο Τζορτζ Κράιλ στο βιβλίο του «Ο Πόλεμος του Τσάρλι Γουίλσον» («Charlie Wilson's War»). Τα δικαιώματα του βιβλίου αγόρασε ο Τομ Χανκς και χρηματοδότησε την ομώνυμη ταινία. Τη σκηνοθέτησε ο Μάικλ Νίκολς και πρωταγωνιστούν ο Τομς Χάνκς και η Τζούλια Ρόμπερτς. Το ρόλο του Αβρακότου στην ταινία ερμηνεύει ο γνωστός ηθοποιός Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν.

Εικόνα


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Δευτ Μαρ 15, 2010 1:51 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Μάιος 18, 2009 5:38 pm
Δημοσιεύσεις: 363
Τοποθεσία: Αθήνα - Ίλιον
Σπίρο Άγκνιου 1918 – 1996

Ελληνικής καταγωγής αμερικανός πολιτικός. Διατέλεσε αντιπρόεδρος των ΗΠΑ υπό τον πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον (1969-1973) και Κυβερνήτης της Πολιτείας του Μέριλαντ (1967-1969). Έμεινε στην ιστορία ως μοναδικός αντιπρόεδρος των ΗΠΑ που δεν ολοκλήρωσε τη θητεία του, επειδή αναγκάστηκε να παραιτηθεί, λόγω σκανδάλων.

Γεννήθηκε ως Σπυρίδων Αναγνωστόπουλος στο Τόσον του Μέριλαντ στις 9 Νοεμβρίου 1918. Ο πατέρας του Θεόδωρος καταγόταν από τους Γαργαλιάνους Μεσσηνίας και είχε μεταναστεύσει στις ΗΠΑ το 1897. Διατηρούσε φαγάδικο στο Τόσον και ήταν γνωστός στην ευρύτερη περιοχή της Βαλτιμόρης για το νόστιμο κοτοσουβλάκι του και τη γευστική σπανακόπιτά του.

Ο νεαρός Σπίρο, μετά τις εγκύκλιες σπουδές του, γράφτηκε το 1937 στο ονομαστό πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς. Ξεκίνησε σπουδές Χημείας, αλλά στο τρίο έτος αναγκάστηκε να τις διακόψει, επειδή κλήθηκε στα όπλα. Υπηρέτησε στη Γερμανία και τη Γαλλία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και παρασημοφορήθηκε. Λίγες μέρες προτού αναχωρήσει για την Ευρώπη (27 Μαΐου 1942) ήλθε εις γάμου κοινωνία με την Έλινορ Τζούντφιντ, η οποία εργαζόταν σε ασφαλιστική εταιρεία. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά, την Πάμελα, τον Τζέιμς, τη Σούζαν και την Κίμπερλυ.

Μετά την επιστροφή του από τον πόλεμο άλλαξε γνωστική κατεύθυνση και από τη Χημεία βρέθηκε να σπουδάζει Νομικά. Το πρωί εργαζόταν ως ασφαλιστής και το βράδυ παρακολουθούσε τα μαθήματά του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βαλτιμόρης. Το 1947 αποφοίτησε και δύο χρόνια αργότερα άρχισε να δικηγορεί.

Στην πολιτική αναμίχθηκε στις αρχές της δεκαετίας του '50. Εξελέγη σε διάφορες αιρετές θέσεις της κομητείας της Βαλτιμόρης με τη σημαία του Δημοκρατικού Κόμματος. Όταν απέτυχε να εκλεγεί δικαστής άλλαξε στρατόπεδο και προσχώρησε στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, επειδή θεώρησε ότι υπονομεύτηκε από την παράταξή του.

Το 1966 αποφάσισε να διεκδικήσει τη θέση του κυβερνήτη του Μέριλαντ. Δύσκολο εγχείρημα, καθότι η πολιτεία αυτή, που περιβάλλει την πρωτεύουσα των ΗΠΑ Ουάσιγκτον, αποτελεί κάστρο των Δημοκρατικών. Με μία μετριοπαθή και συναινετική ατζέντα και εκμεταλλευόμενος τη θητεία του στο Δημοκρατικό Κόμμα, ο Σπίρο Άγκνιου κατόρθωσε να εκλεγεί στο ανώτατο αξίωμα του Μέριλαντ, προς γενική έκπληξη όλων.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του κινήθηκε σε προοδευτική κατεύθυνση, έξω από τις νόρμες του κόμματός του. Ψήφισε νόμο για την ισότητα λευκών και μαύρων, καθιέρωσε τον θεσμό της προοδευτικής φορολογίας ανάλογα με την κλίμακα εισοδήματος και πήρε αυστηρά μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος. Ακόμη, κατάργησε τον ξεπερασμένο νόμο της πολιτείας που είχε εισαχθεί πριν από 306 χρόνια και απαγόρευε τον γάμο μεταξύ μαύρων και λευκών. Όμως, μετά τις φυλετικές ταραχές του 1968 έχασε την υποστήριξη των μαύρων και των φιλελεύθερων στοιχείων, επειδή ενέτεινε την αστυνόμευση και περιέκοψε δαπάνες για την υγεία και την κοινωνική πρόνοια.

Η επιτυχία του Άγκνιου σε μια «δημοκρατική πολιτεία» προσέλκυσε το ενδιαφέρον των επιτελών του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, που αναζητούσαν έναν υποψήφιο με φιλελεύθερα χαρακτηριστικά για τη θέση του αντιπροέδρου στις προεδρικές εκλογές του 1968. Το ρεπουμπλικανικό δίδυμο των Νίξον - Άγκνιου επικράτησε στο νήμα των δημοκρατικών Χάμφρεϊ και Μάσκι, σε μια σκληρή αναμέτρηση με φόντο τον Πόλεμο του Βιετνάμ. Έτσι, ο Σπίρο Άγκνιου εξελέγη στο υψηλότερο πολιτικό πόστο που έχει αναδειχθεί ποτέ ελληνοαμερικανός, αλλά και πολίτης του Μέριλαντ.




Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο άγνωστος στο αμερικανικό κοινό Άγκνιου έγινε γνωστός για τις επιθέσεις του κατά των ριζοσπαστών αμφισβητιών, ενώ στο στόχαστρό του μπήκαν και τα Μ.Μ.Ε, τα οποία κατηγορούσε για την έλλειψη αντικειμενικότητας στην κάλυψη της κυβερνητική πολιτικής. Όσον αφορά στην εξωτερική πολιτική, υποστήριξε θερμά τη Χούντα των Αθηνών, ευθυγραμμιζόμενος με την επίσημη γραμμή των ΗΠΑ. Επισκέφθηκε, μάλιστα, για πρώτη φορά την Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1971 και τη γενέτειρα του πατέρα του Γαργαλιάνους, γεγονός που το εκμεταλλεύτηκε προπαγανδιστικά το στρατιωτικό καθεστώς της 21ης Απριλίου.

Παρά τις διαφωνίες του με τον Νίξον και την εχθρότητα μεγάλου μέρους του κομματικού μηχανισμού των Ρεπουμπλικανών, ο Άγκνιου παρέμεινε και για δεύτερη τετραετία στην αντιπροεδρία μετά τη σαρωτική νίκη του Ρίτσαρντ Νίξον στις εκλογές του 1972. Όμως, το κορυφαίο πολιτειακό δίδυμο εκείνης της εποχής στις ΗΠΑ δεν θα ολοκληρώσει τη θητεία του και θα αποχωρήσει ατιμασμένο από την πολιτική.

Στις 10 Οκτωβρίου 1973 ο Σπίρο Άγκνιου θα αναγκασθεί να υποβάλει την παραίτησή του, εξαιτίας σκανδάλων που βγήκαν από το ντουλάπι και αφορούσαν στην εποχή που ήταν κυβερνήτης του Μέριλαντ. Συγκεκριμένα, κατηγορήθηκε για φοροδιαφυγή και ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, επειδή είχε απαιτήσει μίζες από επιχειρηματίες του κατασκευαστικού τομέα για να προωθήσει έργα τους. Αρνήθηκε να προσέλθει στο δικαστήριο και γι' αυτό του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης με αναστολή και πρόστιμο 10.000 δολαρίων.

Ένα χρόνο μετά τον ακολούθησε και ο πρόεδρος Νίξον, ο οποίος υπέβαλε την παραίτησή του, εξαιτίας του σκανδάλου «Γουότεργκεϊτ». Ο Άγκνιου κατηγόρησε τον Νίξον ότι επίτηδες ανέσυρε στην επιφάνεια μια αμφιλεγόμενη υπόθεσή του, προκειμένου να στρέψει το ενδιαφέρον του Τύπου από τις δικές του περιπέτειες με το σκάνδαλο παρακολούθησης των γραφείων του Δημοκρατικού Κόμματος. Οι σχέσεις των δύο πρώην συνεργατών διερράγησαν οριστικά και δεν ξαναμίλησαν ποτέ.

Ο πάγος μεταξύ των δύο οικογενειών έσπασε το 1994, όταν ο Άγκνιου παρέστη στην κηδεία του Ρίτσαρντ Νίξον, μετά από πρόσκληση της οικογένειας του θανόντος προέδρου. Ο Σπίρο Άγκνιου έφυγε από τη ζωή με την σειρά του δύο χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα στις 17 Σεπτεμβρίου 1996, λίγες μόνο μέρες μετά τη διάγνωση των γιατρών ότι πάσχει από λευχαιμία.


Εικόνα


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Δευτ Μαρ 15, 2010 2:27 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Μάιος 18, 2009 5:38 pm
Δημοσιεύσεις: 363
Τοποθεσία: Αθήνα - Ίλιον
ΤΟΜ ΚΑΡΑΜΕΣΙΝΗΣ (1917 – 1978)

Ο Τομ Καραμεσίνης, ντετέκτιβ στη Νέα Υόρκη, κατατάχθηκε στον αμερικανικό στρατό στο Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και στρατολογήθηκε στο γραφείο στρατηγικών υπηρεσιών, «OSS», τον πρόδρομο της CIA. Πρώτη του αποστολή στα βουνά της Ελλάδας ήταν η ενίσχυση φιλομοναρχικών ένοπλων. Το 1947 στήνει τον πρώτο σταθμό της CIA στην Αθήνα ως επικεφαλής κλιμακίου, με έναν πράκτορα μόνιμα αποσπασμένο μέσα στο κολαστήριο της Μακρονήσου.

Ενα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του ήταν η στρατολόγηση εκατοντάδων ελλήνων πρακτόρων, πολλοί από τους οποίους αναρριχήθηκαν αργότερα στα υψηλά κλιμάκια των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. Μέσα σε λίγα χρόνια, ο σταθμός της CIA στην Αθήνα θα γίνει ο τρίτος πολυπληθέστερος στον κόσμο. Ο Καραμεσίνης συνέβαλε αποφασιστικά (λένε ότι είναι δικό του δημιούργημα) στην ίδρυση (Μάιος 1953) της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Ελλάδος, ΚΥΠΕ, μετέπειτα ΚΥΠ, σημερινής ΕΥΠ. Η ΚΥΠΕ ήταν υπό τον πλήρη έλεγχο του Λάνγκλεϊ, (έδρα της CIA) και μέχρι το 1964 το μισθολόγιο των ελλήνων πρακτόρων δεν κατεβάλλετο από το ελληνικό Δημόσιο αλλά απ’ ευθείας από τους Αμερικανούς! Οταν ο Γεώργιος Παπανδρέου έγινε πρωθυπουργός και έμαθε, στις αρχές του 1964, τη σκανδαλώδη διαπλοκή, ύστερα από διαπραγματεύσεις, κατάφερε να πληρώνονται οι υπάλληλοι της ΚΥΠΕ από το ελληνικό υπουργείο Προεδρίας. (Ωστόσο, η CIA πλήρωνε το μισθολόγιο επιδοτώντας το υπουργείο Προεδρίας με το αντίστοιχο κονδύλι. Μετά την εκδίωξη του Γ. Παπανδρέου από την εξουσία, οι οικονομικές σχέσεις εξάρτησης με τη CIA επανήλθαν πάλι στο προηγούμενο καθεστώς που είχε επιβάλει ο Καραμεσίνης). Τέλη του 1953, ο Καραμεσίνης μετατέθηκε στις ΗΠΑ και άρχισε να εκπαιδεύει τους πρώτους έλληνες πράκτορες της ΚΥΠΕ. Η αθρόα στρατολόγηση Ελλήνων συνεχίστηκε, με δεξαμενή τους Ελληνοαμερικανούς και τους έλληνες στρατιωτικούς. Μεταξύ αυτών, ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος και πολλά επιφανή στελέχη της χούντας. Το 1962, ο έμπειρος στις συνωμοσίες Ελληνοαμερικανός ανέλαβε σταθμάρχης της CIA στη Ρώμη. Ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν στο απόγειο και το ΝΑΤΟ είχε καταστρώσει για τις περισσότερες χώρες της Δυτικής Ευρώπης μια μυστική επιχείρηση με τον κωδικό «stay behind». Σύμφωνα με το σχέδιο, όλες οι χώρες μέλη του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη έφτιαξαν μια μυστική οργάνωση έμπιστων παραστρατιωτικών, που είχε διαφορετικό κωδικό όνομα για κάθε χώρα. Στην Ελλάδα η οργάνωση ιδρύθηκε το 1955, ήταν γνωστή με το όνομα «κόκκινη προβιά» και είχε για βάση τους λοκατζήδες. Στην Ιταλία ήταν γνωστή ως «gladio» (ξίφος), ιδρύθηκε το 1956 και συμμετείχαν στρατιωτικοί, καραμπινιέροι μαφιόζοι, μασόνοι και φασίστες. Σκοπός της κάθε «gladio» ήταν η ένοπλη αντίδραση σε κάθε απόπειρα ανάληψης της εξουσίας από τους κομμουνιστές.

Ο Καραμεσίνης επέβλεπε την εκπαίδευση χιλιάδων ακροδεξιών Ιταλών σε μυστικό στρατόπεδο στη Σαρδηνία. Παράλληλα, έφτιαξε αρχείο με τη βοήθεια του στρατηγού Ντε Λορέντζο, αρχηγού των ιταλικών μυστικών υπηρεσιών, 157.000 υπόπτων αριστερών, που σύμφωνα με το σχέδιο έπρεπε να συλληφθούν σε περίπτωση κομμουνιστικού κινδύνου και να κρατηθούν σε στρατόπεδα. Την ίδια περίοδο, με τη βοήθεια του Ντε Λορέντζο, τοποθετούνται μικρόφωνα στην ιταλική Βουλή και στα γραφεία των κομμάτων και συντάσσεται κατάλογος επιφανών πολιτικών που είναι επικίνδυνοι. Μεταξύ αυτών, ο ηγέτης των Χριστιανοδημοκρατών, Αλντο Μόρο. Ηταν ο Καραμεσίνης που επεσήμανε στη CIA τη στροφή στην πολιτική του Μόρο όταν κέρδισε το 1962 το συνέδριο των Χριστιανοδημοκρατών στη Νάπολη, με μια πολιτική πλατφόρμα-άνοιγμα στην αριστερά. Μετά την επιτυχία των κομμουνιστών, στις εκλογές του 1963, με 25%, το γραφείο της CIA στη Ρώμη και οι ιταλικές μυστικές υπηρεσίες συνυπογράφουν πρωτόκολλο με πέντε σημεία που προέβλεπαν: προγραμματισμό δράσης για περίπτωση έκτακτης ανάγκης, οικονομική και πολιτική βοήθεια στις δυνάμεις που εναντιώνονταν στην κεντρο-αριστερά, υποστήριξη εντός των Χριστιανοδημοκρατών των αντιπάλων του Μόρο, ενίσχυση των αντιθέσεων στο εσωτερικό της αριστεράς, στρατολόγηση δημοσιογράφων και εξαγορά επιρροής στα ΜΜΕ.

Τον Οκτώβριο του 1962, δολοφονήθηκε ο «κόκκινος» βιομήχανος της Ιταλίας, ο Ενρίκο Ματέι, πρώην κομμουνιστής παρτιζάνος που χρηματοδοτούσε τον Μόρο. Το ιδιωτικό αεροπλάνο στο οποίο επέβαινε ανατινάχθηκε από βόμβα, εν πτήσει. Την ίδια εποχή, αρχίζει η χρηματοδότηση από τη CIA της φασιστικής οργάνωσης «Ordine Nuovo», ενώ ξεκινάει το σχέδιο αποσταθεροποίησης της ιταλικής δημοκρατίας, που ονομάστηκε «πολιτική της έντασης». Ο Καραμεσίνης έφυγε από την Ιταλία το 1962, αλλά το 1978, ο, πρωθυπουργός τότε, Μόρο, παραμονές της συγκυβέρνησης με τους Κομμουνιστές απήχθη και δολοφονήθηκε από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες.

Ο ελληνοαμερικανός πράκτορας επέστρεψε το 1963 στο Λάνγκλεϊ και ανέλαβε βοηθός υποδιευθυντή στον «προγραμματισμό» της CIA, όπως ονομαζόταν το τμήμα που κατέστρωνε και υλοποιούσε πραξικοπήματα και σχέδια δολοφονίας ενοχλητικών ξένων ηγετών. Προϊστάμενος του Καραμεσίνη ήταν μέχρι το 1966 ο Ρίτσαρντ Χελμς, που αργότερα έγινε διευθυντής της CIA. Μια από τις πρώτες αποστολές του ήταν να διεισδύσει στα κινήματα ειρήνης και να παρακολουθεί αριστερούς Αμερικανούς στο εξωτερικό. Ο Καραμεσίνης ήταν αναμεμειγμένος στη δολοφονία του Πατρίς Λουμούμπα στην Αφρική και τις απόπειρες δολοφονίας του Κάστρο, έως την καταδίωξη του Τσε Γκεβάρα στα βουνά της Βολιβίας. Άμεσος συνεργάτης του Καραμεσίνη στο κυνήγι του Τσε ήταν ο ελληνοαμερικανός πράκτορας Νίκολας Λεοντίρις, που υπηρέτησε στη Λα Παζ (1964-1967) και ήταν υπεύθυνος παρακολούθησης και υποκλοπών. Εδρα του ήταν μια βίλα (οδός Γκρεγκόριο Ρέινολντς 2904), που είχε νοικιαστεί στο όνομα δύο Ελλήνων, του μηχανικού μεταλλείων Δημήτρη Μεταξά Γκάλες και της συζύγου του, Αγαθής Σουλιώτη. Μετά τη δολοφονία του Τσε, ο Λεοντίρις υπηρέτησε σε Περού, Βενεζουέλα, Χιλή και Εκουαδόρ. Το 1967 ο Καραμεσίνης ανέλαβε επικεφαλής της νευραλγικής διεύθυνσης προγραμματισμού. Στις 15 Οκτωβρίου 1970, συμμετείχε μαζί με τον Χ. Κίσινγκερ και τον Χέιγκ σε σύσκεψη στην Ουάσιγκτον υπό τον Νίξον, όπου ελήφθη η απόφαση να ανατραπεί ο εκλεγμένος πρόεδρος της Χιλής, Σαλβαδόρ Αλιέντε, με πραξικόπημα, η οποία υλοποιήθηκε τρία χρόνια αργότερα.

Ο ρόλος του Καραμεσίνη ήταν σημαντικός και στο Γουότεργκεϊτ, (1972), όταν προσπάθησε να καλύψει τους πράκτορες της CIA που διέρρηξαν τα γραφεία του Δημοκρατικού Κόμματος. ύμφωνα με αποδείξεις που έδωσε στο Δημοκρατικό Κόμμα ο έλληνας δημοσιογράφος Ηλίας Δημητρακόπουλος, η χούντα του Παπαδόπουλου είχε χρηματοδοτήσει παράνομα την προεκλογική εκστρατεία του Ρίτσαρντ Νίξον, και του αντιπροέδρου και φιλοχουντικού ελληνοαμερικανού Σπάιρο Αγκνιου. Ο άνθρωπος που μετέφερε σε ρευστό, 549.000 δολάρια μέσα σε μια βαλίτσα, απ’ ευθείας από τον διοικητή της χουντικής ΚΥΠ, Μιχάλη Ρουφογάλη ήταν ο ελληνοαμερικανός κροίσος και πράκτορας της CIA, Τομ Πάππας.

Ο Νίξον φοβήθηκε πως θα ξεσπούσε σκάνδαλο και προσπάθησε να μάθει τι στοιχεία είχαν στους φακέλους τους οι Δημοκρατικοί. Παρά την προσπάθεια του Καραμεσίνη να κρύψει την ιδιότητα των διαρρηκτών, το σκάνδαλο ξέσπασε και οδήγησε το 1974 σε παραίτηση τον Νίξον. Νωρίτερα, είχε παραιτηθεί και ο Αγκνιου.

Ο Τομ Καραμεσίνης συνταξιοδοτήθηκε το 1973 και πέθανε, στο Κεμπέκ, στις 4 Σεπτεμβρίου 1978, λίγες ημέρες πριν ανακριθεί από επιτροπή του Κογκρέσου για την δολοφονία του Κένεντι. Ο έλληνας πράκτορας, ήταν πάντα πιστός στην «ομερτά» και μέχρι την τελευταία στιγμή κράτησε το στόμα του κλειστό.

Εικόνα


Κορυφή
 Προφίλ  
 
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Μικρές Βιογραφίες
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Δευτ Μαρ 15, 2010 2:32 pm 
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Δευτ Μάιος 18, 2009 5:38 pm
Δημοσιεύσεις: 363
Τοποθεσία: Αθήνα - Ίλιον
ΤΖΟΡΤΖ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ (1922-1990)


Μέχρι πριν από δύο χρόνια, ο Ιωαννίδης ήταν ένας ασήμαντος πράκτορας που έδρασε στην Ελλάδα επί αποστασίας. Δικηγόρος, γιος δημοσιογράφου, ευγενικός, ντυνόταν ακριβά, και έκανε εύκολα φιλίες. Το πέρασμά του από την πατρίδα ήταν σύντομο (1964-1965). Αργότερα έγινε γνωστό ότι μετατέθηκε στο Βιετνάμ.

Ομως, στην 40ή επέτειο της δολοφονίας του Κένεντι, αποκαλύφθηκε ο πρωταγωνιστικός ρόλος του στον χειρισμό κουβανών αντικαθεστωτικών που σχεδίαζαν τη δολοφονία του Κάστρο και η άμεση εμπλοκή του με τον Λι Χάρβεϊ Οσβαλντ. Ο δημοσιογράφος της «Ουάσιγκτον Ποστ» Τζέφερσον Μόρλεϊ αποκάλυψε ότι ο Ιωαννίδης ήταν 1960 – 1963 χειριστής των κουβανών αντιφρονούντων του Μαϊάμι, με το ψευδώνυμο Χάουαρντ. Χρηματοδοτούσε την φοιτητική αντικαστρική οργάνωση DRE με 2,4 εκατ. δολάρια ετησίως και προΐστατο κλιμακίου της CIA, 24 πρακτόρων (επιχείρηση AMSPELL). Ο Οσβαλντ προσπάθησε να εισχωρήσει στην οργάνωση, έγινε αντιληπτός και εξεδιώχθη. Ο Ιωαννίδης γνώριζε τις κινήσεις του Οσβαλντ και η CIA τον παρακολουθούσε πριν από τη δολοφονία του Κένεντι. Αυτό το μυστικό κρατήθηκε επτασφράγιστο και ο Χάουαρντ πέρασε στη λήθη. Μετά από έρευνες πολλών χρόνων, ο Μόρλεϊ ανακάλυψε τον Χάουαρντ, χωρίς να γνωρίζει την ύπαρξη του Ιωαννίδη. Το 1978, το Κογκρέσο άνοιξε ξανά τον φάκελο Κένεντι και μια επιτροπή ανέλαβε να ψάξει χιλιάδες αποχαρακτηρισμένα έγγραφα. Σύνδεσμος της επιτροπής που έψαχνε την ταυτότητα του Χάουαρντ ορίστηκε από την CIA ο Ιωαννίδης, ο οποίος παραπλάνησε την επιτροπή. Αργότερα, όταν ο Μόρλεϊ αποκάλυψε την πλεκτάνη, επιφανείς διανοούμενοι, μεταξύ των οποίων ο Νόρμαν Μέιλερ, ο Αντονι Σάμερς, ο Τζέραλντ Πόσνερ, ο Μόρλεϊ και ο αντιστασιακός Ηλίας Δημητρακόπουλος, ζήτησαν με ανοιχτή επιστολή στο περιοδικό «The New York Review of books», να χυθεί άπλετο φως και να ανοίξουν τα αρχεία της CIA και ο φάκελος Ιωαννίδη.

Η CIA αρνήθηκε, αλλά ο Μόρλεϊ προσέφυγε στα δικαστήρια και μόλις πριν από 2 χρόνια του παραδόθηκαν 350 αποχαρακτηρισμένα, έγγραφα από τον φάκελο του Ιωαννίδη. Μεταξύ αυτών, η ευχαριστήρια επιστολή του διευθυντή της CIA, ναυάρχου Τέρνερ, την ημέρα της αποστρατείας του Ιωαννίδη, το 1978. (Αρα, ήταν «ενεργός» όταν παραπλανούσε την επιτροπή για τη δολοφονία του Κένεντι). Ενδιαφέρον παρουσιάζει ότι ο Ιωαννίδης, την περίοδο 1975-1979, παρουσιαζόταν στον επίσημο κατάλογο των δικηγόρων της Ουάσιγκτον ως συνεργάτης του γραφείου τύπου της ελληνικής πρεσβείας. Στελέχη που υπηρέτησαν στο γραφείο τύπου εκείνη την εποχή αρνούνται κατηγορηματικά ότι υπήρχε εργασιακή σχέση του πράκτορα με το ελληνικό κράτος.

Ισως ο Ιωαννίδης χρησιμοποιούσε την πρεσβεία ως κάλυψη, με τη βοήθεια του χουντικού δικηγόρου Τζορτζ Τσαρλς, που παρέμεινε στην πρεσβεία ως νομικός σύμβουλος και μετά τη μεταπολίτευση. Ο Ιωαννίδης δεν κατέθεσε για την υπόθεση Κένεντι. Τώρα, ανοίγει και πάλι η έρευνα, αλλά ο πρωταγωνιστής δεν πρόκειται να μιλήσει ποτέ.

Εικόνα


Κορυφή
 Προφίλ  
 


Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση ανά  
Δημιουργία νέου θέματοςΓράψτε το σχόλιο σας Σελίδα 2 από 3   [ 38 Δημοσιεύσεις ]
Μετάβαση στην σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3  Επόμενο


Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 0 επισκέπτες


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επισυνάπτετε αρχεία σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε:  



cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Mods Βάση δεδομένων
610nm Style by Daniel St. Jules of Gamexe.net

Ελληνική μετάφραση από το phpbbgr.com
phpBB SEO
Portal XL 5.0 ~ Plain 0.2
Create a Forum | Terms of Service | Privacy Policy | Report the forum